Interstellar

Het leven op aarde wordt met het jaar moeilijker. Tegen de gigantische stofstormen valt niet meer op te vegen. Eten is een basisbehoefte waar met man en macht in moet worden voorzien. Alleen maïs is nog redelijk te verbouwen. Iets waar voormalig piloot en ingenieur Cooper zich dan ook mee bezig houdt op zijn boerderij, met zijn zoon, dochtertje en schoonvader. Maar het einde van de natuurlijke bronnen is in zicht en de atmosfeer verandert ten slechte. “The last people to starve will be the first to suffocate”, laat professor Brand weten. “We’re not meant to save the world, we’re supposed to leave it” is de conclusie. Brand heeft een plan om dit te bewerkstelligen en Coogar speelt daar een zeer grote rol in. Er wordt hem gevraagd een nieuwe bewoonbare planeet te ontdekken in een missie die even vergezocht als heroïsch lijkt waardoor Cooper voor de onmenselijke keuze komt te staan zijn kinderen te beschermen of de mensheid te redden. Ondertussen zoekt de professor naar de oplossing om de mensheid daadwerkelijk naar die planeet te brengen. Een race tegen de klok, die echter niet voor iedereen hetzelfde tempo heeft.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen. De nieuwe film van Christopher Nolan. Een intelligent epos moest het toch worden. De bijna drie uur durende film is enorm boeiend en laat vooral het relatieve concept van tijd zien, dat in theorie duidelijk moge zijn, maar nu een emotioneel kader krijgt dat je niet onberoerd laat. Ik zag overeenkomsten met de wat ondergewaardeerde film Contact uit 1997 (ook al met Matthew McConaughey), die mooie visies liet zien op wormgaten en tijd. Waar Contact  echter een openingsscène heeft die het interstellaire aspect op magische wijze in beeld brengt, valt dit onderdeel dat nogal liefst de titel van Nolan’s film draagt toch wat tegen. Het meeste speelt zich binnensruimteschips af en daarbuiten worden we nu ook niet echt van de sokken geblazen over wat we te zien krijgen. Voor één cruciaal deel speelt Nolan zelfs leentjebuur bij zichzelf. Wat me ook iets minder ligt is dat de drang om te plezieren een stuk hoger ligt, meer Hollywood is, dan in bijvoorbeeld het ongeëvenaarde Inception het geval was. Dat neemt niet weg dat dit een uitermate meeslepende film is die je grijze massa op uitdagende wijze aan het werk zet.

Dan nog even twee dingen die voortkwamen uit mijn aan het werk gezette grijze massa.

1. Het voortbestaan van de mensheid? Ik geef er niet om. Als we zo stom zijn om onszelf uit te roeien omdat we niet met deze planeet om kunnen gaan moeten we maar aan ons einde komen. Het is te hopen dat we niet een planeet ergens anders vinden die we dan weer aan gort kunnen helpen. In de film zegt astronaute Amelia (Anne Hathaway) dat ze er naar uitkijkt om de ruimte in te gaan omdat daar geen kwaad is. “Except the evil that we bring with us”, antwoordt Cooper haar gevat en terecht. 
2. Is het de verwaandheid van de mens om tot de gedachte te komen dat er een hogere macht is die het kennelijk waard vindt om ons te redden?

Guardians Of The Galaxy

“I’m going to die surrounded by the biggest idiots in the galaxy”, zegt de groenhuidige athletische vechtster Gamora op een gegeven moment. Het is precies de reden dat ik twijfelde om naar deze film te gaan. Die ‘biggest idiots’ bestaan namelijk uit een spierbonk met huidproblemen, een boom (ja, letterlijk) die maar drie woorden spreekt, een vindingrijke wasbeer (ja, letterlijk) en een antiheld afkomstig van planeet Aarde. Valt daar wel een leuke film van te maken? Nou, zeker wel!

Dit is een minder bekend groepje uit de stal van Marvel. De vijf komen elkaar tegen wil en dank op jacht naar een mysterieuze bol tegen en zien zich genoodzaakt samen te werken om te ontsnappen uit de ellende waarin ze zijn terecht gekomen. Intergalactische ellende welteverstaan, want dit speelt zich af ‘in a galaxy, far…’, nou ja, je snapt waar ik heen ga. Dus laat ik dat pad nog even verder bewandelen. Je kunt er niet omheen dat antiheld Peter Quill een schavuit in de lijn van Han Solo en Indiana Jones is. Een charmante dief met het hart op de juiste plaats, die zich steeds weer in de nesten werkt, maar er vaak op ludieke wijze ook weer uit weet te ontsnappen. Dat die idioten om hem heen er dan anders uitzien, ben je eigenlijk al snel vergeten, want hun karakters nemen de overhand. En vergeet niet dat die film uit de jaren ’70 ook vol zat met ‘uitheems’ uitziende wezens.

Guardians Of The Galaxy neemt zichzelf verre van serieus. Ook daar had ik op voorhand mijn bedenkingen bij, want humor is een moeilijk iets. Gelukkig weten ze in deze film de juiste toon te vinden die zorgt voor heel wat vrolijke momenten, zonder dat de balans met de overige elementen (actie, drama, avontuur, science fiction) er door wordt verstoord. Zelfs de 3D effecten maakten sinds lange tijd weer eens indruk op me. Een diepere boodschap of gedachtengang hoef je hier echter niet te verwachten, maar voor een heerlijk ruimtespektakel ben je aan het goede adres.

Vaste prik bij een Marvel film is dat er aan het einde nog iets komt. Blijf dus zitten voor niet alleen een leuke ‘disclaimer’ maar ook een wel heel apart item in de verzameling van The Collector.

Game Of Thrones

(4e seizoen, 10 afleveringen, 60 min, IMDb 9,5)

Joffrey Baratheon gaat trouwen. Er zijn veel gasten met niet allemaal nobele doelen. De bruiloft gaat niet volgens plan en Tyrion Lannister krijgt de zwarte Piet toebedeeld.

