Black Mirror White Christmas

(3e seizoen, 1 special, 74 min, IMDb 9,0)

Na twee formidabele seizoenen van drie afleveringen elk is er nu een kerst special van deze serie die opnieuw een verre van rooskleurige blik op de (nabije) toekomst geeft, waarin mens en machine onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, maar het gemak van de digitale mogelijkheden voor immense problemen kan zorgen.

Matt en Joe zitten op een afgelegen en door eindeloze sneeuw omgeven locatie waar ze op elkaar zijn aangewezen en hun werk verrichten. Voor het eerst raken ze serieus met elkaar aan de praat en vertellen ze elkaar over hun leven en waarom ze op deze plek terecht zijn gekomen. Daar komen drie verhalen uit voort. Matt vertelt over zijn bijbaantje als hulp voor mannen die niet zo gemakkelijk een vrouw kunnen versieren, waarbij Matt via een streaming live verbinding door de ogen van zijn cliënt mee kan kijken en de klant direct kan voorzien van de nodige tips. Het begrip ‘stemmen in je hoofd’ krijgt meerdere betekenissen die niet voor iedereen goed uitpakken. Daarna heeft Matt het over zijn echte baan bij Smartelligence, waarbij een cookie uit het hoofd van een opdrachtgever kan worden gehaald. De code is een gesimuleerde kopie van het brein en kan de klant als zodanig hulp bieden bij het regelen van alledaagse zaken. Grootste probleem is echter dat dit cookie een bewustzijn heeft. Als laatste vertelt Joe zijn verhaal. Over zijn relatie met een prachtvrouw en het probleem binnen die relatie waardoor ze hem blokt (alsof je iemand op Social Media blokt, maar in dit geval betekent het dat de personen in kwestie elkaar alleen nog maar als een wazig omhulsel zien en niet meer kunnen horen), wat communicatie onmogelijk maakt. De blok op zich is al erg genoeg, maar er zijn grotere gevolgen die tot wanhoop stemmen.

Wederom slaagt Black Mirror er in met originele en interessante verhalen te komen, die tot nadenken stemmen over een digitale toekomst die mogelijkheden biedt die we misschien maar niet moeten accepteren. Het knappe daarbij is dat het overkoepelende verhaal (i.t.t. bijvoorbeeld in V/H/S: Viral) geen los zand is, maar de verhalen niet alleen op geniale wijze met elkaar verbindt, maar een overstijgende, extra pijnlijke en wrange boodschap brengt.

Het is te hopen dat deze serie nog vele sterke vervolgen krijgt.

A'dam - E.V.A

(2e seizoen, 8 afleveringen, 50 min, IMDb 8,1)

Wat zalig dat deze serie weer verder gaat. Dat die super lieve, zachtaardige Adam (Teun Luijkx) en de heerlijk eigenwijze en chaotische Eva (Eva van de Wijdeven) weer samen gaan wonen. Dat er een kindje in hun leven komt. Dat Harm-Jan (Rick Paul van Mulligen) veel scènes steelt zonder de show naar zich toe te trekken. Dat die mooie eindtune steeds hetzelfde en toch anders is. Dat er elke aflevering individuele verhalen voorbij komen die onderling weer gelinkt zijn. Dat de alledaagse zaken van de stad toch zo apart kunnen zijn, waardoor alles zo herkenbaar en dichtbij voelt, maar ook nieuw en verrassend. En dat allemaal in die stad die in volle glorie, met al zijn facetten en verschillende inwoners in beeld komt. Vanuit alle hoeken en gaten, daken en stegen, kanalen en de hemel, volkstuin en woonboot, kantoren en straten, buurtplein en crèche... Amsterdam!

Net als de stad is de serie een werk in uitvoering dat van mij eindeloos door mag blijven gaan. Seizoen 3 staat voor 2016 gepland.

The Fall

(2e seizoen, 6 afleveringen, 60 min, IMDb 8,2)

Na het uiterst spannende 1^e seizoen pikken we de draad van het onderzoek naar de ‘Belfast Strangler’ op. Detective Superintendent Alice Monroe (Gillian Anderson) was zo dichtbij en toch zo ver weg. Ze heeft de moordenaar aan de lijn gehad, maar voor hem was dat onderdeel van het spel dat hij aan het spelen is. In dit tweede seizoen gaat het om de losse eindjes die Paul Spector (Jamie Dornan) heeft liggen en die hij aan elkaar probeert te knopen om Monroe te ontlopen. Het wordt dus nóg persoonlijker, waarbij hij een dubbelrol aanneemt van zowel vriend als vijand. Hoewel hij alles tot in de puntjes controleert wordt het spel dat hij speelt steeds gevaarlijker. Voor Monroe is de kleinste aanwijzing van groot belang en hoewel ze onder vuur ligt vanwege haar affaires met (getrouwde) collega’s laat ze zich niet van de wijs brengen.

Dit is geen pief paf poef serie, maar op uiterst realistische wijze wordt hier politiespeurwerk verricht en worden alle decorum ten aanzien van bijvoorbeeld een plaats delict in acht genomen. Monroe heeft de leiding in het onderzoek, maar probeert ook afstand te bewaren om emotionele betrokkenheid te voorkomen. Het is zeer subtiel gedaan hoe zij reageert op iets wat de moordenaar heeft en zij ontbeert: iemand die onvoorwaardelijk van haar houdt. Spector weet ondertussen op griezelige wijze meer over haar te weten te komen en het kan niet anders komen dan tot een confrontatie tussen beiden in de anderhalf uur durende laatste aflevering, waarin de fascinatie voor elkaar duidelijk wordt en de ‘dans’ tot een hoogtepunt komt.

Beide rollen worden voortreffelijk gespeeld. Hij is indringend, arrogant, ongenaakbaar, zelfvoldaan, vertrouwenwekkend, beheerst en zeer angstaanjagend. Zij is onaantastbaar en fragiel tegelijk, zakelijk, obsessief, mysterieus en aantrekkelijk.

Een zeer knappe, realistische en uiterst spannende serie die ook nu nog niet ten einde is, alhoewel nog niet vast staat of en wanneer het derde seizoen er komt. Gillian Anderson schijnt er zin in te hebben, maar het vraagteken komt van Jamie Dornan, die binnenkort door zou kunnen gaan breken met zijn hoofdrol in een film waar veel (vrouwen) naar uit kijken: Fifty Shades Of Grey.

The Affair

(1e seizoen, 10 afleveringen, 60 min, IMDb 8,0)

‘Happily married with kids’, dat is Noah. Hij is onderwijzer en bezig aan een tweede boek. Met het hele gezin gaan ze naar zijn steenrijke schoonouders die een groot huis aan de kust (Hamptons) hebben. Daar ontmoet hij Alison. “Why don’t you tell me how it began” hoor je iemand in een voice-over zeggen. Noah vertelt dus zijn verhaal, maar halverwege de aflevering verschijnt de naam Alison in beeld en krijgen we haar versie van het gebeurde te zien. We leren haar kennen en het leven met haar man dat overschaduwd wordt door een verschrikkelijke gebeurtenis. Ze werkt als serveerster in een restaurant waar zij hem, Noah, voor het eerst ontmoet. Ook al vechten ze er tegen, de aantrekkingskracht en lust tussen beiden is onvermijdelijk en Noah en Alison krijgen een affaire, die grote gevolgen heeft voor henzelf en de mensen om hen heen.

