Wild Tales

… en de derde film van vandaag, afkomstig uit Argentinië, een zwarte komedie die gaat over verschillende vormen van wraak. Zes losstaande verhalen waarin we de mens van zijn slechtste kant zien. Of zijn minst beschaafde kant? Het begint in ieder geval met een uitgangspunt dat altijd herkenbaar is. Pesten, irritaties in het verkeer, je onheus bejegend voelen, frustraties, relatieproblemen, kortom, situaties waarin we allemaal wel eens terecht zijn gekomen, maar waarvan je niet mag hopen dat ze zo uit de hand zijn gelopen.

Er is een helse bruiloft waarin het kersverse echtpaar elkaar van een andere kant leert kennen, een mogelijkheid om een etter uit het verleden alsnog af te straffen, een duivels dilemma waarin het recht van de rijkste telt en een samenzijn van mensen waarbij toeval kan worden uitgesloten. De leukste episode is die waarin twee weggebruikers elkaar het leven zuur maken. Heet geblakerd  vol testosteron samengepakt in metaal op vier wielen. Hilarisch. De meest herkenbare is misschien wel het stuk over een man die zich op onrechtmatige wijze voelt aangepakt, dit niet kan verkroppen, maar tegen ambtelijke muren oploopt terwijl de Wet van Murphy zijn intrede doet.

Goed verzonnen en met een vette knipoog in beeld gebracht.

“Todos a la mierda”!

Guinea Pig 6 - Mermaid In A Manhole

Een gekwelde schilder verzamelt alles wat hij lief heeft (gehad) in een plek in het riool onder de grond. Wat spullen, maar ook een dood huisdier en een foetus. Op een dag treft hij een aangespoelde zeemeermin aan, dezelfde die hij ooit vroeger eens heeft gezien. Zij wordt zijn muze: “alles wat ik ooit verloor, vind ik in jou terug”. Maar het riool is geen plek voor de zeemeermin, die ziek wordt, een gezwel op haar buik krijgt. De schilder neemt haar mee naar zijn woning, legt haar in bad, geeft haar medicijnen. Maar geneesmiddelen noch verse vis helpen haar. Het gaat steeds slechter met haar lichaam, dat vol gezwellen zit, wegrot en wormen aantrekt. Op haar verzoek probeert hij het gezwel weg te snijden, met zeven kleuren pus, maar weinig anders tot gevolg. Ondertussen schildert hij haar, in haar verschillende staten, op haar aandringen.

Het laatste deel van de Guinea Pig serie is het enige dat iets van een tragische boodschap heeft te bieden. De vergankelijkheid van het leven, iets dat je niet vast kunt houden, behalve op een schilderij. Het is ook zeer aangrijpend. Je liefde zien wegrotten door een soort van uitwendige kanker. Verpakt op uiterst onsmakelijke manier, dat dan weer wel, ondanks het feit dat je ziet dat het om opgeplakte onderdelen gaat. Je moet zeg maar geen pizza eten als je dit bekijkt.

Hoe extreem ook, dit is het meest volwassen deel. Ook het feit dat er nog een treffende clou in zit maakt Mermaid In A Manhole samen met Devil’s Experiment de beste uit de Guinea Pig reeks.

Guinea Pig 5 - Android Of Notre Dame

Een wetenschapper (lilliputter) is druk bezig met onderzoek naar DNA bij dieren. Hij zoekt een oplossing die zijn zieke, aan bed gekluisterde zus weer beter kan maken. Dan krijgt hij een telefoontje van een bedrijf dat alles van hem schijnt te weten. Ze zeggen hem te kunnen leveren wat hij nodig heeft in ruil voor geld. Hij stemt in en krijgt een guinea pig in de vorm van een dode vrouw om proeven op te doen. Na wat dissectie worden de losse menselijke onderdelen onder stroom gezet om een tot leven wekking tot stand te brengen. Het mislukt. Het lijk is misschien te oud, maar al gauw dient een oplossing zich aan.

Een alternatieve versie van het bekende Frankenstein verhaal, dit keer met als doel de geliefde zus te redden. De mini professor gaat steeds extremer te werk en bloed vloeit rijkelijk in wat alweer een grotesque show vol goedkope effecten is dat zich eigenlijk best wel voortsleept - via een door een computer gestuurd hoofd die een deel van het vuile werk opknapt - naar een flauw einde.

Het is in zoverre een stap in de goede richting omdat de komische noot is ingedamd en het verhaal invoelbaar is gemaakt door het menselijke drama dat er aan ten grondslag ligt. Dit zal echter nog beter worden in het afsluitende deel.

Guinea Pig 4 - Devil Woman Doctor

De dame (travestiet) in kwestie stelt zichzelf voor aan de kijker. Ze is een dokter zonder papieren die mensen ‘helpt’ waar andere dokters dit niet meer doen. Ze laat daarna een heleboel ‘patiënten’ de revue passeren die vreemde (in het echt niet bestaande) aandoeningen hebben, waarbij ze laat zien wat de aandoening behelst (met vaak dodelijke gevolgen) en slechts enkele malen grijpt ze daadwerkelijk in om iets te doen (met soms slechte gevolgen).