Daenerys Targaryen rukt op met haar leger elite krijgers (de ‘Unsullied’), bevrijdt slaven onderweg, maakt kennis met Daario Naharis (Michiel Huisman!) en is even onverbiddelijk als rechtvaardig in haar optreden, ook al betreft het haar naasten.

‘The Wildlings’ vinden hun weg naar ‘The Wall’, alwaar de ‘Sworn Brothers of the Night's Watch’ hun mannetje zullen staan om dit volk met zelfs wat reuzen (!) aan de juiste kant van de muur te houden.

Dit zijn zo de drie voornaamste verhaallijnen in het vierde seizoen, dat met nog vele andere verhaallijnen en talloze personages zorgt voor grote afwisseling, maar ook traagheid, weinig plotontwikkeling en soms verlies je het overzicht en treedt er verwarring op, van wie wie is, wie welke familie aanhangt en welke familie waar thuis hoort. Dat komt voor een deel omdat de Starks zo verspreid zijn en sommige plots wat minder aandacht of uitdieping krijgen. Ik neem aan dat de plot uiteindelijk toewerkt naar een hereniging van die familie (of wie daarvan over zijn) plus de inname van de troon, hoewel je in deze serie nooit zeker bent of men het überhaupt gaat overleven.

Op zich maakt het allemaal niet zo veel uit, want het zijn heerlijke werelden en verhalen om in te duiken, vol fascinerende, goed uitgeschreven karakters en memorabele scènes, wat dan meestal toch de gevechten zijn. Denk aan het gevecht tegen de skeletten waar Ray Harryhausen trots op zou zijn, het duel tussen Oberyn Martell en een reusachtige krijger en natuurlijk het mega brute gevecht tussen Sandor 'The Hound' Clegane en Brienne of Tarth. Maar misschien het mooiste gevecht is dat van die kleine grote man Tyrion Lannister, die het niet kan laten zijn zegje te doen tijdens zijn rechtszaak. Zijn bloed kookt en zijn woorden zijn als bliksemstralen. 

Maleficent

Let op, deze recensie bevat wat spoilers…

Doornroosje maar dan effe anders, want ditmaal verteld vanuit het oogpunt van de heks, maar dan effe anders, want de heks is ook maar een slachtoffer van omstandigheden, blijkt uiteindelijk niet alleen maar slecht, zwicht voor de wel erg maagdelijke onschuld van prinses Aurora en draait er een geheel eigen einde aan. Moet kunnen toch?

De film is een vehikel voor Angelina Jolie (als Maleficent) en voor de afdeling special effecten, die zich totaal hebben kunnen uit leven op de sprookjeswereld en diens bevolking. Dat ziet er allemaal wel mooi uit, maar het kan niet verhullen dat de meeste wezentjes er alleen maar zijn om heel even met hun veren te pronken om vervolgens uit het zicht te verdwijnen. En Jolie dan? In de volwassen versie is ze prima gecast en door het aanzetten van haar toch al strakke kaaklijnen krijgt haar schoonheid iets toepasselijk macabers. Maar ze speelt ook een jongere versie die totaal niet overtuigt, omdat je ziet dat het geen jongere versie is. Hetzelfde probleem is daar met Sharlto Copley, die als oudere bebaarde koning nog wel zijn klus klaart, maar als jonge man echt geen jonge man is en me zelfs deed denken aan Lord Farquaad uit Shrek. Laatste hoofrolspeler is Elle Fanning, die de maagdelijke onschuld van Aurora speelt, maar niet echt uitstraalt. Er zit dan ook niet echt een uitdaging in haar rol en ik hoop dat ze snel weer iets beters krijgt te verstouwen, waar haar talent (dat ik voor het eerst zag in Phoebe In Wonderland) beter tot uiting zal komen.

Voor de rest is de film zelf weinig memorabel. Het is dus Disney zelf die haar eigen klassieker (ook weer gebaseerd op…) herinterpreteert, maar daar eigenlijk bar weinig van terecht brengt. Het is meer een herinterpretatie van één karakter, die even woest op de wereld wordt voor wat haar is aangedaan, maar uiteindelijk geen inktzwart hart heeft, tot inkeer komt en heerlijk mee kan feesten in het niet te vermijden ‘alles sal rech komm’ einde dat Disney eigen is. Als je dat zo bekijkt heb je toch het gevoel van daar klopt iets niet. De zwart/wit-heid binnen sprookjes is er niet voor niets. 

Tracks

Robyn Davidson wil in 1975 een tocht van 1700 mijl dwars door de Australische woestijn maken, van Alice Springs naar de Indische Oceaan. In haar eentje! Ze is klaar met de stad, met de negativiteit van haar leeftijdgenoten, ze voelt zich aangetrokken door de woestijn en is geïnspireerd door haar vader die ooit de Kalahari doorkruiste. Maar ze wil vooral op haar zelf zijn. Wegens een gebrek aan geld, ziet ze zich genoodzaakt een deal te sluiten met het blad National Geographic, die een fotograaf zal sturen om de tocht bij tijd en wijlen vast te leggen. Zie hier de basis voor de film Tracks, gebaseerd op het gelijknamige boek van Robyn Davidson die deze tocht echt maakte.

Daar gaat ze… Met vier kamelen en een andere trouwe viervoeter. In het begin stuit de ‘camel lady’ op parkbeheerders en hun regeltjes, toeristen en steeds weer die praatzieke fotograaf, die volgens contract alles vast moet leggen. “Parasite, go away”, mompelt ze binnensmonds, als hij weer voor haar neus staat. Het lijkt wel een contract met de duivel die een droom mogelijk maakt, maar deze constant loopt te verstoren. Maar na verloop van tijd wordt die duivel echter een vriend, die haar privacy respecteert en werkelijk om haar geeft.