Deze serie is fantastisch, om meerdere redenen. Allereerst wordt het hele proces van de affaire met al die gevolgen van dien op zeer volwassen, intelligente en overtuigende manier in beeld gebracht. Daarnaast zijn alle personages heel goed uitgediept, waardoor er niet zo snel over goed en fout valt te praten. Speciaal is het feit dat het geheel van twee kanten wordt belicht. Zijn visie en de hare, die elke keer wat verschillen. Soms zijn die verschillen groot (het initiatief komt bijvoorbeeld opeens van de ander), soms klein (andere kleding of haar los). Daarbij leer je van beide kanten zaken die je vanuit één enkel perspectief nooit te weten was gekomen (zie ook The Disappearance Of Eleanor Rigby). Wat dit geheel dan nog extra speciaal maakt is het feit dat beiden de gebeurtenissen eigenlijk achteraf vertellen, en wel aan de man van de voice-over die ik noemde, wat een agent blijkt te zijn die onderzoek doet naar een ernstig delict dat is gepleegd. Het geeft het geheel een extra lading, maar je gaat je ook afvragen of de herinneringen wellicht met opzet verschillen van elkaar.

Het verhaal zit zeer goed in elkaar en gaat (in tijd en onderwerp) verder dan je zou verwachten, waardoor het nog volmaakter wordt. Oorzaak en gevolg. Daarbij zit het qua emoties vrij complex in elkaar en gaat het af en toe vrij diep. Het mysterie van de misdaad die gepleegd is speelt slechts op de achtergrond een rol, maar is wel van groot belang voor het geheel.

Aan de ene kant vind ik het jammer dat de serie niet binnen tien afleveringen wordt afgerond, aan de andere kant ben ik blij dat er een vervolg komt…

De serie is zeer goed ontvangen en er zijn Golden Globe nominaties voor de serie zelf en de hoofdrolspelers, Dominic West en Ruth Wilson (die de serie Luther wat extra smaak gaf en de reden is waarom ik The Affair ben gaan kijken). En als er een ‘best original song – tv series’ categorie bij die Globes zou zijn, dan had Fiona Apple met gemak kunnen winnen.

I was screaming into the canyon

At the moment of my death

The echo I created

Outlasted my last breath

My voice it made an avalanche

And buried a man I never knew

And when he died his widowed bride

Met your daddy and they made you

I have only one thing to do and that's

To be the wave that I am and then

Sink back into the ocean

The Skeleton Twins

“What the hell happened to us”?

Op het moment dat Maggie een overdosis pillen naar binnen wil werken wordt ze gebeld en krijgt ze te horen dat haar broer in het ziekenhuis ligt na een mislukte zelfmoord poging. Ze hebben elkaar tien jaar niet gesproken, maar toch neemt Maggie haar broer Milo voor een tijdje in huis. Het is meteen duidelijk dat ze elkaar (door en door) kennen, maar door omstandigheden en na tien jaar is het toch wat onwennig. Milo ziet een buitenkant die hij omschrijft als een “Martha Stewart wonderland”. Maggie heeft immers de perfecte man, een mooi huis en leuke dingen in het vooruitzicht zoals zwanger worden, leren duiken en een verre reis. Maar net als Milo is ook Maggie  niet gelukkig en door hun intrinsieke verbondenheid, komen via een lach en een traan hun geheimen en onverwerkte trauma’s naar boven met nogal wat gevolgen voor henzelf en sommige anderen.

In de eerste scène, die van het telefoontje, wordt al duidelijk dat dit een zwaar onderwerp is dat op luchtige wijze wordt behandeld. Het is misschien zelfs de boodschap van de film, dat je met humor en relativering een heel eind kan komen. Toch zit er een droevige ondertoon in, die melancholiek maakt. Als Milo aangeeft dat hij soms (zeker onder invloed van drank) depressief is over zijn leven, zegt Maggie dat gelukkige mensen een uitzondering zijn. “The rest of us are walking around trying not to be disappointed with the way our lives turned out”. Of en in hoeverre dit je aanspreekt kan een graadmeter zijn om drank, pillen, spoorwegovergangen en scherpe voorwerpen uit je buurt te houden.

Een aardige film met Bill Hader, Kristen Wiig, Luke Wilson en Ty Burrell (Phil Dunphy!), die de oppervlakkigheid van beleefdheden op ludieke wijze tegenover de ellende van zielenroerselen zet. 

The East

“Op naar The East!”, schreef ik in mijn recensie van Sound Of My Voice, in oktober 2013! Het is nu meer dan een jaar later en er zijn heel wat films tussendoor gekomen, zodat ik The East eigenlijk weer een beetje was vergeten. Uit de stapels films die ik nog wil zien wordt de keuze soms bepaald door een ingeving, een gemoedstoestand. Na het zien van I Origins enkele dagen geleden werd ik met mijn neus op Brit Marling gedrukt en ik moest denken aan wat een intrigerend persoon zij is. “Brit Marling graduated from Georgetown University, with a bachelor's in economics, and was offered a job with Goldman Sachs, which she turned down in favour of a career as an artist. She moved to Los Angeles to act and, after spending a couple of years exploring the movie industry and being offered roles as "the cute blonde in horror movies", she taught herself to write, reasoning that the best way to get decent parts was to write them, herself. She worked on two movies, simultaneously - one in the mornings, one in the afternoons - and eventually both Another Earth (2011) and Sound of My Voice (2011) premiered at the Sundance Film Festival in 2011.” (IMDb). The East heeft zij net als Sound Of My Voice geschreven met regisseur/schrijver Zal Batmanglij. Een rol die dus op haar lijf is geschreven.

Hiller Brood is de beste privé inlichtingendienst ter wereld en houdt zich bezig met anti zakelijk terrorisme. Er is een eco-terroristische groepering genaamd The East bezig met acties en een bedrijf huurt de diensten van Hiller Brood in om na te laten gaan of ze een doelwit is. Geheim agent Sarah (Brit Marling) wordt ingezet als infiltrant om het gevaar vast te stellen en eventueel in te grijpen waar nodig. Ze komt in een kleine groep mensen terecht die drie acties in voorbereiding hebben, waarin ze foute bedrijven (denk aan het dumpen van chemisch afval) een koekje van eigen deeg willen geven. Ze kweekt vertrouwen binnen de groep die een zachte met een harde kant combineert. Zacht naar elkaar toe, bijna als een hippie commune, maar keihard als het gaat om de idealistische acties. Het onderdeel worden van de groep gaat niet zonder consequenties, want Sarah raakt gehecht aan de mensen, begint na te denken over hun motieven alsook de motieven van Hiller Brood. Er zijn zoveel facetten die haar blikveld vertroebelen dat de vraag is of ze moet c.q. wil ingrijpen als het zover is.