De film is opgedeeld in een aantal hoofdstukken die het beste als ‘grappige’ horror sketches omschreven kunnen worden. We zien familieleden wier hoofden ontploffen als er te veel stress is. Iemand die een gezicht op zijn buik heeft (de film is uit 1986, dus na Basket Case maar vóór Total Recall). Een wandelende dode die steeds verder aftakelt. Een loslopend orgaan dat een vrouw lastig valt. Er is een nieuws item over een buffet dat bestaat uit menselijke onderdelen. Er is een man die bloed zweet en een man met een bewegende tattoo (met als resultaat een ontvelde man, wat dan weer pre-Hellraiser is). Het wordt steeds ridiculer, deze Japanse Troma, het gaat alle kanten op, de effecten zijn goedkoop maar het is voornamelijk toch zo verschrikkelijk onleuk.

Het dieptepunt van deze serie.

Guinea Pig 3 - He Never Dies

Dit derde deel is echt een (korte) film, die ze dan op vreemde wijze het aroma van echtheid mee willen geven door een Amerikaanse wetenschapper een introductie, een nawoord en tussendoor nog volkomen overbodig een samenvatting te laten geven van wat we net hebben gezien. Volkomen misplaatst dus.

Het verhaal zelf gaat over een sukkel op kantoor genaamd Hideshi, die telkens de wind van voren krijgt van zijn baas en de kut-klussen doorgeschoven krijgt van zijn collega’s. Hideshi ziet het even niet meer zitten, meldt zich ziek en gaat thuis (de clown uit-)hangen. Hij verveelt zich al gauw en begint zich uit verveling (of wanhoop?) in zijn pols te snijden. Hij voelt echter geen pijn, waarna hij zich gaat botvieren op zijn eigen lijf. Het krijgt iets grappigs omdat, wat hij ook probeert, hij niet dood gaat. Dan maar een collega in de maling nemen. Hij laat hem langs komen en jaagt hem de stuipen op het lijf door zichzelf voor diens neus open te snijden (hij werpt hem o.a. – daar heb je ze weer - zijn ingewanden toe). De smerige effecten worden echter grappige idioterie, hoewel de manier waarop hij zijn ingewanden uit zijn lijf trekt nog best aardig is gedaan (voor die tijd). Het is bijna slapstick, hoewel deze flauwe Japanse humor niet aan mij is besteed. Ik moet denken aan Lloyd Kaufman met zijn Tromafilms, waar ik ook niet van hou.

Het is duidelijk dat de serie een andere weg in is geslagen met dit deel. Een weg die mij niet aanstaat waardoor ik het het minste deel tot nu toe vind. Maar het kan nog veel erger, zo blijkt in het volgende deel uit de cyclus.

Guinea Pig 2 - Flowers Of Flesh And Blood

Dit keer gaat het over een maniak, die een vrouw ontvoert, haar drogeert (waardoor ze niets meer voelt!) en vervolgens aan mootjes hakt terwijl ze nog leeft.

Alles verloopt een heel klein beetje meer volgens de horrorfilm- en exploitatiewetten dan in het eerste deel het geval was. Zo is het iets kunstiger gefilmd (hoewel het meeste zich weer op één locatie afspeelt), zit er een begin, midden en eind aan en is men doelbewuster bezig met het imago van de moordenaar. Dit moet echt een maniak zijn, dus draagt hij een zwarte Samoerai helm, heeft hij make-up op zijn gezicht (wit gezicht, rode lippen) en zijn een paar tanden overduidelijk zwart gemaakt. Het slachtoffer laat zich in dit geval al flink horen voordat er nog maar iets gebeurd is. Er wordt sowieso opzichtiger geacteerd. Zo knipt de maniak eerst een paar keer in het luchtledige met zijn schaar voordat hij de kleding van de vrouw los knipt en spreekt hij af en toe wat prozaïsche teksten terwijl hij in de camera kijkt. Seks krijgt een kleine rol door enkele onzedige betastingen in het begin, maar verder gaat het hier puur om de gore en blijven de vrouwelijke delen altijd netjes afgedekt met een lakentje! Op die gore is het dankzij de rustige opbouw wel even wachten, want pas na 18 minuten gaat de eerste hand er af. Het feit dat de vrouw geen pijn voelt maakt het op de een of andere manier minder erg om naar te kijken. Versuft is ze er getuige van dat ze uit steeds meer stukjes gaat bestaan. Het wordt dus in ieder geval wel steeds bloederiger. Hoewel je (met het oog van vandaag de dag) door de siliconenprotheses heen moet kijken, wordt het flink goor allemaal, maar is het meer een Grand Guignol film, dan ‘found footage’ en is de impact wat mij betreft een stuk minder dan van deel 1.