Het is een slimme truc van de makers om het publiek langzaam te laten wennen aan het idee van eenzaamheid. In het begin is daar namelijk weinig van te merken. En hoewel de indruk van het afnemen van menselijk contact toeneemt naarmate de film vordert, gaat het voornamelijk toch om de interacties met andere mensen. De meest interessante daarvan is die met een onverstaanbare aboriginal, die een deel van de reis meeloopt en haar dingen leert over de natuur.

Hoewel je niet urenlang naar een vrouw die met haar kamelen door de woestijn loopt kunt kijken, had ik toch liever minder mensen en meer van die eenzaamheid gezien. De tijd die ze (in beeld) alleen doorbrengt is nu zeer beperkt en dat gaat ook tegen haar eigen opzet in. Een opzet om alleen te zijn, op jezelf. Wat dit voor iemand betekent, wat dat met je doet, of je jezelf tegen komt, hoe je dit beleefd, wat de diepere betekenis nu voor haar is, daar komen we helaas niet achter. Maar misschien moeten we er niet meer in zoeken, of van verwachten. Ze gaf het tenslotte zelf in haar standaard antwoord op de vraag waarom ze tocht wil maken al aan: “why not”.

X-Men: Days Of Future Past

Dit universum behoeft geen introductie, dus begint verloren zoon Bryan Singer (X-Men en X2) meteen met het probleem en de actie die genomen moet worden. Het probleem is een toekomst waarin zowel mutanten als gewone mensen uitgeroeid zullen worden. De actie is dit voorkomen door in het verleden iets te veranderen. De man die hier voor moet zorgen is niemand minder dan Wolverine. Persoonlijke issues moeten opzij worden gezet (hoe groot deze ook zijn) om de mensheid te redden en het voortbestaan van de mutanten te waarborgen.

Een duidelijk (Terminator-achtig) verhaal waarin zowel de oudere als de jongere versies van Professor X en Magneto een rol spelen en de altijd aanwezige leidraad van xenofobie een mooie invulling krijgt als een dwerg (Peter Dinklage, overbekend van Game Of Thrones) het ultieme wapen produceert tegen de mutanten. Voeg daarbij een flinke dosis actie door mutanten van divers pluimage, hetgeen deze filmreeks in de basis al zo aantrekkelijk maakt, en je hebt er wis en waarachtig weer een goed geslaagd deel bij.

De beste scène is die waarin Peter alias Quicksilver op ongelooflijke (Incredibles ­– Dash) en zeer ludieke wijze een belangrijke ontsnapping mogelijk maakt en daar zelf ook vooral veel lol aan beleeft.

Zoals altijd bij films uit de Marvel stal moet je blijven zitten tot alle aftiteling is voorbijgekomen voor een intrigerende blik op een imponerend figuur van een heel ander continent.

Ps. En wat heerlijk dat deze film ook gewoon in 2D draait!

The Amazing Spider-Man 2

Er is geen vuiltje aan de lucht als we onze geliefde webslingeraar tussen de gebouwen van New York zien zwieren, als een Tarzan door een stalen jungle met lianen van spinrag. Geschoten op de rug of vanaf de borst (en helaas weer niet vanuit zijn eigen ogen!) zijn het mooie plaatjes die je op een stripachtige wijze het energieke en opwindende gevoel geven hoe het moet zijn om zelf door die straten te vliegen, alsof je in een virtuele achtbaan zit. En als er dan een vuiltje is, in de vorm van de lompe boef Aleksei Sytsevich (die later Rhino zal worden), vindt er een korte en olijke zuivering plaats die je doet denken aan de opmerking uit de trailer (die dan weer niet in de film zit): “You what it is I love about being Spider-Man? Everything!”.

Dan hebben we de inleiding gehad en begint het echte werk, namelijk het achtergrondverhaal van Peter Parker’s vader Richard, alledaagse strubbelingen met Aunt May, een break-up met Gwen Stacy die nooit van de grond komt en natuurlijk nieuwe vijanden, waarvan er maar liefst drie worden geïntroduceerd en die dus allemaal een ‘origins’ verhaal moeten hebben. Peter’s vriend Harry Osborn wordt de Green Goblin, Oscorp medewerker Max Dillon wordt Electro en die Russische lompe boer uit het begin wordt dus Rhino. Helaas laat de echte actie, de gevechten tussen Spidey en de schurken, veel te lang op zich wachten.

Eigenlijk krijgt Electro als enige de aandacht die hij verdient. Een interessante schurk die door een tragisch ongeval (duh!) bestaat uit elektriciteit, wat in de film prachtig is vorm gegeven. Het gevecht tussen hem en Spider-Man behoort tot één van de hoogtepunten en ziet er schitterend uit. Direct daarop volgt het gevecht met de Goblin (gelukkig niet verscholen achter een masker, zoals in de versie van Raimi) en als mosterd na de maaltijd mag Rhino zijn opwachting maken, hoewel dat nauwelijks uit de startblokken komt.

Het is een kunst om meerdere schurken (en/of superhelden) tegelijkertijd in één film de aandacht te geven die ze verdienen. In The Avengers of X-Men is dit goed gelukt. Bij deze tweede Spinneman een stuk minder. Rhino hangt er als een wormvormig aanhangsel bij en eigenlijk worden Electro en The Green Goblin na te lang wachten te snel overmeesterd. New York en zijn inwoners zijn nauwelijks in gevaar en de woede richt zich bijna alleen tegen Spider-Man zelf. Gelukkig is daar nog de onverwachte kanteling, die de boel op een geheel andere manier op scherp zet.