Van veel dingen weten we dat het gebeurt, en dat dat niet goed is. Maar meestal kiezen we er voor om onze kop in het zand te steken. The East drukt ons weer eens met de neus op de feiten, op een spannende en verantwoorde manier. Zo kan je boodschap heel goed zijn, maar hoe ga je dit uitdragen? De activisten van The East denken dat het tijd is om dit op extreme wijze te doen, een oog voor een oog, en op die manier de verantwoordelijke topmensen aan te pakken, meteen een heftige boodschap achterlatend. Hiller Brood is een bedrijf dat inspringt op een behoefte, dit op haast militaire wijze tegemoet treedt, maar zich alleen laat leiden door geld en niet stil staat bij de ethische kant van de zaak. De film laat op overtuigende wijze zien wat de invloed van de omgeving op iemand is, wat de consequenties van acties zijn en dat er altijd persoonlijke belangen meespelen. Het morele besef dat ontwaakt in Sarah doet me denken een tekstregel van David Sylvian uit Backwaters: “There are always other possibilities”.

Brit Marling is op haar manier activiste. Ze zet mensen aan het denken via (haar) films. Ik was, ben en blijf fan.

I Origins

Moleculair bioloog Ian (Michael Pitt) is van jongs af aan geobsedeerd door ogen. Hij legt ze vast met zijn camera en doet er onderzoek naar. Hij is een man van de feiten en wil aantonen dat ook de ogen een natuurlijke evolutie hebben doorgemaakt. Want juist de ogen zijn het speerpunt in de aanname van gelovigen dat er een intelligente hogere macht, een ontwerper achter alles in het universum zit. Toch is het juist iets onverklaarbaars dat hem op het spoor zet van een meisje waar hij uiteindelijk mee wil trouwen. En daar blijft het niet bij. Haar ogen lijken hem aan te zullen tonen wat wetenschappelijk niet te onderbouwen is.

Dit is een werkelijk prachtige film over wetenschap versus geloof. Van de zeven films die op het Imagine Limited Edition draaien had ik hier de hoogste verwachtingen van en die komen nog uit ook. Regisseur Mike Cahill kende ik al via het ook al zo interessante Another Earth, waar Britt Marling de hoofdrol in speelt. Zij speelde ook in Sound Of My Voice en heeft dus een belangrijke rol in I Origins. Ik noem dit even op omdat al deze films je meenemen op een reis die het ongeloofwaardige zo aannemelijk maken, of je in ieder geval aan het denken zetten over wat mogelijk is. Een zeer doordacht script en aangrijpende vertolkingen hebben de gewenste uitwerking.

Ian maakt een soort reis. Als wetenschapper wordt hij verliefd op een spiritueel ingestelde vrouw, die hem via een mooie, maar niet staafbare redenatie kennis wil laten maken met die andere zijde. Hij sluit zich er echter voor af, ook al kan hij bepaalde zaken niet verklaren, en richt zich geheel op zijn studie, als zijn geliefde door een bizar ongeluk om het leven komt. Maar hoe kun je loslaten als je steeds weer wordt vastgegrepen? Een ‘toevallige’ uitzondering in zijn alledaagse leven brengt hem uiteindelijk dichterbij iets wat hij zo graag wetenschappelijk wil onderbouwen om zekerheid te hebben. Kan geloof dan zekerheid zijn? Het komt allemaal samen in een einde dat - ook al zie je het aankomen – een brok in de keel en een traan in het oog opwekt.

Boeiend, intrigerend, ontroerend.

Voorafgaand aan de film vertelt programmeur Phil van Tongeren dat de inspiratie tot het maken van I Origins het verhaal over de zoektocht naar het Afghaanse meisje van de beroemde National Geographic cover was. Fotograaf Steve McCurry maakte de foto in 1984 toen ze 13 jaar oud was. Pas in 2002 werd ze terug gevonden via biometrisch oogonderzoek. Op wetenschappelijke wijze werd vastgesteld dat het om dezelfde persoon ging.   

Stemoordeel: zeer goed

Infiltrant

1986. Onze eerste woning was aan de Admiraal de Ruijterweg in Amsterdam. Drie hoog, mooie etage, erg duur. We moesten maandelijks fl. 825,00 cash afdragen aan de pandjesbaas die onder ons woonde. We hebben onze zolder verhuurd aan een student om wat speling te hebben. Daar vingen we fl. 200,00 voor. Geen ideale situatie, dus op zoek naar iets betaalbaarders en dat vonden we een jaar later via een officiële makelaar een paar honderd meter verderop, dezelfde Admiraal de Ruijterweg, ditmaal de eerste verdieping. Het scheelde meer dan de helft, want we waren slechts fl. 405,73 kwijt. Geen luxe badkamer, maar een kleine douche, veel opknapwerk, qua ruimte op zich niet veel minder dan de vorige woning en een hele grote zolder die we niet hoefden te verhuren. We hebben er zeven jaar gewoond. Dagelijkse boodschappen deden we in de buurt. Bij de groenteboer in de Reinaert de Vosstraat, de slager met heerlijke Filet Américain op de Bos en Lommerweg en de bakker op de hoek. En als we geen zin hadden om te koken liepen we naar de snackbar op de Rijpgracht.

In die tijd woonden er ook al Marokkanen in deze buurt, maar in de loop der jaren is dat aantal erg toegenomen. Het heeft het straatbeeld veranderd, want op veel winkels pronken nu niet Westerse namen. De snackbar op de Rijpgracht, die eerst een andere naam droeg en daarna een tijdje ‘Dies Re’ heette, heet nu toch gewoon ‘Desiree’. Het is deze snackbar waarop undercover agent Samir (Nasrdin Dchar) uitzicht heeft vanuit zijn (nep)makelaarskantoor. Nadat hij op non-actief is gezet wegens te hard ingrijpen is hij door hogerhand benaderd om te infiltreren in een groep Marokkaanse criminelen die in de Bos en Lommerbuurt actief is. Het duurt niet lang voordat het eerste contact wordt gelegd, maar het winnen van vertrouwen is iets dat niet vanzelf gaat. Toch lukt het Samir op vindingrijke wijze onderdeel te worden van de bende, die in de softdrugs handel zit en via hem aan een goed pand komt om er wiet te telen. Met aanhoudingen in het verschiet komt Samir in gewetensnood, omdat vriendschap en familie in zijn nieuwe omgeving boven alles gaan. Een ervaring die hij zijn leven lang heeft moeten ontberen.