Guinea Pig 1 - Devil's Experiment

Guinea Pig is zo’n beruchte serie die ik tot nu toe nog nooit had bekeken. De beruchtheid kwam voort uit het voor zijn tijd extreem grafische geweld dat plotloos en realistisch in beeld werd gebracht. Het feit dat de producer aan moest tonen dat er niemand was verwond of vermoord tijdens de eerste twee delen vergrootte de aandacht wereldwijd. Net als het verhaal dat Charlie Sheen een kopie van het tweede deel (Flowers Of Flesh And Blood) in deze reeks kreeg te zien en dacht te maken te hebben met een echte snuff film, waarop hij de FBI inschakelde. Bijna dertig jaar (!) na het uitkomen van Devil’s Experiment koop ik de steelbook editie met alle zes de films plus twee making off’s op de Antwerp Convention van een Duitse handelaar. Ik wilde de films achter elkaar bekijken om een mooi vergelijkend warenonderzoek te kunnen doen, dus bij deze. Alle films zijn trouwens ongeveer tussen de veertig en vijftig minuten.

Hoeveel pijn kun je doorstaan voordat je er aan onderdoor gaat? Devil’s Experiment laat een vastgebonden vrouw zien die door drie mannen wordt mishandeld. Er is geen verhaal, geen achtergrond, geen plot. Slechts een eindeloze herhaling van een hele reeks van martelingen die de vrouw ondergaat. Slaan, schoppen, bewerken met een tang, eindeloos rondjes draaien, urenlang het geluid van een tandartsboor op je hoofd, het uittrekken van vingernagels, de toepassing van kokende olie, wormen leggen op de wonden, het gooien van ingewanden op het slachtoffer en het prikken van naalden. Af en toe verschijnt onder in beeld een getal, van hoeveel er op dat moment bijvoorbeeld is geslagen. Het is heel droog gefilmd, vanuit slechts enkele standpunten en er wordt nauwelijks in gesproken. Het documentaire video-karakter (bijna ‘found footage’) en de akelige teneur doet het geheel best realistisch overkomen. De bloederigheid valt op zich nog mee (de special effects blijven beperkt), het is meer de akeligheid van het onderwerp die indruk maakt. Wat me wel opviel is dat het vrouwelijke slachtoffer het nauwelijks echt uitschreeuwt, maar eerder kreunt, steunt en zucht. Extra vreemd is dat ze harder schreeuwt als er ingewanden op haar worden gegooid (meer mentale vernedering dan fysieke marteling) dan als ze kokende olie op haar arm krijgt gegoten.

Er is overigens geen seksueel misbruik. De mannen doen de proeven op het proefkonijn, de guinea pig, en krijgen hun grootste lol bij het gooien van die ingewanden, waar de vrouw dus het meest heftig op reageert. Misschien zegt het iets over de Japanse mentaliteit?

Al met al, en bijna dertig jaar na dato dus nog altijd een aparte en onprettige film, die zeker toentertijd een diepe indruk moet hebben achtergelaten. 

European Fantastic Shorts 2014 #2

Ghost Train - Lee Cronin (Ierland 2013, 16’)

Een verlaten pretpark met een spookhuis. Stop er een muntje in en het komt tot leven. Er is iets naars gebeurd, want het waren drie jongetjes toen en nu staan er twee volwassen mannen met een bosje bloemen. Een mooi verhaal van schuld en boete… en 50p. Zeer goede toepassing van special effects.

Danse Macabre - Malgorzata Rzanek (Polen 2013, 5’)

Een getekende zwart-wit animatie waarin een stuiterend oog een knekelige route aflegt. Aan het eind zie je het grote geheel. Saint-Saëns zou trots zijn.

Merry Go-Round - Esther Löwe (Duitsland 2013, 5’)

Enge verhalen voor het slapen gaan. Je zou er wakker van blijven. Dan maar een spelletje verstoppertje op deze rinkel, rammel, rommelzolder. Mooi gefilmd, maar te vaag.  

Happy B-Day - Holger B. Frick (Duitsland 2013, 9’)

Een goede grap loopt volgens de Wet van Murphy volledig uit de hand. Dat Duitsers echt grappig kunnen zijn is bij deze bevestigd. Met eindtune Stolen Dance van Milky Chance dat ondertussen een hit is geworden.

The Gravedigger’s Tale - Min Young Oh (Groot-Britannië 2013, 13’)

Stop-motion met poppen. De gedenksteen staat klaar. Het graf is gedolven. De ziel is gevlogen. Het lijkt ademt! Een verstilde Japans aandoende prent zonder woorden, met een bitterzoet einde.

The Hungry Corpse - Gergely Wootsch (Groot Britannië 2012, 10’)

Een wandelend lijk heeft honger. Een opdringerig vrolijke duif valt hem lastig. In zijn ogen dan. De honger blijkt uiteindelijk naar iets waar ze beiden behoefte aan hebben. Aardige vormgegeven. Met de stem van Bill Nighy.

