Predestination

“We were born to do this job”. Het werk is dat van ‘Temporal Agent’, een speciale agent die in de tijd reist om misdaad te voorkomen voordat die gepleegd gaat worden. Looper meets Minority Report of zoiets. De agent gaat terug naar de jaren zeventig, alwaar in New York de zoveelste aanslag van de zogenaamde ‘Fizzle Bomber’ plaats zal vinden. In een bar raakt hij aan de praat met een man die hem zijn levensverhaal vertelt. Een lang verhaal, bijna een monoloog, waarbij je als kijker denkt, waar gaat dit naar toe, waarom hoor ik dit allemaal, wat voor nut heeft dit… Het verhaal op zich is intrigerend en aangrijpend, maar blijkt ook een groter nut te dienen in deze film, die tijdreis voor tijdreis iets meer prijsgeeft van hoe de vork in de steel zit. Veel meer dan dit wil ik niet verklappen, behalve dat je geduld moet hebben, de nadruk op het verhaal ligt en niet de actie, maar dat je een gigantische mindfuck staat te wachten die je nog lang na deze film bezig zal houden.

Kennelijk werd deze Australische film niet goed genoeg bevonden voor een bioscooprelease en is hij deze maand direct op DVD/Blu-ray verschenen. De belangrijkste rollen worden gespeeld door Ethan Hawke en Sarah Snook (Jessabelle). Misschien had er iets meer gezeten in de manier waarop het verhaal wordt gepresenteerd, maar voor mensen die altijd al een antwoord wilden hebben op het vraagstuk van de kip en het ei is dit een fantastische visie die niet onopgemerkt mag blijven. 

I Origins

Moleculair bioloog Ian (Michael Pitt) is van jongs af aan geobsedeerd door ogen. Hij legt ze vast met zijn camera en doet er onderzoek naar. Hij is een man van de feiten en wil aantonen dat ook de ogen een natuurlijke evolutie hebben doorgemaakt. Want juist de ogen zijn het speerpunt in de aanname van gelovigen dat er een intelligente hogere macht, een ontwerper achter alles in het universum zit. Toch is het juist iets onverklaarbaars dat hem op het spoor zet van een meisje waar hij uiteindelijk mee wil trouwen. En daar blijft het niet bij. Haar ogen lijken hem aan te zullen tonen wat wetenschappelijk niet te onderbouwen is.

Dit is een werkelijk prachtige film over wetenschap versus geloof. Van de zeven films die op het Imagine Limited Edition draaien had ik hier de hoogste verwachtingen van en die komen nog uit ook. Regisseur Mike Cahill kende ik al via het ook al zo interessante Another Earth, waar Britt Marling de hoofdrol in speelt. Zij speelde ook in Sound Of My Voice en heeft dus een belangrijke rol in I Origins. Ik noem dit even op omdat al deze films je meenemen op een reis die het ongeloofwaardige zo aannemelijk maken, of je in ieder geval aan het denken zetten over wat mogelijk is. Een zeer doordacht script en aangrijpende vertolkingen hebben de gewenste uitwerking.

Ian maakt een soort reis. Als wetenschapper wordt hij verliefd op een spiritueel ingestelde vrouw, die hem via een mooie, maar niet staafbare redenatie kennis wil laten maken met die andere zijde. Hij sluit zich er echter voor af, ook al kan hij bepaalde zaken niet verklaren, en richt zich geheel op zijn studie, als zijn geliefde door een bizar ongeluk om het leven komt. Maar hoe kun je loslaten als je steeds weer wordt vastgegrepen? Een ‘toevallige’ uitzondering in zijn alledaagse leven brengt hem uiteindelijk dichterbij iets wat hij zo graag wetenschappelijk wil onderbouwen om zekerheid te hebben. Kan geloof dan zekerheid zijn? Het komt allemaal samen in een einde dat - ook al zie je het aankomen – een brok in de keel en een traan in het oog opwekt.

Boeiend, intrigerend, ontroerend.

Voorafgaand aan de film vertelt programmeur Phil van Tongeren dat de inspiratie tot het maken van I Origins het verhaal over de zoektocht naar het Afghaanse meisje van de beroemde National Geographic cover was. Fotograaf Steve McCurry maakte de foto in 1984 toen ze 13 jaar oud was. Pas in 2002 werd ze terug gevonden via biometrisch oogonderzoek. Op wetenschappelijke wijze werd vastgesteld dat het om dezelfde persoon ging.   

Stemoordeel: zeer goed

Interstellar

Het leven op aarde wordt met het jaar moeilijker. Tegen de gigantische stofstormen valt niet meer op te vegen. Eten is een basisbehoefte waar met man en macht in moet worden voorzien. Alleen maïs is nog redelijk te verbouwen. Iets waar voormalig piloot en ingenieur Cooper zich dan ook mee bezig houdt op zijn boerderij, met zijn zoon, dochtertje en schoonvader. Maar het einde van de natuurlijke bronnen is in zicht en de atmosfeer verandert ten slechte. “The last people to starve will be the first to suffocate”, laat professor Brand weten. “We’re not meant to save the world, we’re supposed to leave it” is de conclusie. Brand heeft een plan om dit te bewerkstelligen en Coogar speelt daar een zeer grote rol in. Er wordt hem gevraagd een nieuwe bewoonbare planeet te ontdekken in een missie die even vergezocht als heroïsch lijkt waardoor Cooper voor de onmenselijke keuze komt te staan zijn kinderen te beschermen of de mensheid te redden. Ondertussen zoekt de professor naar de oplossing om de mensheid daadwerkelijk naar die planeet te brengen. Een race tegen de klok, die echter niet voor iedereen hetzelfde tempo heeft.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen. De nieuwe film van Christopher Nolan. Een intelligent epos moest het toch worden. De bijna drie uur durende film is enorm boeiend en laat vooral het relatieve concept van tijd zien, dat in theorie duidelijk moge zijn, maar nu een emotioneel kader krijgt dat je niet onberoerd laat. Ik zag overeenkomsten met de wat ondergewaardeerde film Contact uit 1997 (ook al met Matthew McConaughey), die mooie visies liet zien op wormgaten en tijd. Waar Contact  echter een openingsscène heeft die het interstellaire aspect op magische wijze in beeld brengt, valt dit onderdeel dat nogal liefst de titel van Nolan’s film draagt toch wat tegen. Het meeste speelt zich binnensruimteschips af en daarbuiten worden we nu ook niet echt van de sokken geblazen over wat we te zien krijgen. Voor één cruciaal deel speelt Nolan zelfs leentjebuur bij zichzelf. Wat me ook iets minder ligt is dat de drang om te plezieren een stuk hoger ligt, meer Hollywood is, dan in bijvoorbeeld het ongeëvenaarde Inception het geval was. Dat neemt niet weg dat dit een uitermate meeslepende film is die je grijze massa op uitdagende wijze aan het werk zet.