The Amazing Spider-Man 2 moet net als het eerste deel toch opboksen tegen de trilogie van Sam Raimi. Dat begint met de keuzes van de schurken. In deel 1 kwamen ze op de proppen met The Lizard die in menselijke vorm wel interessant was, maar als geschubde villain heel wat minder. Trouwens, ook hier was het uiteindelijke hoogtepunt voorbij voordat je er erg in had. Deel 2 heb ik net besproken, waarbij Electro de meest interessante is en we The Green Goblin al bij Raimi zagen. Vooruitkijkend naar een volgend deel, zien we het pak van Doctor Octopus in de geheime ruimtes van Oscorp hangen en wordt Felicia (Hardy) geïntroduceerd als assistente van Harry Osborn. Die eerste kennen we ook al via Raimi, maar Felicia Hardy (a.k.a. The Black Cat) kan voor leuke grijstinten zorgen, zoals Catwoman dat voor Batman doet.

We zullen zien.

Captain America: The Winter Soldier

Steve Rogers heeft na zijn vorige avontuur als The First Avenger niet stil gezeten. De oude reliek uit de jaren veertig heeft met een ‘to-do list’ op zak misschien nog geen Thai gegeten, of Nirvana beluisterd, maar zijn gevechtstechnieken zijn up to date, zoals we kunnen beleven in een explosieve liftscène. De wereld is nog altijd gecompliceerd voor de Amerikaanse held en de kapitein die voor S.H.I.E.L.D werkt krijgt zo zijn bedenkingen of dit werk nog wel zo rechtschapen is. Als Nick Fury echter wordt aangevallen en de organisatie niet langer betrouwbaar is wordt het persoonlijk en gaan er klappen vallen en blijkt ook het verleden nog van invloed.

De eerste film was eigenlijk een tegenvaller. Of misschien ook niet, want met Captain America heb ik nooit veel gehad. Een superheld zonder speciale super-krachten. Een saaie Amerikaanse spierbundel met nul tinten grijs in een heel suf pak die zijn onverwoestbare schild gooit, of zich er achter verschuilt. Hoewel hij iets is gepimpt, komt het daar grotendeels nog wel steeds op neer. Gelukkig zijn daar Natasha Romanoff a.k.a. Black Widow die met haar eigen agenda en supersexy vechttechnieken het hart laat pompen, een nieuwe aardsvijand in de vorm van de duistere Winter Soldier, een interessante kijk op hoe de wereld veiliger kan worden en wat je daarvoor over hebt en een hele hoop spannende actiescènes. Dit alles geeft de film enige inhoud en meer dan voldoende vaart.

Kortom, een flinke stap in de goede richting voor de wat kleurloze superheld die toch echt dat oude pakje niet meer van stal moet halen. 

Gåten Ragnarok

Sigurd is een Noorse archeoloog die al jaren onderzoek doet naar een uniek Vikingschip dat is gevonden. Het zogenaamde Oseberg schip heeft een geheimzinnige runetekst. Sigurd vermoed dat er een geheim achter de tekst schuil gaat en die wordt hem helderder als zijn vriend en archeoloog met een steen aan komt zetten die verband houdt met een object dat op het schip is gevonden. Op de steen staan nog meer runetekens die verwijzen naar een specifieke plek waar het avontuur heen zal leiden.

Een prachtig begroeid berglandschap en een onheilspellend meer is het werkterrein waar Sigurd met o.a. zijn dochter en zoontje terecht komt en spannende avonturen mee zal maken. Een soort van Indiana Jones And The Loch Ness Monster of zoiets, maar dan als Noorse tele-jeugdfilm zeg maar. Dus veel grotten, onderaardse gangen, abseilen, skeletten en een hoop gebrul van een eng watermonster. Je moet wel even geduld hebben voordat de vaart er in komt, maar voor de categorie 12+ zal het nog best wat ‘huivermerg en rilrug’ op kunnen leveren. Maar wees niet bang lieve kijkmuiskindertjes, alleen de mensen met ‘slechte’ bedoelingen gaan er aan. En dat zijn er niet zo veel…

Voor de meer ervaren kijker heeft de film niet zo veel te bieden - behalve dat een vrouw eigenlijk de actieheld is - al was ik wel gefascineerd door de aftiteling, waarin er mensen onder het kopje ETTERARBEID werden genoemd. Was dat om die kindertjes onder de duim te houden?

Nebraska

Je kent ze misschien wel, die gepersonaliseerde loterijpost met de mededeling dat je gegarandeerd iets hebt gewonnen. Het overkomt ook de oude Woody Grant (Bruce Dern) die het papiertje in zijn borstzak steekt en mankig begint te lopen vanuit Montana naar het twee staten verder liggende Nebraska, om daar zijn miljoen dollar te claimen. Woody is een alcoholist, maar ook een veel te goeiige man die tegen iedereen ja zegt en daardoor belazerd wordt. Dit keer laat hij zich niet weerhouden, niet door de lokale sheriff die hem terug brengt, of zijn zonen die hem proberen te overtuigen dat het maar een reclamefolder is. Uiteindelijk ziet zoon David dat in en gaat samen met hem de reis maken.

Nog één keer iets bereiken in je leven. Het gaat de Woody niet om dat miljoen, maar om een nieuwe truck (had hij altijd al eens willen hebben) en een compressor (die hij veertig jaar geleden heeft uitgeleend en nooit terug gekregen). En misschien wel om zijn bazige vrouw te ontlopen, die constant loopt te mopperen en de overhand neemt waar ze ook komt, hoewel ook dat blijkt soms een voordeel kan zijn. Of gewoon, om nog één keer iets te bereiken, puur an sich. David ziet het als een laatste mogelijkheid om nog wat tijd door te brengen met zijn oude vader, ook al is die er nauwelijks voor hem geweest.