Flytopia - Karni Arieli, Saul Freed (Groot-Britannië/Hongarije 2012, 20’)

Een huis vol kruipend en vliegend ongedierte. Je zou er de kriebels van krijgen. Als je enige houvast dan ook nog weg gaat, zou je er gek van worden. Grappig, bizar, vies, inventief. Let op het prachtige beeld met het schaamhaar! Het is moeilijk om niet zelf te gaan krabben. Zou er geen disclaimer moeten komen, met ‘no animals were hurt during the making of this movie’?

Favorieten: Happy B-Day en Flytopia.

Worldwide Fantastic Shorts 2014 #2

Het is grappig om vaste bezoekers in het oog te krijgen. Mensen die op de één of andere manier opvallen, niet alleen omdat je ze vaker ziet, maar omdat er iets mee is, zeg maar. Er zijn er die ik door de jaren heen altijd weer terug zie. Dit jaar vallen me een paar (voor mij) nieuwe op. Zoals het oude vrouwtje dat ik al twee keer heb zien oog druppelen en geen stem uit wilde brengen voor de film Moebius, waar wel meer mensen enigszins overdonderd uitkwamen, zoals die stoere chick met één volledig getatoeëerde arm, die een extra keuze op het stembriefje opperde met ‘ik weet het niet’. Ook een opvallende verschijning is de eeneiige tweeling. Twee meiden die zich ook precies hetzelfde kleden, alleen heeft de ene dan Asics met blauw aan en de ander met rood. Goed aanknopingspunt om ze uit elkaar te houden. Daarnaast zag ik iemand terug die ik al jaren niet meer gezien had. De eerste keer zag ik hem  bij de Horrorclub #9, een clandestien mini-filmfestival dat die keer op 29 mei 1993 werd gehouden. Je wist van tevoren vaak niet waar, want het was altijd maar weer de vraag waar de organisator plek vond. Dit keer (en de enige keer) was het in de Nieuwe Doelenstraat, het universiteitstheater. Dit werd sowieso een heugelijke dag, omdat The Story Of Ricky live van vertaling werd voorzien (wat al gauw op heerlijke chaos en participatie van het publiek kon rekenen) en omdat er een film draaide van een onbekende regisseur genaamd Quentin Tarantino. De film was Reservoir Dogs en dit was mijn eerste overdonderende kennismaking met dit fenomeen. Maar goed, terug naar het feit dat ik tijdens de voorstelling iemand zag zitten die in de pauzes tussen de films comics uit zijn tas trok. Ik kon zien dat hij Sandman aan het lezen was, toevallig één van mijn favorieten destijds. Dus ben ik op hem opgestapt, hebben we een praatje gemaakt. Nu zie ik hem twintig jaar later eigenlijk op dezelfde wijze terug. Hij zit voor me een comic te lezen. Enige verschil is dat hij dit keer via een tablet doet.

La Casa Triste - Sofia Carillo (Mexico 2013, 13’)

Een oud dressoir komt tot leven. Geheel in de trant van Jan Svankmajer gaan alle poppetjes en beestjes bewegen. Het zijn relieken uit een voorbije wereld. Ze vertellen de trieste geschiedenis van een familie, via uitbeelding, foto’s en schrift. Erg mooi gemaakt.

Beasts In The Real World - Sol Friedman (Canada 2013, 8’)

Een bijdehante toerist zet zijn videocamera op de lopende sushiband. Als het ding in de keuken komt horen en zien we dingen die we niet willen horen of zien. Dan ontspoort het een beetje. Het lijkt wel of er twintig verschillende filmideeën in de blender zijn gegaan. Maar het mist de gekte van Monty Python om er mee weg te komen.

Future Self - Ezra Godden (Verenigde Staten 2013, 17’)

De kleine jongen krijgt bezoek in een diner met zijn toekomstige zelf. Helaas is die niet precies wat hij zich er van had voorgesteld. Vraag is überhaupt of dit geen truc is van zijn vriendje om zijn vriendinnetje af te pikken. Het wordt een sombere toekomst, voorspelt de volwassen versie. Je moet nu leven, maximaal. “You don’t have to be me”, is het advies. Een ode aan vreemde vogels, een goed advies voor ons allen, met een leuke twist aan het einde.

The Life and Death of Tommy Chaos and Stacey Danger - Micheal Lukk Litwak (Verenigde Staten 2013, 10’)

Twee avonturiers gaan trouwen, maar het huwelijk doet hen geen goed. Vrolijke en uitbundige vormgeving, waarin een duikboot zomaar een ruimteschip kan worden. Leuk.

Metempsychosis - Jason Ronzani (Verenigde Staten 2013, 3’)

De evolutie van de mens, maar dan even anders. Mooie stop-motion.

