The Seasoning House

De jaren ’90. De Balkan is een oorlogsgebied en één van de verschrikkingen daarvan is dat er jonge meisjes worden ontvoerd en te werk worden gezet in een vervallen pand, alwaar soldaten hen op vaak ruige wijze misbruiken. Onder leiding van Viktor wordt de meisjes op barbaarse wijze duidelijk gemaakt dat ze geen hulp hoeven te verwachten, dat dit hun wereld is. Ze worden afhankelijk gemaakt door de toediening van drugs. In deze hel loopt de doofstomme Angel rond, die in het huis dienst doet als hulpje en lijdzaam uitvoert wat haar wordt opgedragen, zoals het verzorgen van de meisjes (zowel oplappen als het injecteren van drugs), schoonmaken en koken. In het begin is er weinig conversatie, weinig verhaal. Het gaat om de beleving van wat zich daar afspeelt en dat voelen we door hoe Angel het doormaakt. De beelden, veelal in slow motion, benadrukken deze wereld waarin een leven niet voor te stellen is. Ze beweegt zich door de gangen en kamers alsof het een hallucinerende droom is, waarin ze haar handicap optimaal benut om afstand te kunnen bewaren. Pas als er een meisje via gebarentaal met haar gaat communiceren, laat ze haar schild zakken en is er voor het eerst sprake van wat menselijkheid en een sprankje hoop. Het blijkt een keerpunt in haar leven.

Het op onvrijwillige wijze terecht komen in de seksindustrie en te vrezen daar nooit meer uit weg te komen doet me denken aan het zeer indrukwekkende boek Slave Girl . Een wereld waarin alles van je wordt afgenomen, je niemand meer kunt vertrouwen, je afhankelijk wordt gemaakt van drugs waarbij de leverancier je gevangenisbewaarder is, je constant wordt verkracht en mishandeld... Het is een plek waar je alle hoop laat varen. The Seasoning House is ook zo’n plek. Heftige beelden worden niet geschuwd. Sterker nog, er komen momenten van extreme horror voorbij, die de toch al beladen sfeer nog heftiger en intenser maken. Dat juist Angel (een haar door Viktor gegeven naam) de hoofdrol heeft is een sterk uitgangspunt. Ze kan overleven door zich te distantiëren, maar wordt strijdbaar door het sprankje menselijkheid dat ze van één van de meisjes krijgt.

Een loodzware film die je zelfs naar het einde toe niet echt een vorm van verlossing geeft.

The Taking Of Deborah Logan

Drie studenten maken een documentaire over een vrouw waarbij onlangs de ziekte van Alzheimer is ontdekt. We maken kennis met Deborah Logan, haar dochter, het huis waar ze verblijven, we krijgen inzicht in de ontwikkeling van de ziekte (medische informatie), maar ook in wat geschiedenis van de familie. Een serieus en goed opgezet kader dus, waarin we getuige zijn van de aftakeling van Deborah die dingen vergeet, spullen misplaatst, zichzelf verwond en episodes heeft waarin ze zichzelf niet meer is. De connecties in het brein beginnen los te laten, zoals dat bij deze ellendige ziekte het geval is. Maar er is meer aan de hand. Ze krijgt een vreemde infectie, er gebeuren onverklaarbare dingen met haar en ze wordt steeds agressiever. Langzaam maar zeker wordt het verwarde oude lieve vrouwtje een doodenge heks en het medelijden dat je voor haar voelde verandert in pure horror. Wat is er in hemelsnaam met haar aan de hand?

Deze zoveelste found footage film heeft me op positieve wijze verrast. Er wordt dit keer uitgegaan van een bestaande ziekte waarbij je jezelf eigenlijk niet meer bent. Dat dit proces wordt vastgelegd is aannemelijk genoeg en het feit dat er meer aan de hand is dan het ziektebeeld in eerste instantie laat zien wordt nog aardig realistisch in beeld gebracht, dankzij dat eerder genoemde, degelijk opzette kader en het indrukwekkende spel van Jill Larson in de rol van Deborah Logan. Ook de verdere uitdieping van wat er nu precies aan de hand is heeft een positieve uitwerking op de waardering van de film. De film doet soms wat denken aan The Exorcist, vanwege het langzame afglijden naar de oncontroleerbaarheid van lichaam en geest, de medische onderzoeken en de realistische maatregelen die worden genomen. Daarnaast zijn er invloeden van Paranomal Activity (opgehangen camera’s) en The Blair Witch Project, maar met alle invloeden is goed omgesprongen. Dit alles maakt de film best spannend en eng, dus effectief, met nog een extreem WTF-momentje aan het einde.