De reis gaat o.a. via Woody’s geboorteplaats, waar familie en ‘vrienden’ van toen opeens grote interesse hebben in de man van één miljoen en velen als egoïstische gieren hun deel op voorhand al winnen innen, van een prijs die dus niet bestaat. Het levert mooie scènes op, als Woody met zijn zes broers in een kamer naar de tv zitten te staren. Ze zeggen niet veel, want dat doen ze nooit. En als ze dan wat zeggen, gaat het kortaf en eigenlijk nergens over. David zit er bij, verbaast zich over het gebeuren, maar valt tussen die oudjes niet eens zo op, met zijn zelfde geruite overhemd. Hij lijkt meer op zijn vader dan hij door heeft.

Geschoten in tijdloos zwart-wit en prachtig geschreven. Woody hanteert een logica die dat voor de ander misschien niet is, maar waar weinig tegen in te brengen valt. Maar ook het eindeloze gekwebbel van vrouw Kate is heerlijk om je aan te ergeren.

Over de afloop ga ik niets verklappen, hoewel die prachtig is. Het gaat hem om de reis, die wonderschoon, pijnlijk, grappig en aandoenlijk is, maar vooral hartverwarmend.

The Hunger Games: Catching Fire

Drie boeken. Voor de bioscoop wordt dit uitgesmeerd over vier films. Dit is deel twee. En deel twee is grotendeels een herhaling van deel één. Katniss weet nu beter wat ze kan verwachten en de kijker dus ook. Dezelfde opbouw en dezelfde onderdelen (verwikkelingen in District 12, ‘the reaping’, de treintocht, de parade, de outfits, de training en de spelen) maar het is allemaal iets grimmiger geworden. Doordat Katniss onbedoeld het symbool van de strijd tegen onderdrukking wordt, het volk stilzwijgend in protest komt en de president daar niet op zit te wachten.

Het verveelt op zich niet, maar het wachten is op de actie van de spelen, die dit keer meer uitdraait op de strijd tegen de (gecontroleerde) elementen, dan dat er veel individuele gevechten losbarsten. Onderlinge samenwerking lijkt cruciaal, maar er kan er uiteindelijk maar één overleven, toch?

Het feit dat je even veel weet en kan verwachten als Katniss, bepaalt de mate van verrassing die tegen het einde van de film zijn intrede doet. De lange weg daar naar toe is onderhoudend genoeg, maar het open einde doet snakken naar nieuwe inzichten die we hopelijk volgend jaar zullen gaan beleven.

Captain Phillips

Na Kapringen nu een Amerikaanse film over piraterij (is een misdrijf!) door Somaliërs. De aanpak is anders en de uitkomst ook. Gebaseerd op ware gebeurtenissen.

In Captain Phillips volgen we namelijk zowel deze kapitein gespeeld door Tom Hanks, als de piraten. Beide bereiden zich voor op hun werk. De kapitein zorgt er voor dat alles goed gaat met het schip en de bemanning. De piraat zoekt een team bij elkaar dat met automatische wapens op kleine bootjes het vrachtschip moet gaan enteren. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd. Met bluf en geluk wordt de eerste aanval afgeslagen, maar uiteindelijk komen de Somaliërs aan boord en volgt de kaping en gijzeling. De situatie aan boord is zenuwslopend en voor zowel de Amerikanen als de qat kauwende Somaliërs lopen de zaken niet zoals verwacht.

In tegenstelling tot Kapringen, waar de bemanning van het schip onder controle was en de kapers alle tijd namen om te onderhandelen met de rederij, komt het daar in deze film nauwelijks van. Het is door alle gebeurtenissen namelijk dweilen met de kraan open en aanpassen aan de situatie. Natuurlijk willen de piraten geld, veel geld. Maar hun eisen worden uiteindelijk slechts gehoord door het leger en de navy seals, die worden ingezet om de situatie op te lossen.

In het middenstuk valt de film een beetje stil, verandert er niet zo veel aan de situatie en vraag je je af waarom regisseur Paul Greengrass zijn best wel lange film (134 minuten) niet wat heeft ingekort. Het is i.t.t. Kapringen namelijk een actiefilm en die actie ontbreekt in dat middenstuk. Aan het einde wordt dat dan wel weer goed gemaakt als de boel op een kookpunt afstevent.

Al met al minder enerverend dan gedacht, minder spectaculair dan verwacht van Greengrass.

Le Chat Du Rabbin

De kat van de rabbijn is een uit het Frans vertaald stripboek van Joann Sfar dat ik enige jaren geleden met veel plezier heb gelezen. Het gaat over een rabbijn die met zijn dochter Zlabya en zijn kat in Algerije woont. Als de kat een papegaai opeet kan hij opeens praten. De rabbijn wil dat de kat de Thora gaat bestuderen om een goede joodse kat te worden. Maar de kat is eigenzinnig, is verliefd op Zlabya en stelt constant vragen waardoor er fantastische filosofisch gesprekken plaatsvinden. Het vijfde en laatste deel kwam uit in 2006, met de aankondiging dat het volgende deel “Gij zult geen andere God hebben” zou gaan heten. Dat deel is er nog steeds niet gekomen. Sfar kreeg de smaak van het filmen te pakken, oogstte aardige kritieken met Gainsbourg (ja, over Serge) en verfilmde daarna de stripreeks die hem o.a. een prijs had opgeleverd tijdens het beroemde stripfestival van Angoulême.

Ik wist eerlijk gezegd niets van het bestaan van de film. De DVD kwam ik tegen voor een leuk prijsje tijdens één van mijn speurtochten in de bakken van een winkel waar ik regelmatig kom.