I Think This Is the Closest To How the Footage Looked - Yuval Hameiri (Israël 2013, 11’)

Iemand beeldt met een tube, een deurklink, een elfje en een koffiemolen het verhaal van zijn zieke moeder uit. Want zo moet het er ongeveer uit hebben gezien. Net als je denkt wat is dit voor gekheid, snap je waar het op slaat. Een diepe triestheid neemt het over. Zeer indrukwekkend, erg mooi gevonden.

S.W. Metaxu Seq.01 - Kapel Furman (Brazilië 2013, 8’)

Een schot, een dodelijk gewonde. Een ontregelende en zeer bloedige film over de laatste momenten van een stervende en de geboorte van de dood? In de geest van Hellraiser.

Fool’s Day - Cody Blue Snider (Verenigde Staten 2013, 19’)

Op 1 april nemen de kinderen de juf in de maling. Een scheetkussen op de stoel en wat drek in de koffieautomaat. Het extreme gevolg had niemand aan zien komen. De vindingrijke kinderen doen er alles aan om hun misstap te verdoezelen, maar het geweten knaagt. Gelukkig heeft de film na een absoluut hilarisch hoogtepunt nog meer in petto.

Favorieten: I Think This Is The Closest To How The Footage Looked en Fool’s Day.

Worldwide Fantastic Shorts 2014 #1

Honeymoon Suite - Zao Wang (China 2012, 14’)

Er komt een speciale gast in het hotel. Alles wordt in gereedheid gebracht. De man blijkt als het donker wordt flink wild te kunnen worden. Maar dat geeft niets, als je maar betaalt dan is de klant koning. Gelukkig is het ongemak slechts een maandelijkse kwestie. Een tragische gesteldheid waar je niets aan kunt doen en maar gewoon het beste van kunt maken. Leuke visie op een eeuwenoud gegeven.

Malaria - Edson Oda (Brazilië 2013, 5’)

Als je de dood vermoord heb je als premiejager niets meer te winnen. In Western stijl getekende film, die de tekeningen op aparte wijze voor je tentoonstelt en van de stilstaande tekeningen toch een bewegend geheel maakt. Hoogst origineel.

The Landing - Josh Tanner (Australië 2013, 18’)

Vader en zoon die verschillende opvattingen hebben over wat er nu uit de lucht komt vallen. Vaders werkelijkheid en de fantasie van de zoon. Is het buitenaards of niet? Het maakt niet uit, de actie wordt genomen en er is geen weg terug. Mooie combinatie waarin een ongemakkelijke kijk wordt gegeven op iets wat zo had kunnen gebeuren, misschien.

Cochemare - Chris Lavis, Maciek Szczerbowski (Canada 2013, 12’)

Dit is een nauwelijks te beschrijven mix van live action en (verschillende soorten) animatie. Een bizar vraagteken vol seksuele lading. Ik snap er niets van, maar het werkt betoverend. Met muziek van Patrick Watson.

Baskin - Can Evrenol (Turkije 2013, 11’)

Een groep politiemensen gaat af op een noodroep van collega’s. Ze komen bij een pand waar een satanisch ritueel aan de gang lijkt te zijn. Hoe ze dat weten? Er wordt een geit met doorgesneden nek op hun auto gedumpt! Alsof ze het abattoir van de hel betreden. Spannend, macaber, extreem, goor. Bloody hell! Ik zag op de aftiteling dat Hasan Demir de catering heeft gedaan. Ben benieuwd waar die uit bestond.

Sleep Clinic - Frances Haszard, Louis Olsen, Luke Scott (Nieuw-Zeeland 2013, 7’)

Een getekende animatie over een patiënt die al 7 dagen niet heeft geslapen en een psycholoog die hem behandeld. Langzaam maar zeker ontstaat een therapie van samenzang op rijm vol psychoanalytische gekte. Stark raving mad noemen ze dat. Maar op een vrolijke manier, dat wel.

Ovo - Mihai Wilson (Canada 2013, 15’)

De laatste drie overlevenden van een ruimtemissie op een planeet die er uit ziet alsof de Apocalyps daar heeft plaatsgevonden. Gitzwart met een sprankje hoop, zo lijkt het. Of is die hoop een illusie? Een werkelijk schitterende psychedelische trip als gevolg van verkeerde paddo’s, zeg maar.

The Last Videostore - Tim Rutherford, Cody Kennedy (Canada 2013, 10’)

'Based on true events...in the near future'. Mijn hart gaat sneller kloppen als een koerier de videotheek inloopt om een pakje te bezorgen. De slecht verlichte winkel met een halve gare eigenaar die over elke film iets fantastisch kan vertellen. In het pakje zit een 'unlabeled gold vhs tape, and it' s all mine’, aldus de hebberige eigenaar. Maar de tape is het begin van het einde, ‘a monster unleashed’. De nachtmerrie voor elke vhs-verzamelaar. Heerlijk trashy, geheel in de geest van het onderwerp. Inclusief een foute hard rock eindtrack van Forester.