Opvallend dat Bryan Singer (X-Men) zijn naam aan de film heeft verbonden als producer. De naam Logan deed al een belletje rinkelen…

Hellfjord

(1e seizoen, 7 afleveringen, 30 min, IMDb 7,4)

Oslo, Noorwegen. Tijdens de viering van een nationale feestdag maakt politieman Salmander zijn geblesseerde paard af op niet al te fijnzinnige wijze ten overstaan van een massa mensen die het gebeuren met afgrijzen aanschouwen. Vanwege een opzegtermijn van drie maanden wordt Salmander naar het onherbergzame en zeer afgelegen Hellfjord gestuurd om daar zijn tijd uit te dienen als district sheriff. Laat nu juist in deze uithoek bij een door een Zweed gerund visbedrijf iets niet in de haak zijn. Salmander krijgt hulp van een plaatselijke agent en journaliste om er achter te komen wat.

Ik kwam deze serie op het spoor doordat de eerste aflevering (geschreven en geproduceerd door Tommy Wirkola) op Dead Snow - Red vs. Dead (Steelbook, Blu-ray, Limited Edition) staat. De serie zit vol met absurde, totaal idiote humor. Af en toe gaat het er zeer bloederig aan toe en het is soms zelfs flink ranzig. Het verhaal op zich is niet zo belangrijk, alhoewel ook daar leuke vondsten in zitten. Het gaat vooral om de ongemakkelijke situaties, onsmakelijke momenten waarin de hoofdpersonen verzeilt raken vol super droogkloterige humor. Die hoofrolspelers zijn ieder op zich unieke personages waar de serie enorm op leunt. Salmander zelf is een allochtoon die bij de politie is aangenomen om te voldoen aan de immigratie quota. Plaatselijk agent Kobba, waar hij mee samen moet werken is een oerlelijk, viezig, bijziend mannetje die getrouwd is met een bloedmooie gedienstige postorderbruid uit Finland. Journaliste Johanne is eigenlijk de slimste van allemaal, maar ziet er wat vreemd uit met haar permanentje en wordt door Kobba steevast aangezien als dat kleine knaapje met die krulletjes. Verder heb je nog de Zweedse directeur van het visbedrijf die Bosse Nova heet en komt Salmander te logeren bij een hitsige oude oma die constant roze keukenhandschoenen draagt. Als kers op de taart zijn daar een hoop ‘running gags’, zoals het feit dat Kobba steeds vanuit het niets opduikt, de nicotine kauwgum van Salmander, de lippenbalsem van Bosse Nova en een telefonische verkoper die een wildlife magazine aan de man wil brengen.

Ik vermoed dat het soort humor je aan moet spreken, maar bij mij werkte het, zeker door de krankzinnige situaties en rare typetjes. Het feit dat grappen of situaties vaak wat langer worden uitgerekt, waardoor een wat ongemakkelijk gevoel ontstaat, zowel in de film zelf als voor de kijker, maakte het voor mij juist apart en uniek.

De zeven afleveringen vormen een afgerond geheel en vooralsnog is er geen sprake van een volgend seizoen, helaas.

The Kik - Paradiso Amsterdam, 3 januari 2015

Simone was het eerste nummer dat ik van The Kik hoorde. En ja, dat was bij De Wereld Draait Door. Zowel het nummer als het programma worden aangestipt in de show van vanavond door de eigenzinnige en grappige frontman van de band, Dave Von Raven. Het betekende voor hen de doorbraak naar een groter publiek. Het is een nummer waar je vrolijk van wordt. Sowieso is dit wel een bandje waar je vrolijk van wordt. Door die (vaak) uptempo Nederbeat liedjes, gezongen met Rotterdams accent, gespeeld door goede muzikanten, die op hun manier een melancholieke knipoog geven naar een tijd waarin het leven misschien wat onbezorgder leek. Wat mij betreft wel een reden om daar eens een concertje van mee te pikken.

Als we binnen komen is de aftrap al verricht door het voorprogramma dat The Black Marble Selection heet. Ook die hebben hun wortels in de jaren ’60 geplant, maar dit is een iets steviger sound, wat gruiziger, met een zanger met een rauwe stem die Engelstalige nummers zingt. Met z’n zessen spelen ze een fijne set van een nummer of tien, waarbij de tijd voorbijvliegt. Een beetje jammer alleen dat de zes geen centimeter van hun denkbeeldig gemerkte plekken komen. Een licht schuivend voetje is al wat beweegt.