Dan nog even twee dingen die voortkwamen uit mijn aan het werk gezette grijze massa.

1. Het voortbestaan van de mensheid? Ik geef er niet om. Als we zo stom zijn om onszelf uit te roeien omdat we niet met deze planeet om kunnen gaan moeten we maar aan ons einde komen. Het is te hopen dat we niet een planeet ergens anders vinden die we dan weer aan gort kunnen helpen. In de film zegt astronaute Amelia (Anne Hathaway) dat ze er naar uitkijkt om de ruimte in te gaan omdat daar geen kwaad is. “Except the evil that we bring with us”, antwoordt Cooper haar gevat en terecht. 
2. Is het de verwaandheid van de mens om tot de gedachte te komen dat er een hogere macht is die het kennelijk waard vindt om ons te redden?

Extant

(1^e seizoen, 13 afleveringen, 42 min, IMDb 6,9)

In de (misschien niet zo heel verre) toekomst komt astronaute Molly Woods na een jaar terug van een solo missie in de ruimte. Het vreemde is echter dat ze zwanger is geworden tijdens die periode, terwijl er niemand bij was. Dit is het op zich interessante uitgangspunt van een serie geproduceerd door Steven Spielberg. Het verhaal kent nog een ander been waar het op leunt, namelijk die van het feit dat Molly en haar man John geen kinderen konden krijgen, maar John heeft een robotkind (‘humanich’) ontworpen, een prototype dat ze als hun eigen kind opvoeden om het zo menselijk mogelijk te laten ontwikkelen.

De twee ideeën doen denken aan Stanley Kubrick’s 2001 A Space Odyssey, Rosemary’s Baby van Roman Polanski en Spielberg’s A.I. (Artificial Intelligence) waar ook weer Kubrick het grote voorwerk voor had gedaan. Op zich niet zo’n probleem, want de combi kan voor leuke uitkomsten zorgen. De grote vraag is natuurlijk wat er nu precies tijdens de ruimtemissie is gebeurd.  

De serie heeft voldoende in zich om goed te zijn, maar op de een of ander manier komt het er niet helemaal uit.  

Met de vormgeving is weinig mis. Het toekomstbeeld laat een mensheid zien die weer wat stapjes verder is in haar technologische ontwikkeling. Dit is veelal in mooie details gevat die het alledaagse leven aan gaan, zoals bijvoorbeeld het spelen van 3D games, eieren die rechtop staan, een afvalzuiger, futuristische mobieltjes en het feit dat alle auto’s elektrisch rijden. Maar ook op grotere, medische schaal, van een tether in je mond die je gezondheid peilt tot protheses die niet van echte ledematen zijn te onderscheiden. Maar rond de tijd dat er opeens dubbele afleveringen uit worden gezonden heb ik het wel een beetje gehad met de serie. Dat komt voornamelijk doordat de karakters me niet genoeg aanspreken, de emoties niet overkomen, er te weinig spanning in zit en het geheel toch wat klinisch over komt. Het begint me op te vallen dat er nauwelijks ‘extra’s’ in mee doen. Gewoon mensen die toevallig langslopen op de achtergrond. Het krijgt daardoor een geïsoleerd karakter, los van de wereld, terwijl het voortbestaan van de mensheid uiteindelijk juist een issue is. Als ik me toch nog door de laatste afleveringen heen worstel wordt mijn volharding niet meer beloond en zet ik een punt achter deze serie.

Guardians Of The Galaxy

“I’m going to die surrounded by the biggest idiots in the galaxy”, zegt de groenhuidige athletische vechtster Gamora op een gegeven moment. Het is precies de reden dat ik twijfelde om naar deze film te gaan. Die ‘biggest idiots’ bestaan namelijk uit een spierbonk met huidproblemen, een boom (ja, letterlijk) die maar drie woorden spreekt, een vindingrijke wasbeer (ja, letterlijk) en een antiheld afkomstig van planeet Aarde. Valt daar wel een leuke film van te maken? Nou, zeker wel!

Dit is een minder bekend groepje uit de stal van Marvel. De vijf komen elkaar tegen wil en dank op jacht naar een mysterieuze bol tegen en zien zich genoodzaakt samen te werken om te ontsnappen uit de ellende waarin ze zijn terecht gekomen. Intergalactische ellende welteverstaan, want dit speelt zich af ‘in a galaxy, far…’, nou ja, je snapt waar ik heen ga. Dus laat ik dat pad nog even verder bewandelen. Je kunt er niet omheen dat antiheld Peter Quill een schavuit in de lijn van Han Solo en Indiana Jones is. Een charmante dief met het hart op de juiste plaats, die zich steeds weer in de nesten werkt, maar er vaak op ludieke wijze ook weer uit weet te ontsnappen. Dat die idioten om hem heen er dan anders uitzien, ben je eigenlijk al snel vergeten, want hun karakters nemen de overhand. En vergeet niet dat die film uit de jaren ’70 ook vol zat met ‘uitheems’ uitziende wezens.

Guardians Of The Galaxy neemt zichzelf verre van serieus. Ook daar had ik op voorhand mijn bedenkingen bij, want humor is een moeilijk iets. Gelukkig weten ze in deze film de juiste toon te vinden die zorgt voor heel wat vrolijke momenten, zonder dat de balans met de overige elementen (actie, drama, avontuur, science fiction) er door wordt verstoord. Zelfs de 3D effecten maakten sinds lange tijd weer eens indruk op me. Een diepere boodschap of gedachtengang hoef je hier echter niet te verwachten, maar voor een heerlijk ruimtespektakel ben je aan het goede adres.

Vaste prik bij een Marvel film is dat er aan het einde nog iets komt. Blijf dus zitten voor niet alleen een leuke ‘disclaimer’ maar ook een wel heel apart item in de verzameling van The Collector.