Mijn favorieten dit keer: Baskin, Ovo en The Last Videostore.

European Fantastic Shorts 2014 #1

Reset - Marcus Kryler, Fredrik Åkerström (Zweden 2013, 16’)

Er komen brieven van vader die moeder voorleest aan dochter. Maar staat er wel in de brief wat moeder voorleest? Kinderlijke nieuwsgierigheid met buitenaardse gevolgen. Mooie oude setting, beetje creepy en een tikje tragisch.

 Inertial Love - César & José Esteban Alenda (Spanje 2013, 6’)

Is de benzine op? Vrouwlief weet de oplossing die erg extreem maar wel voor beide de beste lijkt. Een mooie metafoor voor hoe het er in een relatie aan toe zou kunnen gaan, geschoten met stop-motion techniek. Op een wrange manier grappig.

Canis - Anna Solanas (Spanje 2013, 17’)

Smerige honden belagen het huis van vader en zoon. Dan gaat het op macabere wijze mis en moet de zoon van de nood een deugd zien te maken. Maar daar wordt aan de deur geklopt… Gefilmd in zwart-wit is dit een grandioze poppenanimatie, bruut en troosteloos, wreed en meedogenloos. Doet deels denken aan een scène uit The Name Of The Rose.

La Maison De Poussière - Jean-Claude Rozec (Frankrijk 2013, 12’)

“Het zijn net stalen dino’s die de gebouwen weghappen”, zei mijn vader. Tegenover zijn huis werd onlangs een school met de grond klein gemaakt. Ze doen hetzelfde met de flat uit deze animatie, waarin een vrouw in de ruïnes van haar verleden zoekt en de herinneringen tot leven komen. Melancholiek, mooi en triest. Je wordt er stil van.

The Boy With A Camera For A Face - Spencer Brown (Groot-Brittanië 2013, 14’)

Geboren met een camera i.p.v. een gezicht is hij een grote uitzondering. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel en hij leert er mee om te gaan. Tot hij doorkrijgt wat voor grote gevolgen alles heeft. Een grappige, geheel op rijm geschreven film, die toch ook een ernstige noot kent en een moraal waarin reality tv er van langs krijgt.

Susana Se Está Muriendo (Spanje 2013, 5’)

We zien beelden van een mooie vrouw en horen een man zeggen dat ze niet lang meer heeft. Dat ze binnenkort weer zal worden wie ze daarvoor was. Maar dat wil hij niet laten gebeuren. Susana is zich nergens van bewust. Een aardige kijk op wat er in de toekomst misschien ooit mogelijk zou zijn en of we dat moeten willen.

On/Off - Thierry Lorenzi (Frankrijk 2014, 12’)

Meredith zweeft in de ruimte, rond het station. Ze hoort stemmen in haar hoofd, ziet dingen die er niet zijn. Robocop meets Gravity, of zoiets. Het idee is niet nieuw maar wel erg mooi uitgevoerd.

Sinnside - Miguel Ángel Font Bisier (Spanje 2013, 13’)

Het spoor van snoepjes leidt kinderen naar een banketbakker, alwaar ze plaats mogen nemen aan tafel en een keuze mogen maken uit het menu. De vraag is echter wat er op het menu staat. Een zeer angstaanjagend en GRIMMig sprookje, zonder dialoog, met veel goed toegepaste special effects en  knipogen naar bekende sprookjes en de zeven zonden.

De maker van de laatste film Miguel Ángel Font Bisier is aanwezig om zijn gedachten nog even met ons te delen. Zijn idee was om te tonen hoe we als volwassenen in de moderne wereld leven en hoe dat er in de ogen van kinderen uit zou kunnen zien. Er waren wel wat mensen die geschokt hebben gereageerd op deze korte film, maar met zijn website heeft hij met korte ‘making off’ filmpjes laten zien dat de kinderen grote pret hadden bij het maken. Qua muziek heeft hij zich laten inspireren door Peter en de Wolf, het muzikale sprookje van Sergej Prokofjev, waarin elk personage zijn eigen leitmotiv heeft.

Voor de shorts wordt nooit een stembriefje ingescheurd. Ze dingen echter wel mee naar de Zilveren Méliès. Beste van deze selectie vind ik Canis en La Maison De Poussière.

HitRECord on TV

(1e seizoen, ? afleveringen, 23 min, IMDb 9,3)

Zoals gezegd ga ik vanaf dit jaar niet wachten met het recenseren van tv-series tot het einde van het jaar in het jaaroverzicht, wat ik tot nu toe altijd deed. Zodra ik een serie heb gezien zal ik er over schrijven. Dat kan aan het einde van de serie (seizoen) zijn, of eerder als ik voortijdig afhaak. Er zit een hoop in de pen: Sophie’s Web, Masters Of Sex, Real Humans S2, Girls S3, True Detectives, The White Queen, Helix, Danni Lowinski S2…

Een aantal series heb ik al afgewerkt en komen er aan.