Aangezien we dus iets later dan normaal waren zit de eerste rij van het eerste balkon al vol. Op de tweede rij gaan zitten heeft totaal geen zin, want dan zie je bijna niets. We zijn dus maar eens een verdieping hoger gaan zitten, alwaar het eigenlijk ook goed toeven is. Als ik een verdieping lager kijk zie ik vier grijze, al kalende koppies naast elkaar zitten. Een stoel verder zit een moeder met een kind van een jaar of zes. Het geeft het bereik van het publiek aan dat wordt aangesproken door de muziek van The Kik. Hun no-nonsense, of beter gezegd, geen onzin aanpak zorgt er in ieder geval voor dat ze precies op tijd beginnen en dat oordoppen in de broekzak kunnen blijven. Heerlijk!

Met Zwanenzang begint de band het concert. Het mid-tempo nummer dat hun laatste album opent krijgt extra cachet door de drie blazers, waarvan er eentje de niet onbekende naam Benjamin Herman draagt! Die blazerssectie zal verderop in de show nog een paar keer aan komen treden. Er volgen nog twee nieuwe(re) nummers, waaronder De Zomer En Jij, waarin “Op het terrasje loopt het zweet in mijn naad” een voorbeeld van die fijne directe teksten van Dave is, die nu helaas niet zo goed te volgen zijn. Een heerlijk kort en krachtig instrumentaal stuk volgt, waaruit duidelijk wordt dat The Kik ook wat steviger kan klinken. Een blik op de setlist verklapt dat ze dit De Dave Andriese Stomp hebben genoemd. Later deze avond zal op soortgelijke wijze De Frans Hagenaars Boogie voorbij komen. Prima intervalletjes. Met Zeg Dat je Van Me Houdt komt het zonnige gevoel van de vroege Beatles om de hoek kijken, net zoals het gelukkig onvermijdelijke Simone.

Voor de eerste keer in Paradiso, opnames door 3voor12, en natuurlijk gaat het dan fout zegt Dave, als het inzetten van Spiegel, Spiegel niet goed gaat. Als na de herstart het publiek dan ook nog verkeerd begint in te vallen met meeklappen stoppen ze opnieuw en krijgen we tijdens de derde poging in gebarentaal de juiste aanwijzingen van Dave en Arjan Spies, in dit aparte nummer, dat de Wals met de Beat laat paren. Een hoogtepunt in de show is de uitvoering van het nummer  Kejje nagaan (Als ik jou niet had, dan had ik pech gehad), dat lang wordt uitgesponnen om op vooral niet al te serieuze wijze een gitaarsolo te geven door Arjan, die het instrument op Jimi Hendrix-achtige wijze achter zijn hoofd bespeeld, waarna Paul Zoontjens met de hulp van Dave op zijn rug op het podium liggend een pianosolo ten beste geeft. Ter vervolmaking van deze circusact volgt nog een grap met het onderstel van de piano. Olé!

De sfeer is prima, net als het vermaak en de muziek. Het loopt richting het einde van de show. Met Want Er Is Niemand komen we nog even in Armand-sferen, waarna Dave Erik als het laatste nummer aankondigt en na ons ‘aahhhh’ toevoegt dat dit deel van de show is en dat ze nog terug zullen komen, natuurlijk.

Dat doen ze allereerst met Schuilen Bij Jou, hun prachtige versie van het bekende nummer In Your Arms van Chef’Special. Daarna volgt Verliefd Op Een Plaatje en er worden eindelijk wat voorzichtige dansbewegingen gemaakt in het publiek. Om het geheel af te ronden zet The Kik nog even zijn ruige pet op en wordt onder aanvoering van Arjan (die de zang voor rekening neemt) Blitzkrieg Bop van The Ramones gespeeld, waarna we met een prima gevoel huiswaarts kunnen gaan.

Gooische Vrouwen 2

De eerste film van het nieuwe jaar is min of meer een opvullertje. We hebben tussen een high tea met vrienden en een concert van The Kik wat tijd te doden en de enige film die in dat tijdslot valt is Gooische Vrouwen 2. De serie hebben we altijd met veel plezier gekeken, maar de 1^e film viel toch wat tegen. In dit tweede deel lopen de vier dames van middelbare leeftijd op verschillende manieren tegen hetzelfde probleem aan, namelijk die van een wederhelft, waarmee het nooit loopt zoals je zou willen dat het loopt. De verhaallijnen doen minder geforceerd aan dan in de vorige film en gaan richting een bestemming die al in de soort van proloog wordt vastgelegd, namelijk dat de vriendschap tussen de dames onomstotelijk vast staat en ze door alle ups en downs van het leven trekken. Een rode draad die soms dicht bij de werkelijkheid van de actrices in kwestie staat (scheidingen, overlijdens), het geheel naast de nodige humor ook wat diepgang geeft en in al haar buitenissigheid vooral toch herkenbaar is. Zodanig is dit tweede (en laatste) deel een prima te genieten variant op de serie die nog altijd gemist wordt.