Infiltrant is een geslaagde film. Dat is deels te danken aan het feit dat het simpel wordt gehouden. Geen poespas, gewoon een interessant verhaal vertellen op chronologische wijze. De basis van dit verhaal wordt daarbij goed onderbouwd. Samir is de zoon van een Nederlandse vrouw en een Marokkaanse man. Met haar is moeizaam contact, met hem geen. Hij is erg intelligent, het beste jongetje van de klas, maar een eenzame wolf en daardoor onaangepast en geen kandidaat voor promotie. Het werk als infiltrant lijkt daarom op zijn lijf geschreven, ware het niet dat hij in conflict komt met zijn loyaliteit. Dat er van de kant van de politie eerder tegenwerking dan steun is daar debet aan. De film komt zeer realistisch over en er zijn geen dingen waar je je aan ergert, zoals vergezochte acties of overdreven personages. Regisseur/schrijver Shariff Korver houdt goed focus, de acteurs strak, maar vergeet niet dat het ook spannend moet zijn. Door de verhaallijn naar België en zelfs Marokko te laten leiden krijgt de film een internationaal cachet en stijgt het boven de buurt, de stad en ons land uit. 

Polytechnique

De eerste film die ik van Denis Villeneuve zag was Incendies en ik was zwaar onder de indruk. Het beklemmende Prisoners volgde en ook Enemy bleek een prachtfilm. Misschien werd het eens tijd om oudere films van hem te gaan bekijken. Bij deze dan Polytechnique, de film die hij maakte vóór Incendies.

De opening hakt er direct keihard in. Een universiteit. Jonge studenten zijn bezig met kopiëren. Dan opeens een uitbarsting van geweld. Schoten, verbazing, paniek, slachtoffers…

Een stapje terug in de tijd en vanuit verschillende personages zien we het verhaal. De jonge man, de moordenaar, die in zijn afscheidsbrief uitlegt dat zijn daad politiek gegrond is. Antifeministisch, want feministen hebben zijn leven stuk gemaakt. Het voornemen van de daad die zal volgen lijkt weloverwogen. Hij twijfelt niet, maar beseft de onomkeerbaarheid van wat hij gaat doen. Zijn handen trillen. Hij is een gekwelde ziel. We volgen ook studente Valérie, die aanloopt tegen de ongelijke behandeling van vrouwen in haar poging een stageplek te krijgen. Daarnaast is er een jongen, Jean-François, die wat ongeordend over komt, notities vraagt van Valérie omdat hij het niet begrijpt.  

De geweldsuitbarsting die volgt is zeer schokkend en afgrijselijk. In het moment van ieder voor zich stijgt Jean-François er boven uit. Via hem zien we de nasleep en wat de gevolgen zijn. De last op je schouders als overlevende en hoe/of je hier mee om kan gaan. De curve die de film je laat doorlopen is zeer indrukwekkend. Maar alsof Michael Haneke om de hoek komt kijken kom je er achter dat de curve geen curve is en deelt Villeneuve nogmaals een verschrikkelijke klap uit waardoor je nog meer wordt lamgeslagen. Er is geen ontkomen aan en dat is ook de bedoeling. De kijker moet dit ondergaan, voelen, en dat is extreem heftig, loodzwaar, maar erg indrukwekkend en ook respectvol gedaan. Prachtig gefilmd, in zwart/wit. Maar zwart/wit is nu juist niet wat deze film is, want stereotypen worden vermijd en subtiliteit schuilt in kleine hoekjes. Alleen het geweld is zwart als de nacht.

De film is gebaseerd op de École Polytechnique Massacre, ook wel de Montreal Massacre genoemd, die zich voordeed op 6 december 1989 in Montreal, Quebec, Canada. Het is misschien wel de meest indrukwekkende film over een onderwerp als dit die ik ooit heb gezien. Meedogenloos en zeer confronterend.

Heeft Villeneuve dan geen slechte films gemaakt?

Olive Kitteridge

(Mini serie, 4 afleveringen, 60 min, IMDb 8,6)

‘To whom it may concern’ staat er te lezen op de brief die ze neerlegt op het picknick kleed waar ze op zit. Ze doet de radio aan, stopt één kogel in de revolver, kijkt nog één keertje naar de natuur rondom haar en…

…we maken een sprong terug in de tijd om aan een overzicht te beginnen van 25 jaar in het leven van Olive Kitteridge en haar man Henry. Ze wonen in een dorpje in Maine, New England, alwaar hij de plaatselijke apotheek runt en zij les geeft op school. Hij is empatisch, sociaal, zachtmoedig en positief ingesteld. Zij is cynisch, bitter, hard, dwingend, praktisch en neemt geen blad voor de mond. In die tijdspanne van 25 jaar komen een flink aantal gebeurtenissen voorbij die voornamelijk laten zien wat voor personen de twee zijn, hoe ze met elkaar en met anderen omgaan en wat dit voor gevolgen heeft.

‘Opposites attract’. Dat is in dit geval ook zo. Maar het levert ook strijd op die je soms niet aan wilt, of kunt gaan. Toch doen ze allebei op hun eigen manier hun best. ‘It takes one to know one’, waarbij je juist een gelijkgestemde behulpzaam kan zijn, of er steun van kan krijgen. Connecties met mensen; vrienden, relaties, familie. Beïnvloeding, doorwerking; opvoedkundig of erfelijk bepaald. Keuze of lot. Verwachtingen, verlangens, teleurstellingen, vervlogen kansen. Kortom, het leven.

Door de grove tweedeling (optimist/pessimist) kan iedereen zich wel verplaatsen in één van de twee hoofdpersonen. Toch ligt de focus bij Olive, die lijdt onder zichzelf, haar karakter, wie ze is geworden of misschien altijd al was. Ze zegt hoe het is, al is die waarheid misschien niet het beste sociale smeermiddel en is ze daardoor bij lange na niet zo geliefd als haar man. Ook zij heeft een hart dat gekwetst kan worden, al zal ze dat niet tonen. Ze is een tragisch figuur dat meer dan voortreffelijk vorm wordt gegeven door Frances McDormand en het bijzonder goed geschreven script.

Het zijn de laatste 25 jaar in hun leven, waarin de visie op ouderdom, gebreken en het einde geen rooskleurig tintje krijgt. Je wordt er flink verdrietig van. Als Olive geestverwant Jack ontmoet zegt hij haar: “Give me a reason to wake up in the morning”. Ze antwoordt hem abrupt: “I don’t have a clue. I’m waiting for the dog to die, so I can shoot myself”. Dat ze dit niet als grap bedoeld maakt het zo naargeestig.

Nieuwe Buren

(1e seizoen, 10 afleveringen, 40 min, IMDb 7,2)

Interessant, dacht ik. Een serie met ‘swingen’ als belangrijk onderdeel. Extra interessant als je weet dat de twee koppels in de serie (Daan Schuurmans en Bracha van Doesburgh, Thijs Römer en Katja Schuurman) in het echte leven ook stellen zijn. Vooruit, ik geef het een kans.

Wat krijg ik. Een grote pan, waarin een hoop losse ingrediënten worden gedonderd, zoals een politieman met criminele connecties, een onechtelijk gehandicapt kind, een glurende burrman met een gehandicapte vrouw, een miskraam, kinderwens, zaaddonor, swingers, streng gelovige ouders en Dinand Woesthoff, dat negen afleveringen op een veel te laag pitje staat te sudderen waardoor niets gaar wordt, waardoor je nooit het gerecht krijgt waar je op hoopt en waar je je tanden in kunt zetten.