Als je trouwens op de hoogte wilt blijven van alles wat met TV-series te maken heeft wil ik je verwijzen naar de hoogst informatieve blog The TV-Files. 

HitRECord on TV is een buitenbeentje en gebruik ik nu meer als inleiding voor de aankondiging andere series en gewoon om je er op te wijzen. Het is het ‘brainchild’ van de bekende acteur Joseph Gordon-Levitt (en zijn broer) die enkele jaren geleden begonnen met een website voor hun ‘Open Collaborative Production Company’. De vrolijke en zeer aimabele gastheer van de show legt het zelf even uit. “Open meaning anyone can contribute. Collaborative meaning we use the internet to work on our projects together. Production Company, cause that’s what we do”. Ze brengen namelijk korte films uit, boeken, albums, zijn op tournee geweest en als klap op de vuurpijl zijn ze nu op TV!

Het is dus de bedoeling dat iedereen op de wereld zijn rode RECord knop op aan zet en creatief in de weer gaat. De site is dan waar alles samen komt en van daaruit kan men elkaar aanvullen en worden dingen vervolmaakt. De hoogtepunten zien we nu terug op TV.

Het is een eclectische show die toch iets van eenheid probeert te scheppen door per aflevering een thema te kiezen. Dit keer is dat het getal ‘1’, waar je dan op zich weer alle kanten mee op kan gaan. De show is zowel grappig, informatief (zoals het Pando Forest en de Honey Mushroom) , ‘thought provoking’, creatief, maar toch ook wat onsamenhangend en erg in de tijdgeest: vluchtig en snel, snel, snel.

Joseph is de prima gastheer die ook nog blijkt te kunnen piano spelen en zingen. Het algemene gevoel dat ik na één uitzending had: positiviteit!

Mocht je mee willen doen met dit creatieve proces, leef je dan uit via HitRECord.org. Daar kun je ook clips van de show bekijken.

European Fantastc Shorts 2013-1

Op weg naar het eerste Europese korte filmoverzicht dat ik als tweede ga zien tijdens Imagine zit ik in de tram en speelt er in mijn hoofd een korte film af door het gesprek dat ik opvang van de mensen die achter mij zitten.

Een man en een vrouw stappen in, checken in en gaan achter me zitten. Ze zijn rond de vijftig, schat ik. De man heeft een stem die me doet denken aan die van Youp van ’t Hek. Een volle, ietwat overdreven geluid met veel adem. Ze hebben het over het inchecken. Dat het lijkt alsof ze uitcheckten terwijl ze incheckten. “Misschien is de kaart er twee keer over heen gegaan?”, vraagt de vrouw zich af. “Ik heb toch goed uitgecheckt de vorige keer, zegt de man”. “En wat gebeurt er dan, hoe wordt je dan belast?” vraagt de man. “Dan krijg je volgens mij wel een hoger bedrag” denkt de vrouw te weten. “Maar als we naar de bestuurder gaan, die kan toch wel zien of het goed is gegaan?” jammert de man weer. Gedurende de hele rit (die een half uur duurt) komen ze er elke keer weer op terug. Ik denk op te maken uit hun verdere gesprekken dat ze werken voor de gemeente of in de politiek, want hij heeft het over stemlijsten. In de buurt van het Museumplein wordt hij gebeld. “Ik heb een vrije dag” hoor ik hem zeggen, “maar als je een korte vraag hebt dan kan ik je wel een antwoord geven”, merkt hij zakelijk en ietwat autoritair op. Hij gaat iets regelen voor de vrouw de hem belt. Hij moet ergens voor zorgen, maar zegt haar dat ze hem over enkele dagen gerust mag testen of zijn geheugen goed heeft gewerkt. Hij hangt op en het gesprek met de vrouw naast hem vervolgt zich. Dat hij zo’n belangrijke, invloedrijke positie heeft zegt ze. Interessant is, dat ik het gevoel heb dat ze iets met elkaar hebben, waar niemand iets van mag weten. “Ik ben toe aan een lekker terras” zegt ze. “Ja, een lekker kopje koffie”, antwoordt hij suf. Ze zijn duidelijk niet erg bekend in Amsterdam (hij vraagt constant “waar zijn we nu”), maar zijn er wel al eens geweest. “Was dit niet de plek waar we eens een broodje hebben gegeten?”, vraagt zij in de buurt van de van Baerlestraat. Het gesprek komt op iets dat net is voorgevallen. “Ik ben er wel door aangedaan”, zegt zij, “en jouw stemming is ook veranderd, voel ik”. Ze praten over een hotelkamer die ze hebben geboekt via internet, maar kennelijk is dat mis gegaan. “Dat daar geen toezicht op is”, merkt hij op. “Het leek wel alsof hij schulden had of zo”, zegt zij, “het was ook zo leeg”. “Misschien verhuurde hij het wel illegaal”? “Maar ik vind het wel heel fijn om met jou hier te zijn” zegt hij opeens. Er valt een korte stilte. “We nemen wel gewoon een duur hotel”, gaat zij verder, “het Mövenpick of zo”. “Dat kost wel € 300,00 per kamer”, zegt ze, alsof het haar niets meer kan schelen en geld geen rol speelt. “En het Amstel?”, vraagt ze zich hardop af, “zit dat hier in de buurt?” “Nee, ik geloof het niet”, antwoordt ze zelf. “Dit ziet er leuk uit hier”, vervolgt ze. “Waar zijn we nu?”, vraagt hij voor de zoveelste keer. “Dit is het Leidseplein, denk ik”, weet ze voorzichtig te beweren. “Kom, we stappen uit”, gebiedt ze hem welhaast. Ze checken uit, stappen uit. Een paar opgeschoten jongens hoor ik opeens schreeuwen en wijzen, ”kijk dat dan man!” “Kom op, klop op het raam”. Geen idee wat ze zien. “Alleen in Amsterdam, man” zegt er eentje. Als we verder rijden zie ik wat ze bedoelen. Het koppel van daarnet staat uitgebreid te tongen, midden op het Leidseplein.