Utopia

(2^e seizoen, 6 afleveringen, 60 min, IMDb 8,5)

Als je het eerste seizoen nog niet hebt gezien, lees dan niet verder, maar bekijk dan mijn vorige recensie.

Het nieuwe seizoen van deze Britse topserie begint in het verleden, met intrigerende beelden in 4:3 formaat die vraagtekens oproepen. Bekende namen klinken, Jessica, Janus, Mr. Rabbit. Het gaat om het probleem van de komende over populatie van deze wereld. “Malaria? The only disease that needs curing is us”. Dus wat is het antwoord? Mr. Carvel weet het, Milner luistert.

Het is even inkomen, bekende namen uit dit verleden, dit prequel verhaal, matchen met de gezichten die we kennen uit het 1^e seizoen. Maar je komt er weer snel in. Carvel heeft een proteïne gemaakt dat hij ‘Janus’ noemt. “Essentially: it switches off human reproduction”. Dit gaat in het geheim toegepast worden op de bevolking die slechts gedeeltelijk gered zal worden doordat het sommigen onaangetast laat. Wie die sommigen zijn is dan de vraag. Het is God spelen. Kiezen wie wel en wie niet. Kan het willekeurig? Dat zou moeten. We zien de ontstaansgeschiedenis van een idee, de mensen achter dit idee, hun geheime projecten. Mensen die vanuit de grootste overtuiging (de mensheid redden en Utopia creëren) de meest extreme beslissingen nemen. ‘Desperate times call for desperate measures’. Martelingen en executies worden op brute wijze uitgevoerd. En dat allemaal in de eerste aflevering!

Vanaf aflevering 2 wordt de draad weer opgepakt waar die in het 1^e seizoen was blijven liggen. Elke aflevering begint trouwens met een briljante intro die op zich al het kijken van deze serie waard is (en dan denk ik voornamelijk aan de vierde en zesde aflevering).

Jessica is de sleutel tot het geheim van de aanpassing in het virus, dat pas gebruikt kan worden als duidelijk is wat die aanpassing is. Die sleutel moet ontfutselt worden voor V-day (loslaten virus) begint. De belangen zijn enorm, niemand is veilig. ‘Big brother’ houdt je in de gaten, spoort je op en maakt je af.

Alle bekende koppen komen weer terug, maar er zijn geen kanten, iemand helpt je, of niet. En dat kan de ene keer anders zijn dan de andere keer. Een diversiteit aan mooie rollen, goede locaties die prachtig in beeld worden gebracht, die fantastische muziek van Cristobal Tapia de Veer en een geslepen script. Die overbevolking komt er aan, die (natuurlijke) bronnen raken op. Wat doen we hier aan? “I’ll tell you what. Let’s just get solar panels. Recycle our paper. Let’s just go to bottle banks. (…) Your problem is that you want to think the world is nice, that we can all just get along, co-operate! When the fuck have we ever done that?”

Dit alles maakt deze serie (en ik quote mezelf): ‘interessant, verrassend, onvoorspelbaar, spannend, ontluisterend en heftig’ en ik voeg daar nog aan toe dat het origineel, uitdagend, doordacht is en stof geeft tot nadenken. “The world is full of love. Billions of people loving billions of others. All that love will turn to dust when our resources die”.

Gaat dat zien!

I'll Follow You Down

Marika (Gillian Anderson) zet samen met haar zoontje haar man Gabe (Rufus Sewell) af op het vliegveld. Hij gaat een paar daagjes naar Princeton voor onderzoek en zal ook Marika’s vader (Sal) ontmoeten die daar les geeft. Als Gabe echter niet op de geplande vlucht terug zit, blijkt dat hij is verdwenen. Twaalf jaar later houdt de ondertussen hoogbegaafde zoon Erol (Haley Joel Osmont) een oogje op zijn moeder, die nog altijd niet over het verlies heen is. Als zijn opa Sal hem probeert te overtuigen wat er met Gabe gebeurd kan zijn wil Erol daar in eerste instantie niets van weten. Enkele dramatische gebeurtenissen zetten hem er echter toch toe aan om een buitengewone zoektocht naar zijn vader te ondernemen.

Ik wil niet te veel verklappen over de zoektocht en wat er met de vader is gebeurd. De gevolgen van deze vermissing (voor Marika, Erol en Sal) zijn duidelijk, maar wat zullen de gevolgen zijn van de zoektocht? Er is een dilemma, daar hoort een puzzel bij en een oplossing. Het hele proces is op zich duidelijk en goed uitgevoerd, maar de logische volgorde van stappen is weinig verrassend, het dramatische aspect misschien wat onderbelicht. De technische aspecten van de hele onderneming zijn grotendeels onbelangrijk, daar draait het namelijk niet om, maar waar het wel om draait is eigenlijk te logisch om indruk te maken. Op slechts één punt in de film, aan het einde kwamen er bij mij gedachten op over hoe een nieuw probleem opgelost zou moeten worden zonder dat er verdere consequenties ontstaan, en ook daarin werd de enige logische stap ondernomen.

Het gebrek aan emoties tijdens het kijken naar deze op zich interessante film komt door het feit dat je vanaf het begin het gevoel hebt dat alles wel goed zal komen, ondanks dat er veel fout gaat. Dat heeft met het bijzondere karakter van de zoektocht te maken die dit verhaal niet anders dan op, uhm, weinig bijzondere wijze laat aflopen.

Lucy

CPH4 is een nieuwe synthetische drug die door een (Japans/Koreaans/Chinees??) Aziatische bende naar het buitenland wordt gesmokkeld via onvrijwillige mensen. Eén van die mensen is Lucy. Met Lucy gaat het mis, want ze krijgt de drugs in haar systeem, waarna haar hersencapaciteit zich langzaam maar zeker ontwikkelt tot 100% (i.p.v. de gemiddelde 10%). Een soort Limitless dus, maar dan met Scarlett Johansson i.p.v. Bradley Cooper. En dan door Luc Besson i.p.v. Neil Burger. En Besson pakt uit, met Morgan Freeman en Pilou Asbæk en Min-sik Choi, met achtervolgingen en schietpartijen en special effects, met de mogelijkheden van die mentale capaciteit. Laat nu dat laatste het meest interessante gegeven zijn waar hij totaal onrealistisch mee aan de haal gaat. Dat was dus even slikken, want de opzet was eigenlijk best aardig gedaan. Nou ja, Marco Borsato zei het al, even slikken en weer doorgaan. En als je dan doorgaat in de geest van Besson, in de geest van deze superheldin-actiefilm met een grote boodschap die ridicuul wordt ingevuld en je laat je meevoeren door de kolder die geen grenzen kent, dan kun je nog best vermaakt worden. Maar alleen dan…

Wat heeft miljoenen jaren van evolutie ons nu eigenlijk gebracht, vraagt de voice-over zich aan het begin van de film af. Nou, dit soort films voor ‘ten percenters’.