De film volgt het verhaal van deel 1, 2 en 5 van de stripboekenserie en concentreert zich op de rabbijn, de kat en hun uiteindelijke reis naar Afrika, hoewel de mooie Zlabya natuurlijk ook een rol van betekenis heeft. Het moet gezegd worden dat de film (voor de bioscoop in 3D uitgebracht) prachtig begint. De tekeningen zijn wonderschoon en doen niet onder voor de stripreeks. Maar al gauw merk je dat de film gaat vervelen. Dat heeft alles te maken met het feit dat een stripboek en een film twee totaal verschillende media zijn. In een stripboek gebeurt er namelijk heel veel tussen de zogenaamde kaders. Dat wat je niet ziet en zelf invult. Daarbij bepaal je zelf het ritme waarin je het verhaal, passages leest, waarbij je stil kan staan over wat er zojuist is gezegd, of het zelfs kan herlezen om er nog even dieper over na te denken. De film komt over als een aan elkaar geplakte reeks van gesprekken, gedachten en gebeurtenissen uit het boek, maar het tempo blijft hetzelfde en je hebt geen tijd om bij zaken stil te staan en je kunt ook niet sneller door ‘lezen’ bij delen waar dat zou kunnen. Sfarr heeft dit mijns inziens niet goed aangevoeld. Ritme en dosering. De film komt hierdoor vlak over. Daarbij voelt het wat onaf aan, wat goed mogelijk is omdat de reeks zoals gezegd nog niet voltooid is.

Een gemiste kans, want ik denk dat als Sfarr zich had toegelegd op de eerste twee delen, waarin de kat, de rabbijn en de dochter centraal staan met de interessante reflecties over het geloof en de mens, hij er met het juiste ritme en een goede dosering de kracht van de boeken had kunnen evenaren.

Thor: The Dark World

De man met de hamer is terug. Na problemen met de Tesseract in de eerste film krijgen we nu te horen dat er een immense oerkracht genaamd Aether aanleiding is om voor een donkere elf uit zijn vierduizendjarenslaap te geraken, aangezien eenmaal in die tijd de planeten zo in lijn staan, dat je er in combinatie met de Aether voor kan zorgen dat eeuwige duisternis terug zal keren. Er zijn mensen voor minder het gevang in gegaan. Kortom, het wordt weer een strijd tussen goed en kwaad en Loki die zich in dat heerlijke grijze gebied daartussen beweegt.

Het verhaal van ‘lik mijn vestje’ staat echter niet in de weg om gewoon lekker te genieten van dit superhelden verhaal dat zich weer afspeelt in verschillende werelden, waarbij ook weer de nodige humor om de hoek komt kijken, die de juiste toon heeft en een mooie balans vormt met de stoere mannen strijd die wordt gestreden. De cultuurclash als Thor op aarde rondloopt kent ook nu weer enkele leuke vondsten, zoals wanneer hij in een auto, of in de metro stapt, of als hij zijn hamer aan de kapstok hangt. Daarnaast zijn er komische noten van ‘gekke professor’ Erik Selvig, liefje Jane Foster en haar stagiaire Darcy Lewis en ook Loki weet hem af en toe goed te raken. Maar ik had het ook over de stoere mannen strijd. Waar in Man Of Steel Superman en Zod elkaar, maar vooral ook het publiek murw beuken met eindeloze destructie, wordt dit in Thor beter geproportioneerd. Er kleven echter ook nadelen aan de strijd. Er worden namelijk twee trucjes toegepast. Allereerst is daar de mogelijkheid dat mensen (door projectie) er niet echt zijn, of anders uitzien dan in werkelijkheid. Daarnaast is er de vondst van een machine die een soort ‘loopholes’ tussen werelden kan maken. Beide trucs worden veelvuldig ingezet en maken wel erg veel mogelijk en dus ook veel aanneembaar. Een wat gemakkelijke optie in een verder vooral leuke actiefilm.

Les Aventures Extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec

Via een wat rommelig begin in Parijs met de introductie van diverse personages die er weinig toe lijken te doen maken we kennis met Adèle in een Indiana Jones-achtige rip-off met een verdomd mooie vrouwelijke versie van Indy die geheel onverschrokken, kordaat en op spectaculaire wijze ontsnapt uit een piramide. Maar wacht, we gaan weer terug naar Parijs waar de eerst geïntroduceerden wel degelijk een rol van belang hebben en de losse Amélie Poulain-achtige minisketches een samenhang beginnen te vertonen. En dat alles vanwege een dodelijk gewonde zus die niet is gestorven en een Pterodactyl die na 135 miljoen jaar uit een ei in een museum is gekropen.

Bent u daar nog?

Welke tijd zitten we eigenlijk? Begin 20^e eeuw, waarin paard en wagen in de clinch lagen met automobielen, de stoomtrein roet in de atmosfeer blies, dames rondliepen in prachtige jurken en mannen gesoigneerde snorren droegen en hoge hoeden. De uitvergrote types in deze film zijn weggelopen uit de gelijknamige stripreeks van Jacques Tardi, boeken die ik nooit heb gelezen ondanks de aanbevelingen van vrienden. De film lijkt een mengelmoes van diverse verhalen, die niet altijd even zinnig overkomen, maar gek genoeg is dat juist een aanbeveling. Dit avontuur is frivool, grappig, innemend, kent mooie locaties en heeft iets kinderlijk naïefs. Je hebt echter nauwelijks de tijd om je af te vragen waar alle zotheid toe moet leiden, want de vaart zit er goed in en je voelt je als een kind in de Efteling. Sacreblue! Verwacht geen logica, maar een heerlijk fantasierijk avontuur.

The Wolverine

Kleine Japanse meisjes die reetschoppen in Amerikaanse films: heerlijk! Ik noem een paar dwarsstraten. 

Miho uit Sin City. 

Gogo Yubari uit Kill Bill Vol. 1. 

En nu is daar Yukio uit The Wolverine. 