De serie is gebaseerd op de bestseller van Saskia Noort. Ik hoop dat het boek beter is, want nadat ik die negen afleveringen lang aan het lijntje ben gehouden volgt er een einde waarin alle losse flodders elkaar treffen in een opeenstapeling van ongeloofwaardige acties die zijn weerga niet kent.

Wat een teleurstellende ervaring.

Downton Abbey

(5e seizoen, 8 afleveringen, 60 min, IMDb 8,8)

“You have to take control of your feelings, before they take control of you”.

In het alweer vijfde seizoen van deze prachtige Britse serie zien we dat de tijden aan het veranderen zijn. De grandeur van vroeger moet plaats maken voor de realiteit van alledag. Dat betekent dat het beheer van het landgoed steeds zakelijker wordt en buiten de comfort zone moet gaan. Handel in graan, de bouw van huizen op een deel van de grond. Het geld moet ergens vandaan komen.

Het is ook niet meer vanzelfsprekend dat de gegoede klasse zoveel bedienden heeft. Gelukkig gaat het op Downton wat dat betreft nog goed. De verandering van de tijd brengt ook met zich mee dat de klassen zich meer mixen. Zo zorgt de schooljuf uit het dorp voor heel wat opwinding op het kasteel, zowel ten goede (keukenmeid Daisy krijgt les en er gaat een wereld voor haar open) als ten kwade (Robert Crawley ergert zich dood aan haar onaangepaste manier van doen). En anders komt die opwinding wel uit een andere hoek, zoals een brand of de aanschaf van een radio!

“Downton is catching up with the times we live in”.

Romantiek dan. Mary heeft maar liefst twee geïnteresseerden en misschien is het tijd om de rouwperiode achter zich te laten. Haar houding wordt echter steeds arroganter en onplezieriger, zeker ten opzichte van zus Edith, die het nog steeds moeilijk heeft met de verdwijning van haar grote liefde en het feit dat hun kind in het geheim bij een boerenstel is ondergebracht.

“A lack of compassion can be as vulgar as an excess of tears”.

Er zit meer liefde in de lucht. Die heerlijke Rose is haar wilde haren een beetje kwijt en loopt tegen een leuke vent aan. Mrs. Hughes heeft een bewonderaar, net als Countess Cora en Isobel en zelfs de Dowager Violet krijgt een interessante Russische connectie. Maar overal zitten natuurlijk ook haken en ogen aan. De vriendschap tussen Isobel en Violet kent weer enkele van de mooiste uitspraken in de serie, waarbij Violet meestal het laatste woord heeft:

Violet: “Hope is a tease designed to prevent us accepting reality”.

Isobel: “Oh, you only say that to sound clever”.

Violet: “I know, you should try it”!

en

Isobel: “Surely servants are human beings too”?

Violet: “Yes, but preferably only on their days off”.

Commotie alom. Ook wat betreft het onderzoek dat nog steeds gaande is naar Mr. Bates. Niets kan echter de dagelijkse gang van zaken in de weg staan. Er moeten maaltijden worden gemaakt, mensen worden ontvangen en er worden uitstapjes gedaan met kleine volksverhuizingen tot gevolg.

Met de traditionele Kerst-special nog in het vooruitzicht is het als vanouds genieten van deze serie, die wat mij betreft nog altijd niet verveeld. Iemand nog wat spotted dick?

Whiplash

Adrenaline starts to flow

You're thrashing all around

Acting like a maniac

Whiplash

(Metallica)

Het beeld is zwart. De stokken komen neer op het vel van de snaredrum. Het ritme begint langzaam maar wordt steeds sneller en eindigt in een razende roffel. Andrew (Miles Teller) is eerstejaars op één van de beste conservatoriums van het land (het verzonnen Shaffer Conservatory Of Music) alwaar dirigent/leraar Fletcher (J.K. Simmons) vaak door de gangen struint en zijn oor te luister legt om talent op te sporen voor zijn orkest, dat meedoet aan wedstrijden. Hij verzoekt Andrew mee te komen spelen. Vanaf dan zijn we getuige van de manier van lesgeven van de gerespecteerde Fletcher die veel weg heeft van de wijze waarop de drill-sergeant uit Full Metal Jacket zijn soldaten opleidt. Met een absoluut gehoor (“Not my fucking tempo”!) en keiharde aanpak boezemt hij angst in bij alle leden van het (geheel mannelijke) Jazz orkest, waarbij het nog erger is dat je niet weet wat je fout deed, dan of je het fout deed.  “That is not your boyfriends dick, do not come early”. Als nieuweling moet Andrew het vooral ontgelden. De harde, mensonterende aanpak heeft echter een doel. Het beste uit iemand halen, zodat je van goed via beter naar één van de beste uit kunt groeien. “Charlie Parker didn't become Bird until Joe Jones threw a cymbal at his head”. Andrew wil één van de beste worden, oefent tot de (drum)vellen van zijn handen vallen, het bloed langs zijn stokken vloeit en laat zich psychisch door de mangel halen. De druk tot presteren die ontstaat is onmenselijk.

Wat een fantastische film is dit. Het had ook kunnen gaan over ballet of één of andere topsport, want het uitgangspunt is hetzelfde, als je tot de top wil horen, moet alles wijken voor je doel en is de weg er naar toe er eentje van afzien, eindeloos oefenen en vooral doorzetten. J.K. Simmons speelt een Oscar-waardige rol als de man die er van overtuigd is dat zijn manier de enige juiste is om ook daadwerkelijk die nieuwe Buddy Rich te vinden, of beter gezegd, om die uit de persoon te halen die hij onderricht. Heel veel mensen (zoals Andrew’s vader) zullen niet begrijpen wat je er voor over moet hebben om dit te bereiken en waarom dit op zijn excentrieke wijze moet gebeuren. De vraag is of er een grens is die je niet moet overschrijden om iemand tot het uiterste van zijn kunnen te krijgen. Een geheel andere vraag die bij me opkomt is hoe je überhaupt nog plezier kunt hebben in het maken van muziek op deze manier?

Er ontstaat een soort strijd tussen leerling en leraar, die beide niet van opgeven willen weten. De film neemt daarbij een interessante wending die zorgt voor een verrassing, maar het blijkt een interlude te zijn voor een meer dan fantastische finale, met een weergaloos kippenvel moment tot slot.

Het nummer dat tot in den treure geoefend moet worden heet Whiplash. Natuurlijk niet dat gelijknamige nummer van Metallica, want zoals een (fictieve?) quote in de film laat zien “if you ain’t got talent, you’ll end up in a rock band”. Daar kan dan heerlijk over worden gediscussieerd, maar één ding maakt me wel duidelijk en dat is wat een Aanmodderfakker ik zelf eigenlijk ben ;-).