Frank Black – Ten Percenter

I'm just another ten percenter / My mind is like an ocean / My mind is like an ocean / I'm hanging in the harbor / I'm just drifting letting out the line / I'm letting out the drifting line / I'm just tyring to a guy / Who's hailing from Ann Arbor / Making jerk / And its good / Getting perk / Yeah, I would / I'm a jerk / If you get'n cotton mouth / You better have some water / Sucking syrup and soda / You're goin' to just get hotter / But if you want to wile awhile / But if you want to wile awhile / Oh suck a syrup and soda / Oh dance oh sons and daughters / Making jerk / And its good / Getting perk / Yeah, I would / I’m a jerk / If you got cotton mouth / My mind is like an ocean / My mind is like an ocean / My mind is like an ocean / I'm a jerk / Making jerk / Soda jerk / And its good / Jerk / Jerk / Jerk / Jerk / Jerk

Under The Skin

Kijken, waarnemen, absorberen, leren, herhalen, kopiëren. Wat maakt iemand tot één van ons? Taal, uiterlijk, kleding, gedrag. Ze heeft zich aangepast en is op zoek, naar mannen. Een bepaald type man, alleenstaand, meegaand, makkelijk bespeelbaar. Eindeloos rijdt ze rond in haar busje. Als een roofdier, voorzichtig, behoedzaam, in verleidelijke verpakking en onontkoombaar als wat. Als het aas bijt haalt ze het binnen. Als een zwarte weduwe in een web van waaruit niet valt te ontsnappen.

Voor wie goed kijkt ziet dat haar gedragingen reproducties zijn, waarbij emotie wordt geveinsd. Dit maakt haar even efficiënt als vreemd. De fascinerende en hypnotiserende beelden leveren de kijker een mix aan vaak tegengestelde emoties op. Intrigerend, onbehaaglijk, betoverend, vervreemdend, boeiend, verontrustend. Door haar ogen zien we ons zelf en wat we zien is niet erg positief. Maar ook zij wordt beïnvloed, waarna ze anders naar zichzelf gaat kijken en blijkt dat ze veel kwetsbaarder is dan gedacht.

Under The Skin is een aparte film, waarin weinig wordt gepraat, veel herhaling zit, die traag is, maar nooit verveeld omdat de misschien zelfs banale basis van het verhaal zo ontzettend boeiend en op aparte wijze wordt weergegeven. De film is in ‘guerilla style’ opgenomen waardoor het gevoel van realisme extra scherp contrasteert met het onderwerp. Het is een gedurfde stap voor hoofdrolspeelster Scarlett Johansson die ver buiten haar normale werkgebied zit en dit ‘risico’ durfde te nemen.

Bereid je voor op een bijzondere ervaring. Bereid je ook voor om met een naar gevoel huiswaarts te keren.

Doghouse

Het is boys weekend! Zeven mannen laten hun vrouwelijke wederhelften op niet al te fijnzinnige manier achter om met z’n allen in een ‘cabin in the woods’ te gaan zitten in een dorp dat verlaten lijkt op wat vrouwspersonen na. Laten die vrouwspersonen nu losgeslagen virus-dragende, er als zombies uitziende mannenverslinders te zijn. En dan heb ik het over de letterlijke betekenis van dat verslindende woord. Het lijkt alsof de groep mannen afgestraft gaat worden voor de manier waarop ze met vrouwen omgaan (‘to be in the doghouse’ betekent dat iemand boos op je is), maar dan wel met een knipoog.

Doghouse (2009) is een film van Jake West die eerder van zich liet spreken met Evil Aliens. De mannen (met o.a. Danny Dyer, Stephen Graham en Neil Maskell) zijn heerlijke stereotypes die in het begin van de film op bekende wijze (actie, freeze frame en naam er bij) worden geïntroduceerd. De zombietypetjes zijn erg leuk en zien er goed uit. De zeer rondborstige huisvrouw met krulspelden die wel zin heeft in een vingertje of wat, de bruid, de kapster met twee scharen in de aanslag à la Edward Scissorhands, maar dan niet zo lief, de oma met haar looprek, de tandarts die haar boor op inventieve manier wil inzetten… Maar het blijkt toch weer moeilijk om een echt goede combinatie te vinden van gore & grap, want op beide vlakken is het wat te lichtvoetig ingevuld. Hoewel er op dat komische vlak wel wat valt te lachen is het wat kolderiek af en toe. De vu-meter van de gore-factor blijft op twee streepjes steken en lange tijd lijkt het er op dat alle zeven mannen het einde van de film gaan halen. Gelukkig komt er toch nog een ommezwaai en gaat de ‘bodycount’ niet alleen aan de zijde van de vrouwen omhoog. Dat er nog een idee achter het virus steekt is verder van totaal ondergeschikt belang.

Een aardige film voor een ongein avondje met je vrienden.

Cabin Fever 3: Patient Zero

Aan de vooravond van een pandemie is ‘patient zero’ in handen van een onderzoeksteam op een onbewoond eiland ergens in Zuid Amerika. De man in kwestie is drager van het virus maar is er zelf immuun voor en dus de beste optie om een remedie te vinden. Dat dit tegen zijn zin is roept vraagtekens op die worden afgedaan met de opmerking “sometimes you have to harm one in order to save millions”..

Mark gaat trouwen. Twee verwende vrienden en een vriendin nemen hem mee op een luxe jacht naar een afgelegen tropisch eiland voor wat vrijgezellen tijd.

Één en één is twee.

De alarmbellen zijn ondertussen al afgegaan. Een derde deel in een reeks, een brildragende sexy vrouwelijke arts op hoge hakken, vage figuren met slechte accenten, een B-list acteur die ook de rekeningen moet betalen, brallerige jongeren en een zak weed; dit is vast geen kwaliteitsproduct (en dan heb ik het niet over de hasj).