Maar dat is niet het enige Japanse tintje aan deze tweede film over de man met de klauwen, want vrijwel de hele film speelt zich af in Japan, waar Logan naar toe wordt gebracht om een laatste eer te bewijzen aan een man die hij ooit van dood heeft gered. Een levensgevaarlijke mutant, een mooie kleindochter, gerommel in de familie en de Yakuza die zich er in mengt. Genoeg ingrediënten voor Logan om te doen wat hij niet kan laten (opkomen voor mooie vrouwen en gerechtigheid laten zegevieren), wat dan wordt bemoeilijkt als de gevaarlijke mutant er voor zorgt dat hij niet meer zo gemakkelijk heelt als voorheen. De kwestie van onsterfelijkheid speelt een rol en Logan mag blij zijn dat hij Yukio als side-kick(ass) heeft. Het draait allemaal om macht en geld en de situatie zorgt er voor dat het teruggetrokken bestaan dat Logan leefde van de baan wordt geveegd omdat hij uiteindelijk zijn ware aard niet kan ontkennen. Hij is immers The Wolverine!

Het Japanse tintje doet de film zeker geen kwaad, er is genoeg actie gecombineerd met rustigere stukken, waarbij het jammer is dat het vraagstuk van (on)sterfelijkheid het beestmens niet méér aanzet tot nadenken over deze kwestie. Het verlies van krachten overkomt hem, hij vecht er tegen en doet wat een Wham t-shirt in de jaren ’80 hem adviseert: ‘choose life’!

In het superheldenuniversum stijgt deze film echter niet boven de middelmaat uit. Dat komt voornamelijk omdat Logan/The Wolverine toch vrij simpel in elkaar steekt. Op zich geen probleem, maar de (redelijk hersenloze) knokpartijen zijn niet bijzonder memorabel. Dan begin je contemplatie en bezinning te missen, waarbij een dieper soort van dreiging een rol kan gaan spelen. Daarom is de wisselwerking ook zo leuk tussen Wolverine en andere mutanten in de X-men films. Gelukkig krijgen we een kleine sneak peak aan het einde van deze film, waarin Logan oog in oog komt met Professor Xavier en Eric Lensherr (Magneto). De spanning die je daar voelt is meteen van een geheel andere, diepere orde. Op naar X-Men: Days Of Future Past! 

Man Of Steel

Hoe maak je een film over de sterkste, onverslaanbaarste superheld ooit interessant? Door hem een achtergrondverhaal te geven, een persoonlijkheid en een tegenstander met vergelijkbare krachten, moet regisseur Zack Snyder gedacht hebben. Drie goede punten, waarvan er zeker twee hun waarde in de film bewijzen.

Man Of Steel begint met het achtergrondverhaal, op de thuisplaneet van de held die dan nog geboren moet worden. Vader Jor-El en moeder Lara Lor-Van krijgen op natuurlijke wijze een kindje. Een wijze die al decennia lang is verboden, omdat kinderen worden gekweekt met een specifieke taak, die ze vervolgens hun hele leven uitvoeren. In het kind zien de ouders de enige hoop voor de planeet Krypton, wier bronnen jarenlang intensief zijn gebruikt waardoor de planeet is gedoemd tot de ondergang. Tegenstander van het regime is generaal Zod, die de macht wil grijpen en op zijn manier de toekomst van de planeet veilig wil stellen. De baby wordt de ruimte in geschoten en komt terecht op aarde, waar hij wordt gevonden door een stel dat hem opvoed.

Persoonlijkheid dan. De baby is Kal-El, maar weet niet beter dan dat hij Clark Kent is en over bijzondere krachten beschikt. Normen en waarden worden hem bijgebracht door zijn liefhebbende ouders die hem pas later vertellen hoe de vork in de steel zit, waarna hij zich niet alleen een outcast voelt, maar een weeskind van een andere planeet. Hoe het voelt om eigenlijk nergens thuis te horen weet Henry Cavill redelijk goed weer te geven. Door zijn opvoeding en natuurlijke gevoel van rechtvaardigheid weet hij lange tijd problemen te ontlopen (hoewel dit nog een zeer groot offer van hem zal vragen) en zijn identiteit geheim te houden.

Tot de tegenstander met vergelijkbare krachten ten tonele verschijnt en Clark Kent dwingt zich kenbaar te maken om de mensheid te sparen, wat hem uiteindelijk tot Superman bombardeert, die het in een knallende finale uitvecht met Zod en consorten. Niet zozeer de tegenstander is een minpuntje, als wel de eindeloze gevechten waarbij de twee door van alles (wolkenkrabbers) en nog wat (asfalt) beuken, zonder dat hier een soort van grens aan wordt gesteld. Ze kunnen immers bijna alles. Dus het special effects team heeft overuren gedraaid om de gevechten in perfectie te kunnen tonen, wat zeker is gelukt, maar waarvan je na verloop van tijd een beetje murw van bent gebeukt. Dat neemt niet weg dat naast die drie pijlers waarop de film is gebouwd, het contrast tussen Krypton en Aarde goed werkt en de almachtige kracht van Zod en zijn kompanen in de vorm van hun Terravorming van de planeet aarde huiveringwekkend over komt.

Waar Marvel de laatste jaren vrij goed scoort met hun superhelden op het witte doek, wist DC pas echt een vinger in de pap te krijgen met Christopher Nolan’s Batman reeks. Het is dan ook niet zo gek dat deze man als producer van Man Of Steel is aangewezen, wat overigens niets weg neemt van de klus die Zack Snyder dit keer zeer aardig heeft geklaard. 

Welcome To The Punch

Als gentleman crimineel Jacob Sternwood (Mark Strong) en rookie detective Max Lewinsky (James McAvoy) elkaar treffen in het heetst van de strijd, bijt Max in het stof en gaat Jacob er vandoor met een grote buit en verdwijnt van de radar.

Jaren later komt Max Jacob weer op het spoor en de fysiek en mentaal getergde detective heeft er moeite mee om alles op alles te zetten om de crimineel te pakken. Gelukkig wordt hij aangespoord door zijn jonge vrouwelijke collega. Tijdens de zoektocht naar Jacob blijkt er veel meer aan de hand dan Max noch Jacob op had gerekend.