Wild Tales

… en de derde film van vandaag, afkomstig uit Argentinië, een zwarte komedie die gaat over verschillende vormen van wraak. Zes losstaande verhalen waarin we de mens van zijn slechtste kant zien. Of zijn minst beschaafde kant? Het begint in ieder geval met een uitgangspunt dat altijd herkenbaar is. Pesten, irritaties in het verkeer, je onheus bejegend voelen, frustraties, relatieproblemen, kortom, situaties waarin we allemaal wel eens terecht zijn gekomen, maar waarvan je niet mag hopen dat ze zo uit de hand zijn gelopen.

Er is een helse bruiloft waarin het kersverse echtpaar elkaar van een andere kant leert kennen, een mogelijkheid om een etter uit het verleden alsnog af te straffen, een duivels dilemma waarin het recht van de rijkste telt en een samenzijn van mensen waarbij toeval kan worden uitgesloten. De leukste episode is die waarin twee weggebruikers elkaar het leven zuur maken. Heet geblakerd  vol testosteron samengepakt in metaal op vier wielen. Hilarisch. De meest herkenbare is misschien wel het stuk over een man die zich op onrechtmatige wijze voelt aangepakt, dit niet kan verkroppen, maar tegen ambtelijke muren oploopt terwijl de Wet van Murphy zijn intrede doet.

Goed verzonnen en met een vette knipoog in beeld gebracht.

“Todos a la mierda”!

Nightcrawler

Als ik naar Amsterdam ga om een film te zien, probeer ik er meestal meer dan één te bekijken, wat dan een hele puzzel is, want de tijden sluiten vaak niet goed op elkaar aan. Zo blijken de stukjes op dinsdag niet, maar op woensdag wel in elkaar te vallen en kan ik vandaag maar liefst drie films gaan zien. Te beginnen met Nightcrawler wat overigens geen spin off van het geweldige creatuur uit X-Men 2 is.

Vóór de hoofdfilm eerst reclame en trailers.

Een reclame van Metro, over delen en doorgeven. Voor de bioscoopversie hebben ze er nog een klein stukje aangeplakt, dat we ook ‘filmnieuws en recencies’ (sic) in die krant kunnen vinden. Was dit een haastklus? Ik hoop dat ze voor de krant zelf een betere corrector hebben.

Trailers dan. Into The Woods. Ik had daar al een trailer van gezien, waardoor ik meteen wist dat ik daar niet naar toe ga. Geen musical voor mij… Maar als ik eerst deze trailer had gezien had ik daar wat anders over gedacht.

De hoofdfilm. Nightcrawler. Jake Gyllenhaal speelt Louis Bloom, een louche figuur zonder werk die spullen steelt en doorverkoopt om aan zijn geld te komen. Hij is op zoek naar een baan, maar de film legt al snel een dubbele moraal vast, als de opzichter aan wie hij gestolen bouwmaterialen verkoopt deze wel af wil nemen, maar geen dief in dienst wil. Bij toeval komt Louis in aanraking met de wereld van nieuwsvergaring. De bloederige versie welteverstaan. “If it bleeds, it leads” weet doorgewinterde veteraan Joe Loder (mooie bijrol van Bill Paxton) hem te vertellen. Gewapend met een politiescanner en een videocamera uit een pandjeswinkel gaat Louis de hort op, op zoek naar ongelukken en geweldsconflicten om deze vast te leggen en te verkopen als nieuwsitem aan de lokale tv zender. Hij gaat daarin een stuk verder dan zijn concurrenten, waarbij de grenzen van verantwoordelijk gedrag niet worden opgerekt, maar ruimschoots overschreden.

De plofkip en het ei. Mensen willen zo min mogelijk betalen voor kip, dus zorgt de boer voor de financieel optimale (maar dieronvriendelijke) omstandigheden en biedt de supermarkt het vlees aan. Dan kun je er over discussiëren of de consument zijn gedrag aan moet passen, of de supermarkt, of de boer. Of misschien moet de regering gewoon regels opstellen… Het jagen op bloederig nieuws komt op hetzelfde neer. In Nederland ligt er dan een fotograaf in de bosjes om Linda de Mol vast te leggen in haar ochtendjas, waarna er een sappig verhaal aan wordt toegevoegd en het in gedrukte vorm flink wordt afgenomen. In Nightcrawler gaat het een stuk verder, hoewel de film zich beperkt tot de vergaarder en de aanbieder, en de consument dus buiten beeld blijft. Bij de tv zender gaat het om de scoop, ‘exclusive video’, ‘breaking news’ en wel even zeggen dat ‘viewer discretion advised’ is, zodat de kijker weet dat er iets sappigs aan zit te komen. Zolang het wettelijk door de beugel kan, maken ze zich niet zo veel zorgen om de ethische kant van het verhaal. Hoge kijkcijfers betekent geld in het laadje. De aanbieder van dat nieuws moet er voor zorgen dat wat hij heeft beter is dan wat de concurrent aanbiedt. In Louis zien we de (hopelijk niet op waarheid gebaseerde) excessieve kant van dit verhaal. Louis wordt op meesterlijke wijze gespeeld door Jake Gyllenhaal. Met zijn vettige haren, ingevallen snoet en obsessieve ogen zet hij een loner neer, zonder vrienden of familie. Een zeer welbespraakte leugenaar die alles naar zijn hand zet om tot het maximale resultaat te komen. Na verloop van tijd kom je er achter dat zijn welbespraaktheid bestaat uit oneliners, definities, samenvattingen en holle frases die hij van internet heeft gehaald. “A friend is a gift you give yourself”.  Louis blijkt een soort autist met gestoorde trekken.

Omdat de film de kant van de consument buiten beschouwing laat, zet het je misschien iets minder aan het denken dan wellicht mooi zou zijn. Dat neemt niet weg dat dit een uiterst goed gespeelde, akelige, maar ook zeer spannende film is, die zelfs op een wrange manier grappig is.