De film pretendeert ook niet veel meer te zijn dan wat het zou moeten bieden: kanonnenvlees voor het virus met alle bloederige gevolgen van dien. Let the bleeding begin, zou ik zeggen. And vomiting. And vomiting blood. Maar eerst even door de zure appel van heel slecht acteerwerk en een zero intelligent script heen bijten. Als een snorkeltocht huidkwalen veroorzaakt waar geen zonnebrand tegen helpt en ontvellen een nieuwe betekenis krijgt word ik op mijn wenken bediend. Wat jammer dat het daarna mis gaat en de gory scènes maar moeizaam tot leven komen. De boel wordt op een vreemde manier overgecompliceerd, staat bol van onlogische en oerdomme acties die zich voornamelijk in het duister afspelen en bedient zich van zeer slechte zogenaamd grappige ‘oneliners’. Juist de simpelheid en gore-level van het origineel was wat Eli Roth’s film nog wel aardig maakte. Cabin Fever 3: Patient Zero is dan toch weer zo’n ondermaats product dat het moet hebben van sukkels zoals ik die tegen beter weten in hopen op meer. JIJ bent dus nu dubbel gewaarschuwd!

Edge Of Tomorrow

Tom Cruise houdt er van om de held te spelen. Dat is nu niet anders, hoewel het tegen wil en dank is deze keer. Onze planeet wordt overspoeld met buitenaardse wezens genaamd ‘mimics’ die zich vanuit Europa als een plaag over de aardkloot verspreiden. Pennenlikker Majoor William Cage (Cruise) komt per abuis terecht in een aanval op de wezens en vindt al snel de dood, waarna hij wakker wordt op een moment eerder die dag, waarna de dag opnieuw zijn beloop neemt. Al doende leert hij te anticiperen op wat komen gaat, maakt dit tot zijn voordeel, komt er achter waarom de aanval bij voorbaat gedoemd was te mislukken en groeit uit tot de held die hij nooit dacht te gaan worden.

Laat ik de voor de hand liggende films even opnoemen. Aliens (stoere soldaten en de workloader, maar dan ineen), Groundhog Day (het steeds weer opnieuw beleven van dezelfde dag), Source Code (het idee van voornoemde film, maar dan met militair doel), The Matrix (de Sentinels, waarvan de ‘mimics’ hun uiterlijk, beweging en snelheid van hebben afgekeken) en zelfs Starship Troopers (‘Humans in a fascistic, militaristic future do battle with giant alien bugs in a fight for survival’, maar dan zonder het fascistische randje dat Paul Verhoeven er zo heerlijk aan toevoegde). Dan is het toch knap dat regisseur Doug Liman er ondanks dat een plezierige en onderhoudende actiefilm van weet te maken, waarbij je die referenties snel los kan laten. Actie is hier dan het steekwoord, want dat is er in overvloed. De herhaling van zetten en het leerproces daarin gaat langzaam en lijkt uitzichtloos, maar wordt zo nu en dan doorspekt met een vleugje humor dat goed uitpakt en ook de bittere ironie van dit alles niet vergeet te benadrukken. Toch is dit ook een Hollywood product met een te verwachten uitkomst, waarbij zelfopoffering geen finale kwestie is, Cruise de held wordt die hij nooit dacht te gaan worden (maar wij wel!) en eind inderdaad al goed is.

Salem

(1^e seizoen, 11 afleveringen, 60 min, IMDb 7,2)

Vele jaren geleden had ik al interesse in ‘heksen’. In korte tijd heb ik van alles gelezen over dit fenomeen, zoals reeds besproken in mijn recensie van The Last Exorcism. Een interessant boek was Heksen en Heksenprocessen van Kurt Baschwitz. In dit boek komt een hoofdstuk Late heksenjacht in Amerika voor met veel aandacht voor een bekende zaak van vervolgingswaan, namelijk die van Salem (1685). Laat daar nu de nieuwe serie van tv station WGN over gaan, die wat historische figuren bij naam noemt (Cotton Mather, John Alden, Tituba, John Hale…) maar het hele gebeuren meer op een Hansel & Gretel: Witch Hunters manier aanpakt dan op een The Crucible wijze. De serie doet dus net of heksen wel degelijk bestonden (inclusief lelijk CGI uiterlijk) en gaat flink aan de haal met alle fantasieën en fabeltjes die over heksen de ronde deden. Met zwarte magie verdwijnt van een hoogzwangere vrouw de baby uit haar buik, er zijn visioenen van een duivelsmonster en een kikker wordt gevoed aan het lijf van een heks, een merkteken waar ze aan herkend kan worden.

Het is niet alleen de insteek die me niet aanstaat, nergens komt er ook maar iets boeiend of interessant op me over, waarna ik dus al snel beslis dat ik deze serie niet verder zal volgen.

Antisocial

Deze film begint met een sterk staaltje hedendaagse werkelijkheid. Via een video-chat dumpt Dan zijn vriendin Sam en een paar seconden later is zijn status veranderd van ‘taken’ in ‘single’. Op deze laatste dag van het jaar zijn daar gelukkig wat vrienden van Sam die oud en nieuw met haar gaan vieren in haar appartement. Via een flitsende collage aan sociale netwerk beelden krijgen we eigenlijk geen idee wie ze zijn, maar ook dit is volgens het tijdsbeeld gedaan. Alles gaat via de zogenaamde Social Redroom, een soort Facebook, maar het werd wat duur om die naam te gebruiken vermoed ik. Ik heb trouwens hele andere gedachten bij Red Room, maar dit terzijde. Antisocial wil meteen een punt maken, even schoppen. Zo kent Kaitlin Sam nog niet, met de volgende conversatie tot gevolg: “Sam, I need to add you. What’s your last name”? “I deleted my account”, zegt Sam. “Oh so…how do you keep in touch with people”, vraagt het domme blondje Kaitlin. “I see them in person?” is het logische antwoord in een soort van vraagvorm. “Whatever…” is Kaitlin’s logische antwoord op dit logische antwoord. Verschillende universums. Nou ja, het verhaal gaat ondertussen in de hoogste versnelling als er beelden op tv komen over ‘cyberbullying’ en de toename van het aantal doden en zelfmoorden hierdoor in de laatste paar uur. Er volgen adviezen om thuis te blijven, je deur op slot te doen en niemand naar binnen te laten, waarna beelden volgen van rellen in Los Angeles en de uitbraak van een virus in Bangkok. Dit alles binnen enkele minuten dus. De beelden zijn nauwelijks op het nieuws geweest of geïnfecteerden proberen het huis binnen te dringen. “The fastest viral outbreak ever”, weten ze op het nieuws nog te melden. Je meent het.

Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om 1 en 1 bij elkaar op te tellen en tot de conclusie te komen dat de outbreak via die Social Redroom zijn snelle weg vindt, hoewel de vrienden in het appartement pas laat deze conclusie trekken. Maar er is veel meer mis met deze flutfilm. Via ‘snapchats’ bouw je geen karakters op, dus wie geeft er om dat ze er aan gaan. Er zit veel te veel vaart in de gebeurtenissen die buiten plaatsvinden (en zich dus niet in beeld afspelen) en veel te weinig vaart in de gebeurtenissen binnen. De dreiging van buitenaf wordt vrij simpel buiten de deur gehouden met het dichtspijkeren van ramen en deuren en de dreiging van binnenuit is ook niet zo eng als verwacht, want je kunt iemand vrij simpel ombrengen, wat overigens vrij bloedeloos geschied. Verder zit de film vol met idiote acties, zoals wanneer iemand die net totaal is onder gebloed door een geïnfecteerde, daarna handschoenen aantrekt en een doek voor zijn mond doet om niet geïnfecteerd te raken.

De film is een ratjetoe van gepikte ideeën, zet reuzenstappen binnen de geloofwaardigheid van het geheel en wordt steeds ridiculer naar het einde toe. Ik vermoed dat de maker vroeger veel heeft gekeken naar Scanners en Videodrome, maar laat ik u verzekeren: Cronenberg this ain’t, a glorious waste of time this is.

Coherence

Quantum decoherence. Een kat zit in een doos met een bak eten met gif. Als je de doos open maakt kan de kat levend of dood zijn. Zolang de doos niet is geopend bestaan beide mogelijkheden naast elkaar. Pas als de doos open gaat is er één uitkomst.

Een diner met oude vrienden. Gezellig praten, drinken, eten. Persoonlijke verhalen, grapjes en natuurlijk aandacht voor de komeet die langs de aarde komt en wat diens effect kan zijn. Dat er geen mobiel bereik is of internet was al duidelijk, maar als alle stroom uitvalt ontstaat er toch lichte paniek. Alleen bij één huis verderop is nog licht. Twee gaan een kijkje nemen. Vanaf dan ontstaat er een chaos van parallellen en meerdere realiteiten, waarin de groep zichzelf meer dan eens voorbij ziet komen. Who am I? Who are you? Hoeveel realiteiten kun je aan. In welke hoor ik thuis? In welke wil ik thuis horen…

Hoewel niet alle acties misschien even logisch zijn en er soms wat opzichtige trucs worden toegepast om verschillen weer te geven, of het verhaal de goede kant op te krijgen is het uitgangspunt fascinerend en moet je je hoofd er goed bij houden om alle ontwikkelingen te volgen. Met een groep van acht mensen heb je verschillende reacties op de gebeurtenissen, die elk weer van invloed zijn op wat er ‘in de doos’ gebeurt. Op een gegeven moment heb je als kijker een punt bereikt waarop het spel met eindeloze varianten een warboel dreigt te worden en je je aan kunt sluiten bij wat één van de acht uitroept: “none of this is making any sense”. Maar dan neemt iemand een beslissing die de focus terug brengt met een interessante uitkomst.

Stemoordeel: goed

The Machine

Er is iemand aanwezig van het Rathenau Instituut, alwaar men zich bezig houdt met onderzoek en debat over wetenschap en technologie. Hij doet een inleidend praatje over de film. War Games was een van de eerste films die een serieuze discussie in Amerika op topniveau tot stand bracht over hacking, waarna maatregelen werden getroffen. Met de opkomst van kunstmatige intelligentie staat men ook stil bij wat intelligentie nu eigenlijk is. Er bestaat een zogenaamde Turingtest (lees ook zeker even het stuk over de tegenhanger de Chinese Kamer) die aan de hand van de antwoorden op vragen die gesteld worden aan zowel een computer als een mens moet bepalen wie de computer en wie de mens is. Deze test zit trouwens letterlijk in de film. Je bent op internet ook vast wel eens de zogenaamde ‘captcha’ (completely automated public Turingtest to tell computers and humans apart) tegen gekomen, waarbij je een code in moet vullen die alleen door mensen te lezen is om verder te komen. Dit om te voorkomen dat een computer toegang krijgt. De mens kan dom zijn, fouten maken, irrationeel reageren, of op gevoel. Het zijn de emoties die de mens menselijk maken. Er bestaat nu zoiets als ‘affective computing’, waarbij computers menselijke emoties kunnen herkennen, interpreteren, verwerken en nabootsen. De grote vraag is of we dit wel willen. Er komt nog iets geheel anders bij kijken. Kan de mens gevoelens ontwikkelen voor een robot. Uit een experiment blijkt dat mensen een robot toch als een sociaal wezen zien. Het komt uit een basaal empatisch niveau. Of een stap verder, kun je zelfs gevoelens van liefde ontwikkelen voor een robot? De mens en technologie krijgen steeds hechtere verbanden. De robot wordt steeds meer mens, maar de mens wordt ook steeds meer robot, met de techniek die in hem wordt geplaatst. Eén van de belangrijkste vragen blijft welke beslissingen mogen robots zelf maken en welke beslissingen moeten altijd door een mens genomen blijven worden.

Het is een interessante inleiding die je extra scherp houdt bij het kijken naar de film, merk ik.

Ergens in de toekomst is er een koude oorlog gaande tussen Groot Brittannië en China. Machines worden steeds belangrijker. Vincent is een ingenieur die zich bezig houdt met de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie in een machine. De techniek moet zelf bewust zijn. Het leger wil dit gebruiken om het bewind in China aan te pakken. Vincent ziet het echter als een geheime kans om zijn zieke dochter te helpen. In de jonge Ava wordt een vrouw gevonden die heel ver is met de ontwikkeling van zelfdenkende technologie. Doel is om geavanceerde protheses d.m.v. die techniek om te toveren van losse onderdelen naar een werkend geheel. Maar natuurlijk zijn er geheime agenda’s.