Ik moest een beetje denken aan de film The Sweeney die ik nog niet zo lang geleden heb gezien. Goed spel, een aantal leuke wendingen (die in dit geval iets minder voorspelbaar zijn), maar toch te weinig eigen gezicht om echt iets memorabel af te leveren. De overeenkomst met The Sweeney op het gebied van de vrouwelijke collega is meer dan treffend overigens. Er zijn verder te veel verplichte nummers - ook hier weer de shoot-out - en een interessante invalshoek die wordt gekozen betreffende het feit dat detectives in Engeland geen pistool dragen sterft eigenlijk een stille dood.

Welcome To The Punch is aardig vermaak voor de 99 minuten die de film duurt. Niets meer niets minder. 

Iron Man 3

Iron Man was een wat onverwacht succes, door de fantastische vertolking van Robert Downing Jr., die de extravagante en arrogante miljardair Tony Stark via zijn onderkoelde houding en gortdroge humor toch zeer menselijk wist te houden en door het briljante pak dat Stark ook letterlijk in Iron Man verandert. Een goede mix aan actie, avontuur en een aardig verhaal deden de rest. Bij deel 2 werd het al iets minder, hoewel er werd voortborduurt op zijn gezondheidsproblemen en innerlijke strijd, verschoof de aandacht wat meer naar grotere actiescènes die minder persoonlijk werden. De trend wordt met deel 3 voortgezet. De eigen gezondheid vormt nauwelijks meer een issue en de boeman slaat toe met onbeperkte middelen waardoor Tony Stark laat weten terug te zullen slaan met “good old fashioned revenge”.

Het is allemaal wat simpeler gehouden. Natuurlijk moet de boef sterker zijn dan de vorige, waardoor deze onmenselijke krachten krijgt waartegen dan nog meer varianten van de ijzeren man moeten worden ingezet, naast enkele hulptroepen zoals Iron Patriot (Iron Man’s eigen Robin?), met nog grotere gevechten tot gevolg. Maar spannender wordt het er niet van. De keuze voor een grotere rol voor Pepper Potts, het liefje van Stark, is wat mij betreft nu ook niet direct geslaagd te noemen. De ideeën voor de slechteriken komen wat tweedehands over (ik denk aan The Amazing Spider-Man’s Lizard en zijn regeneratieve wondgenezing gecombineerd met Terminator 2’s onstuitbare T-1000), maar gelukkig  zorgt de interactie met een bijdehand jongetje voor wat aardse humor, waarbij Stark zijn ‘beste’ kant weer even laat zien.

Slecht is het niet, maar iemand van het niveau van Tony Stark verdient toch een wat intelligenter script. Voor simpele ram-acties kunnen we al bij zoveel andere films terecht.

Blijf ook nu weer even zitten tot het einde van de aftiteling, waarna er nog een klein grapje volgt. 

Kon-Tiki

Na Life Of Saai had ik eigenlijk niet meer zo veel zin in een film over mensen die op de oceaan ronddobberen. Maar je weet maar nooit en elke film verdient een kans.

Het is 1937 en de Noorse antropoloog Thor Heyerdahl zit met zijn vrouw op het eiland Fatu Hiva, onderdeel van Frans Polynesië, alwaar hij leeft en onderzoek doet. Hij komt tot de conclusie dat de originele bewoners van het eiland 1500 jaar geleden niet uit het Westen moeten zijn gekomen, maar uit het Oosten. Peru wel te verstaan. Omdat vele knappe koppen vóór hem het tegenovergestelde hebben beweerd, wat voor waar is aangenomen, wil niemand zijn theorie ondersteunen en zit er niets anders op dan het proefondervindelijk te ondergaan. In 1947 laat hij zijn vrouw en kinderen achter, trommelt wat Noorse mannen bijeen die totaal onervaren zijn wat zeereizen betreft, gaat naar Peru, bouwt een vlot en begint zijn reis naar Polynesië. Dat is een reis van 5000 mijlen met een berekende dobbertijd van 100 dagen.

Veertig minuten in de film zitten ze dan eindelijk op zee. Daar verblijven we ook de rest van de film. Hoe houdt je dit interessant? Er volgt wat opwinding als de eerste storm woedt, er iemand over boord valt, een walvishaai langs zwemt, lichtgevende kwallen langsdrijven... Het zijn de bekende dingen die je in elke film van dit type wel langs ziet komen. De rest van de tijd wordt voornamelijk gevuld met de alledaagse taken (zoals radio contact zoeken) en vrij oninteressante uitwisseling van zinnen door de Noren, waarvan de helft sowieso vrij karakterloos en dus inwisselbaar is. Het duurt dan ook lang voordat dit grote avontuur enigszins enerverend wordt. Daar moeten dan haaien aan te pas komen, waarbij de worsteling met een van die beesten wel een uniek hoogtepunt is.

Het is echter niet voldoende om de aandacht er twee uur lang bij te houden. Voor een film waarvan je al weet hoe die af zal lopen, verwacht je dat de reis er naar toe genoeg te bieden heeft. Visueel is er weinig mis. De scènes in Noorwegen, Amerika, Peru en op de oceaan zien er mooi uit. Maar men had wat meer stil kunnen staan bij de beweegredenen van de rest van de bemanning (die hun leven op het spel zetten), wat meer dynamiek kunnen leggen in de verhouding van de Noren onderling. De hoofdrolspeler heeft weinig uitstraling en is ondanks zijn wetenschappelijke eigenwijsheid maar een kleurloos persoon. Verder zijn de spannende scènes dun gezaaid.

Kon-Tiki is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Die reis is gemaakt en Heyerdahl heeft er zelfs een documentaire van geschoten, die in 1951 maar liefst een Oscar won. Ik zou die documentaire eigenlijk moeten gaan bekijken. Misschien was het wel voor 99% saaiheid troef. Het is dan toch de taak van een filmmaker om daar zoveel jaar later een gedramatiseerde vertelling van te maken. Dat is in mijn ogen met deze verfilming niet helemaal gelukt.