Interstellar

Het leven op aarde wordt met het jaar moeilijker. Tegen de gigantische stofstormen valt niet meer op te vegen. Eten is een basisbehoefte waar met man en macht in moet worden voorzien. Alleen maïs is nog redelijk te verbouwen. Iets waar voormalig piloot en ingenieur Cooper zich dan ook mee bezig houdt op zijn boerderij, met zijn zoon, dochtertje en schoonvader. Maar het einde van de natuurlijke bronnen is in zicht en de atmosfeer verandert ten slechte. “The last people to starve will be the first to suffocate”, laat professor Brand weten. “We’re not meant to save the world, we’re supposed to leave it” is de conclusie. Brand heeft een plan om dit te bewerkstelligen en Coogar speelt daar een zeer grote rol in. Er wordt hem gevraagd een nieuwe bewoonbare planeet te ontdekken in een missie die even vergezocht als heroïsch lijkt waardoor Cooper voor de onmenselijke keuze komt te staan zijn kinderen te beschermen of de mensheid te redden. Ondertussen zoekt de professor naar de oplossing om de mensheid daadwerkelijk naar die planeet te brengen. Een race tegen de klok, die echter niet voor iedereen hetzelfde tempo heeft.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen. De nieuwe film van Christopher Nolan. Een intelligent epos moest het toch worden. De bijna drie uur durende film is enorm boeiend en laat vooral het relatieve concept van tijd zien, dat in theorie duidelijk moge zijn, maar nu een emotioneel kader krijgt dat je niet onberoerd laat. Ik zag overeenkomsten met de wat ondergewaardeerde film Contact uit 1997 (ook al met Matthew McConaughey), die mooie visies liet zien op wormgaten en tijd. Waar Contact  echter een openingsscène heeft die het interstellaire aspect op magische wijze in beeld brengt, valt dit onderdeel dat nogal liefst de titel van Nolan’s film draagt toch wat tegen. Het meeste speelt zich binnensruimteschips af en daarbuiten worden we nu ook niet echt van de sokken geblazen over wat we te zien krijgen. Voor één cruciaal deel speelt Nolan zelfs leentjebuur bij zichzelf. Wat me ook iets minder ligt is dat de drang om te plezieren een stuk hoger ligt, meer Hollywood is, dan in bijvoorbeeld het ongeëvenaarde Inception het geval was. Dat neemt niet weg dat dit een uitermate meeslepende film is die je grijze massa op uitdagende wijze aan het werk zet.

Dan nog even twee dingen die voortkwamen uit mijn aan het werk gezette grijze massa.

1. Het voortbestaan van de mensheid? Ik geef er niet om. Als we zo stom zijn om onszelf uit te roeien omdat we niet met deze planeet om kunnen gaan moeten we maar aan ons einde komen. Het is te hopen dat we niet een planeet ergens anders vinden die we dan weer aan gort kunnen helpen. In de film zegt astronaute Amelia (Anne Hathaway) dat ze er naar uitkijkt om de ruimte in te gaan omdat daar geen kwaad is. “Except the evil that we bring with us”, antwoordt Cooper haar gevat en terecht. 
2. Is het de verwaandheid van de mens om tot de gedachte te komen dat er een hogere macht is die het kennelijk waard vindt om ons te redden?

The Drop

Bob is gek op zijn hondje, maar zet het dier wel in een kleine kooi als hij van huis gaat. Alsof het een vogeltje is, of een konijn. Toch is dat in Amerika niet zo gek. Toen ik meer dan twintig jaar geleden voor het eerst naar dat land ging en daar een vriendin opzocht, had ook zij een hondje, in een kooi. Ik vond het zielig, maar het is maar wat je gewend bent…

Een ‘drop bar’. De onderwereld maakt gebruik van kroegen om daar geld te deponeren dat dan later wordt opgehaald. Een tussenstation. Je hoort vlak van tevoren wanneer je bar hiervoor gebruikt gaat worden. Cousin Marv’s bar in Brooklyn is tijden geleden eigendom geworden van Tsjetsjenen. Hij had gokschulden en weinig keuze. Zijn naam siert de gevel nog altijd, maar wat er achter zit behoort hem niet meer toe. Het vreet aan hem. Genoeg om een wanhopig plan in werking te zetten. Een plan dat gevolgen heeft voor hem en zijn wat simpele neef Bob (“I just tend the bar”). Bob, die net een hondje heeft gevonden en een meisje heeft ontmoet. Maar ook dat gaat niet zonder problemen, ditmaal in de vorm van Eric, een indrukwekkende verschijning die intimiderend bezig is. Dan is er nog een detective, die achter de feiten aanloopt, maar wel degelijk een neus heeft voor hoe de zaak in elkaar steekt.

Dit onfrisse milieu is als een vulkaan. Van buiten is er weinig te zien, maar van binnen borrelt de lava naar een kookpunt. Een topcast (Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace, Matthias Schoenaerts) wordt op secure wijze aan de leiband gehouden door regisseur Michaël R. Roskam (Rundskop) , die de lava stromen zorgvuldig geleid, zorgt voor kruispunten vol onderhuidse spanning en sober maar effectief enkele korte maar heftige erupties toelaat. De hele film lang voelt het hoe Nadia (Rapace) het op een gegeven moment verwoord: “This is not good. I don’t wanna be here”.

Petje af voor zoveel beheersing, voor niet toegeven aan wat misschien cool of makkelijk scoren is. Diepe buiging voor Tom Hardy, die een fantastische rol speelt, waarvan je je continue afvraagt of hij echt zo’n zachtaardige nitwit is, of dat hij dit speelt. Een mooi afscheid van James Gandolfini in zijn laatste rol, vol spijt, ergernis en onmacht. 

The Disappearance Of Eleanor Rigby (Him / Her)

Morgen wil ik naar The Disappearance Of Eleanor Rigby. De twee delen van de film (Him en Her) draaien achter elkaar in Eye. Geen idee waarom, maar voordat ik naar bed ga check ik nog een keer de aanvangstijd, ditmaal niet via de filmladder maar via de site van Eye zelf, waar ik er achter kom dat de film blijkt te draaien in de Filmhallen. Nog even twijfel ik, want het is wat verder reizen, maar ik wil er graag heen, dus dan maar vroeger op.

Zaterdagochtend, een bus- en tramrit verder, halte Ten Katestraat en ik zie dat de markt in volle gang is. Verse groenten, heerlijke hapjes, bonte kleuren. Toch maar rechtsaf, de Hannie Dankbaarpassage in alwaar de Hallen staan. Deze voormalige tramremise heeft een heel groot oppervlak. “Het complex is een dynamische mix geworden van betrokken gebruikers, die elkaar ook vinden in aspecten van leer-werktrajecten, samenwerking en multifunctioneel gebruik van elkaars faciliteiten”, aldus de website. Ik zie een fietsenwinkel, een kapper, een galerij, een café met een rijtje laptopgebruikers voor het raam op de eerste verdieping... Ik zie maar een fractie van wat er allemaal is, want ik loop direct door naar mijn doel, de Filmhallen. Bij binnenkomst rechts is de kassa met een vriendelijke man die kennelijk niet zo op de hoogte is van wat er draait en hoe dat met de pauze zit bij de film gaat die ik wil zien. Eleanor Rigby zegt hem niets. Pas als ik de volledige titel noem ziet hij het staan, met verontschuldigingen want zijn beeldscherm laat alleen de eerste paar letters van de filmtitel zien. Voor wat betreft de pauze had ik gelezen dat die er was, hoewel de verkoper zegt dat dit niet zo is (terwijl het wel zo blijkt te zijn uiteindelijk). Het kaartje kost me € 12,50, een euro duurder dan online. Ik loop verder richting de toiletten direct achter de kassa. De schoonmakers zijn druk bezig (geweest), ruimschoots met water en zuinig met moppen, waardoor er overal plassen liggen op het kale beton. Schoon is het in ieder geval en die natte schoenen moet ik maar voor lief nemen. Ik vervolg mijn weg die dieper de langgerekte hal in gaat. Rechts de toegang tot zalen (maar liefst negen!) en links een bar met interessante muffins onder een stolp. Ik volg de pijl die me naar de Parisienzaal moet leiden. Ik zie wederom zaalnummers rechts, toiletten links, maar twee deuren door en ik ben aan het eind van de hallen, met rechts een stalen deur en links in de verte zie ik dat er nog verbouwd wordt. Terug maar weer, naar twee giechelende meiden achter de bar, die me woordelijk naar die stalen deur zonder bordje aan het einde loodsen, waarachter de zaal moet zitten die vijf minuten van tevoren open gaat, hoewel ze niet kunnen zien hoe laat het is, want de klok hangt uit het zicht van waar zij staan. Ze zeggen dit laatste op een manier die aangeeft dat hier niet goed over nagedacht is bij het plaatsen er van.