De opbouw van de film is zeer interessant en goed onderbouwd. Mensen krijgen een gezicht, alsook de robot die wordt gemaakt. Daarnaast wordt je constant geconfronteerd met vragen en ethische kwesties die verband houden met wat we in het inleidende praatje hebben gehoord. Zo bestaat er de mogelijkheid van een hersenimplantaat, waardoor zwaar gewonde militairen weer kunnen functioneren, maar toch eerder als robot dan als mens. Hoewel ook daar nog een laag onder zit in de film, die van belang is. Ook komt de kwestie van het krijgen van gevoelens voor een robot aan de orde. Wat wil je, als die er zo uit ziet als dit prototype! Maar gelukkig wordt dit nergens ‘cheesy’ en blijft het realistisch. Ook interessant is de vraag of een zelflerende machine vooraf geïmplanteerde opdrachten, bevelen, kan gaan negeren door de evolutie die het doormaakt. Natuurlijk verwacht je actie en die komt er ook, maar dat is niet het belangrijkste in de film, die trouwens ook nog eens prachtig is vorm gegeven. De manier waarop de robot vanuit zichzelf oplicht is fenomenaal gedaan. Dat er links zijn met andere films, zoals Blade Runner met o.a. zijn Voight-Kampff Test en Terminator 3 met de vrouwelijke machine, is niet erg, omdat deze film een geheel eigen karakter heeft.

Qua spel wil ik zeker Caity Lotz een veer in haar (kunstmatig intelligente) kont steken. Ze gaat namelijk van innemende vrolijke wetenschapper, via een robot die een soort kinderlijke kijk op de wereld heeft, naar een doelmatige vechtmachine. Dat je als kijker gevoelens voor haar krijgt is niet zo gek. Maar dat je het ook niet fijn vindt als een andere belangrijke robot het veld moet ruimen deed me stil staan bij waar het hem dan in zit bij het krijgen van die gevoelens. Volgens mij zit dat ook grotendeels in je besef van goed versus slecht. Laat die goede robot leven en die slechte mens sterven. Basale empathie.  

Stemoordeel: zeer goed

Capsule

“Waar ben je”. Het is één van de meest gebezigde eerste vragen die worden gesteld als de één de ander belt. De wereld première van de Nederlandse film Capsule opent met één van de naarste scènes van dit festival, waarbij die drie woorden nog nooit zo wanhopig en betekenisvol hebben geklonken. U heeft mijn onverdeelde aandacht.

De wereld zal vergaan. Het heeft te maken met een zwart gat en levensvernietigende straling. We hebben niet lang meer. Er is een Capsule, een ondergrondse bunker, waar 900 Nederlanders in kunnen om de Apocalyps te doorstaan. Er vindt een test plaats om te bepalen wie hier voor uitverkoren en geschikt is. Leidraad van de test is de zogenaamde Ichigo norm, waarbij liefde een bepalende factor is. Het gaat er om dat mensen goed met elkaar overweg moeten kunnen op een klein oppervlak. Tegen deze achtergrond volgen we verschillende personen met ieder hun problemen.

Ja, ik zei achtergrond, want de verhalen uit het dagelijkse leven van die personen staan op de voorgrond. Een dagelijks leven vol problemen, waarin mensen mensen zijn. Met al hun voors en tegens. Waarbij de invloed van de dreiging van de ondergang van de wereld misschien niet zo groot is als verwacht.

Het is een interessante invalshoek die we ook al zagen bij Melancholia van Lars von Trier. Maar laat ik meteen met de deur in huis vallen, de koe bij de horens vatten en zeggen waar het op staat. Althans, dat doe ik via één van de aanwezige actrices die na afloop met collega’s, scenarioschrijver en regisseur het podium betreedt en haar zegje doet, waarbij zij het eigenlijk prima verwoord, hoewel ze het misschien positief bedoelde: de film kent eigenlijk geen golven van emoties, maar één strakke dramatische lijn. Afgezien van die indrukwekkende opening is de film inderdaad heel erg toonvast. Wat mij betreft is die toon wel goed, maar wat meer golven hadden zeker geen kwaad gekund. De alledaagsheid is herkenbaar, maar dramatische hoogte en dieptepunten hadden het meer invoelbaar kunnen maken. Met zo’n fatale afloop in het vooruitzicht verwacht je toch wat meer uitersten.

Na afloop dus een Q&A onder leiding van een van de programmeurs van het festival, Barend de Voogd. Regisseur Djie Han Thung is uitermate blij met het feit dat de film hier zijn première mag beleven en vanaf volgende week draait die zelfs in enkele bioscopen. En dat voor een afstudeerfilm van faaam (film actors academy and masterclasses)! Anders dan bij een reguliere film stond hier de cast al voor vast en is het deels op de acteurs geschreven. Het maken vanuit deze beperking en die van het gebrek aan geld (budget was € 20.000,-) maakt dat je tot de kern komt, waar het om gaat in het leven. Scenarioschrijver Gerson Oratmangoen geeft daarbij aan geïnspireerd te zijn door Terence Malick. Op de vraag aan Thung of hij al meer verbeelding in de bioscopen ziet sinds hij daarvoor aandacht vroeg namens de Fantasten met zijn manifest voor de verbeelding in 1999 moet het antwoord helaas negatief zijn. Er is nog maar weinig veranderd. Dat Thung bezig blijft met daar in ieder geval zelf wel verandering in te brengen blijkt uit zijn ambitie om in de nabije toekomst een romantische vampierfilm te maken. Het moet zich afspelen rond 1900 en hij zal daarbij gebruik gaan maken van green screen.

Stemoordeel: zozo

Snowpiercer

De IJstrein. Jaren geleden kreeg ik dit stripboek te leen van een vriend. Er staat me niet veel meer van bij, behalve dat het een beklemmende sfeer had en een vrij nihilistische boodschap bevatte. Als ik het mij goed herinner. Bong Joon-ho (van het fantastische Memories Of Murder, het mindere The Host en het mij niet bekende Mother) werd enkele jaren geleden ook gegrepen door het boek en ging er mee aan de slag voor een verfilming, met Snowpiercer als resultaat.

De mensheid heeft de globale opwarming van de aarde proberen te stoppen door een koelingsstof in de atmosfeer te spuiten wat resulteerde in de totale bevriezing van de wereld. De enige overlevenden zitten op een trein die oneindig rondjes rijdt over een spoor. Voorin zitten de rijken, achterin de armen, ertussen diverse hekken en bewakers. Curtis (Chris Evans) bereidt een opstand voor om de controle van de voortrazende machine over te nemen.