Genoeg gepraat, de korte films, die erg worden verstoord door licht dat niet uit gaat, geluid dat te zacht staat en bovenal het constante openen van de zaaldeuren om te checken of het ondertussen al goed gaat en door mensen die veel te laat binnen komen (tot wel vijf keer aan toe).

Out There - Randal Plunkett (Ierland 2012)

Je wordt wakker in het bos met een hoofdwond. Watskeburt? Iets ergs, dat heb je al snel door. En dat het met zombies te maken heeft ook, dat voel je gewoon aan. De herinnering komt langzaam terug en een genomen beslissing komt zeer ongeloofwaardig over wat de rest van de film minder interessant maakt. Daarbij is er een tussen scène in een huis vol enge foto’s die wat mij betreft volkomen overbodig is. Schrap die scène en wijzig de omstandigheden waardoor de beslissing wel geloofwaardig wordt en je zou nòg niet meer dan een aardige film hebben.

Defeated - Jose Manuel Meneses (Spanje 2012)

Een man en vrouw, praten over een strijd die gevoerd moet worden. Waarom hij nou toch overal bij moet zijn, klaagt ze. Nog even en dan kan ik meer tijd bij jullie (er is ook een baby) doorbrengen. Ook hier krijg je het gevoel dat het niet helemaal klopt wat je ziet. Gaat dit soms om LARP? De clou is grappig. De aanloop wat lang.

Perpetuum Immobile - Marc Martí (Spanje 2013)

Een zeer irritante loop in zwart/wit.

Rew. Day - Svilen Dimitrov (Bulgarije 2012)

Een prachtige animatie waarin we op sublieme wijze met terugwerkende kracht kunnen zien hoe de wet van Murphy in werking treedt, ook al had je het zo anders verwacht ton je ’s morgens wakker werd.

Lief Konijn - Camiel Schouwenaar (Nederland 2012)

Niemand luistert naar de vrouw met een groot probleem, omdat iedereen teveel met zichzelf bezig is. Maar als niemand er een probleem van maakt, is het wel een probleem dan? Leuk verzonnen. Op Alex van Warmerdam wijze uitgevoerd. Naar het boek van Imme Dros.

The Trap - Alberto Lopez (België 2012)

Een variant op de rode knop waar bij staat dat je er niet op moet drukken. Wat doe je dan? Mooie vondst en akelige uitwerking.

Nostalgic Z - Carl Bouteiller (Frankrijk 2012)

Een doorgewinterde soldaat heeft de oplossing gevonden voor het zombieprobleem. Lokken en afmaken. De lokmethodes hebben met hun verleden te maken. Wel grappig, maar ook vrij onzinnig als oplossing.

And Death Will Be Alright - WeAreTrèsGentil (Frankrijk 2012)

Slaapverwekkende en wat pretentieuze kunstfilm met een vage boodschap. Over iets bereiken en de methode daartoe vinden? WeAreArtyFarty!

Lonely Bones - Rosto (Nederland 2013)

Onbegrijpelijke maar imponerende computeranimatie van de bekende maker Rosto, die al eerder filmpjes op dit festival heeft gehad. Fantasie zonder grenzen kan mooi zijn, maar er iets van begrijpen is toch ook wel fijn.

Perfect Drug - Toon Aerts (België 2012)

Groengekleurde chemische goedjes in buisjes (Re-Animator!) zorgen voor een slechte trip met hysterische gevolgen. Prachtig gefilmd, hier en daar lekker goor en een paar zinderende vondsten. Deze film krijgt uiteindelijk de Méliès d’Argent in de categorie Beste Korte Europese Fantastische Film.