De film begint met een rustige opbouw in het arme deel, dat qua omstandigheden veel weg heeft van een mijnwerkers- c.q. concentratiekamp. Vies, donker en deprimerend en in barre omstandigheden. Curtis wil een veiligheidsspecialist uit het gevang halen, want die weet de beveiligde deuren open te krijgen. Het innemen van de trein gaat stap voor stap, compartiment na compartiment, met elk eigen verrassingen, obstakels, wonderbaarlijkheden.

De opstand van het proletariaat tegen de rijke heersende klasse. Geen nieuw verhaal, maar wel een aparte jas. Die trein. De NS zou tips van moeten krijgen hoe men deze trein in die barre omstandigheden zo punctueel kan laten rijden, al 18 jaar lang! Nou ja, het is niet het enige vergezochte onderdeel van de film (op welke brandstof of energie rijdt de trein eigenlijk?), maar daar sta ik dan maar niet teveel bij stil. Waar ik wel bij stil sta is verschil tussen arm en rijk, dat niet alleen in vies, donker en deprimerend versus schoon, kleurrijk en idyllisch naar voren komt, maar ook in normaal en volwassen versus absurd en infantiel. Het doet denken aan eenzelfde soort tweeverdeling binnen The Hunger Games, waarbij Mason (Tilda Swinton) dan Caesar Flickerman (Stanley Tucci) is, maar dan nog even erger. In The Hunger Games had ik al wat moeite met die overdrevenheid, in deze film nog meer, aangezien het resulteert in een discrepantie in toon die daardoor nog moeilijk serieus te nemen valt. Het komt voor dat je van een vrolijke Sjakie en de Chocoladefabriek-achtige omgeving naar een grimmige scène gaat waar iemand door het hoofd wordt geschoten, binnen enkele seconden. Afgezien van die toon stapelen de ongeloofwaardigheden zich verder op. Ze zouden in eerste instantie misschien niet eens zo opvallen, omdat je toch wel boeiend wordt bezig gehouden. Maar zou jij even rustig sushi gaan eten als je met een opstand bezig bent? Sushi die toevallig net één van de twee keer per jaar wordt geserveerd…

Helix

(1^e seizoen, 13 afleveringen, 40 min, IMDb 7,3)

Op de onherbergzame Noordpool is er bij Arctic Biosystems een (retro)virusuitbraak geconstateerd en de CDC (Centers for Disease Control and Prevention) komt met een team onder leiding van Dr. Alan Farragut om er alles aan te doen dit virus te controleren en een vaccin te maken om het uit te schakelen. Het enorme onderzoekcomplex huisvest meer dan honderd mensen uit vijfendertig verschillende landen. Er zijn verschillende geïnfecteerden die bloeddoorlopen ogen hebben, opgezette aders, een zwart soort slijm uit hun mond laten lekken en als hondsdolle zombies gezonde mensen aanvallen en het virus oraal overbrengen. De CDC probeert het pathogeen op te sporen en komt er achter dat er mutagenen zijn die de mutatie versnellen.

Hoofd van het centrum Dr. Hiroshi Hatake lijkt meer te weten dan hij prijs geeft, maar hij is niet de enige met een geheime agenda.

Dit is zoiets als The Thing meets Contagion. Eindelijk weer eens een aardige science-fiction tv-serie, met een flinke dosis horror en verrassende wendingen. Per aflevering wordt er één dag behandeld. Er worden zeker in het begin een hoop medische termijn naar je hoofd geslingerd. Wat dacht je van: MRE lockers, The Duchamp Protocol, Gabepentin, RNA Map, Sodra Infusions, Viremic Sepsis en Gene Delivery Vehicles. En dat binnen één aflevering. Sterker nog, wat dacht je van: Tetra Hydrofuran Carbamate, Triazine Ring, Stearic Interaction binnen één zin! Naar verloop van tijd wordt het gooien met dit soort termen minder, komt er een groter plaatje in beeld, is het virus misschien niet het belangrijkste probleem en zijn de belangen en het ‘fiction’ deel groter dan verwacht.

Hoewel dit eerste seizoen (volgend jaar vervolg) zijn beperkingen kent, blijft het toch wel leuk om naar te kijken, omdat je af en toe flink op het verkeerde been wordt gezet. Ben wel benieuwd welke kant dit op gaat, maar het kan ook zijn dat ik volgend jaar na twee afleveringen afhaak…

Captain America: The Winter Soldier

Steve Rogers heeft na zijn vorige avontuur als The First Avenger niet stil gezeten. De oude reliek uit de jaren veertig heeft met een ‘to-do list’ op zak misschien nog geen Thai gegeten, of Nirvana beluisterd, maar zijn gevechtstechnieken zijn up to date, zoals we kunnen beleven in een explosieve liftscène. De wereld is nog altijd gecompliceerd voor de Amerikaanse held en de kapitein die voor S.H.I.E.L.D werkt krijgt zo zijn bedenkingen of dit werk nog wel zo rechtschapen is. Als Nick Fury echter wordt aangevallen en de organisatie niet langer betrouwbaar is wordt het persoonlijk en gaan er klappen vallen en blijkt ook het verleden nog van invloed.

De eerste film was eigenlijk een tegenvaller. Of misschien ook niet, want met Captain America heb ik nooit veel gehad. Een superheld zonder speciale super-krachten. Een saaie Amerikaanse spierbundel met nul tinten grijs in een heel suf pak die zijn onverwoestbare schild gooit, of zich er achter verschuilt. Hoewel hij iets is gepimpt, komt het daar grotendeels nog wel steeds op neer. Gelukkig zijn daar Natasha Romanoff a.k.a. Black Widow die met haar eigen agenda en supersexy vechttechnieken het hart laat pompen, een nieuwe aardsvijand in de vorm van de duistere Winter Soldier, een interessante kijk op hoe de wereld veiliger kan worden en wat je daarvoor over hebt en een hele hoop spannende actiescènes. Dit alles geeft de film enige inhoud en meer dan voldoende vaart.

Kortom, een flinke stap in de goede richting voor de wat kleurloze superheld die toch echt dat oude pakje niet meer van stal moet halen.