De Parisienzaal. Het mooie art-deco ontwerp was vroeger te zien in het Filmmuseum in het Vondelpark, maar heeft via Eye en een stichting zijn weg gevonden naar deze plek. De vooroorlogse muziek draagt bij aan de ouderwetse sfeer, maar de geur van nieuwigheid (tapijt en stoelen) clasht hier dan weer mee. Boven mijn hoofd is een deel van het plafond op prachtige wijze opengewerkt. Als de zaal donker wordt zie je het nog beter, want dan valt er een klein beetje licht doorheen, dat overigens niet afleidt van de film kijk ervaring. Het is een kleine zaal, slechts zeven rijen stoelen, met een breed filmscherm. Dat betekent dat je niet te ver naar voren moet zitten wil je de film goed zien, een euvel waar wel meer art-houses last van hebben. Het verbaast me dan ook dat van de drie andere bezoekers er eentje helemaal links vooraan gaat zitten. Het licht gaat uit en ik zit klaar voor meer dan 3,5 uur filmvermaak.

“There’s only one heart in this body. Have mercy on me”.

The Disappearance Of Eleanor Rigby bestaat dus uit twee delen. Him is gezien vanuit zijn oogpunt, Her vanuit het hare. Conor en Eleanor vormen een stel waar het niet goed mee gaat vanwege een zeer ingrijpende gebeurtenis die een grote invloed heeft op hun leven (als stel). Het gaat om liefde en verdriet. Is zijn liefde voor haar groter dan zijn verdriet? Is haar verdriet groter dan haar liefde voor hem? Is hij het die blijft hangen en gaat zij juist verder? Het eerste deel beleef je mee met Conor, het tweede deel met Eleanor. Het wordt duidelijk wat voor soort mensen het zijn, uit welk milieu ze komen, wat voor invloed dat op hen heeft, of ze steun kunnen vinden bij familie en vrienden, hoe ze hun leven weer op de rails proberen te krijgen en welke rails dat dan zijn. Er is geen uitgeschreven manier, er is geen goed of fout, iedereen doet dit op zijn eigen wijze. “Tragedy is a foreign country. We don’t know how to talk to the strangers”.

Het verschil tussen Conor en Eleanor wordt zichtbaar. Hun verhalen, de twee visies kennen niet zo veel overlappingen en waar dit wel gebeurt kan het zijn dat de één het net even anders herinnert dan de ander. Dat kan van kledingstuk tot uitspraak gaan, maar blijft altijd vrij subtiel en valt je misschien niet eens op als je de films niet achter elkaar zou zien. Het kan wel iemand in een iets ander daglicht zetten. Ik voelde iets meer betrokkenheid bij Conor, omdat hij iets simpeler in elkaar zit, zich misschien vastgrijpt aan iets hoopvols en daardoor wat toegankelijker is dan Eleanor, die vrij onpeilbaar is, niemand echt toe laat en niet altijd alles vertelt. Ik heb ook het gevoel dat het eerste deel (Him) wat volwaardiger is dan het tweede, dat minder informatie geeft, wat op zich wel logisch is, omdat je al voorkennis hebt op dat moment.

De beide films vormen samen een indrukwekkend tweeluik. De tragische gebeurtenis hangt als een zware deken over de gehele film en stemt zwaarmoedig. De aard van de mens bepaalt zijn actie. Er niet over praten kan voor meer problemen en onbegrip zorgen dan nodig is. Ik moet denken aan de uitspraak van Patricia Arquette na de voorstelling van Boyhood, dat ze vanuit haar karakter na het zien van de film meer begrip kon opbrengen voor haar (ex)man door hem te zien in de periodes dat ze er niet bij was.

Ps 1: Er bestaat ook nog een versie met de titel Them, waarin de twee films samen zijn gevoegd tot één speelfilm, die ook al zodanig is uitgebracht.

Ps. 2: Het gegeven van een verhaal van twee kanten zien/horen en gekleurde waarneming is ook het uitgangspunt van de tv-serie The Affair, waarin dit veel sterker voorkomt en waar ik binnenkort over zal schrijven.

Wish I Was Here

“Go be Jewish”, zegt Aiden Bloom tegen zijn zoontje Tucker, als hij hem afzet bij de Yeshiva. “Why? It’s so boring” antwoordt de kleine man die er duidelijk geen zin in heeft. Aiden (Zach Braff) is getrouwd met Sarah (Kate Hudson), heeft twee kinderen, dochter Grace (Joey King, bekend van The Conjuring en Fargo) en zoontje Tucker (Pierce Gagnon, bekend van Looper en Extant), streeft zijn droom na als acteur maar brengt daardoor weinig geld in het laadje, alwaar zijn vrouw dat geld dan binnen moet brengen met een baan die ze ook niet direct te gek vindt. De ziekte van zijn vader, de relatie met zijn nerdige kluizenaarsbroer, de zorg voor de kinderen, hoe zijn vrouw zich nu echt voelt en de financiële situatie zorgen er voor dat Aiden zich af begint te vragen of hij wel geschikt is als vader, als echtgenoot, voor dit leven. De grote vragen des levens spelen op, of misschien is het een vroege mid-life crisis, of zijn het gewoon de omstandigheden waardoor hij even vast loopt? Het is roeien met de riemen die hij heeft, het rommelt wat aan terwijl hij zijn best probeert te doen, de antwoorden ook niet paraat heeft, de zaken misschien anders moet benaderen.

Wish I Was Here doet erg denken aan de serie Parenthood. Alledaagse problemen van een normale familie en hoe ze daar mee om gaat, in een grappig, dit keer Joods getint jasje. “In the end when things get tragic enough, they circle back to comedy”. Dat gaat van hilarisch (een rabbi op een Segway) tot fijnzinnig (een lege folderhouder in het ziekenhuis met de tekst ‘this pamflet could save your life’). Zach Braff speelt niet alleen de hoofdrol, maar schreef en regisseerde de film ook en wist het benodigde geld ervoor bijeen te krijgen via Kickstarter. Een kleine onafhankelijke film met veel toewijding gemaakt en dat voel je. Los van de humor die het leed dragelijk moet maken, is de film aangrijpend, ontroerend, lief en mooi in balans. Kortom, een hele fijne film. 

Boardwalk Empire

(5e seizoen, 8 afleveringen, 55 min, IMDb 8,7)

Het vijfde en helaas laatste seizoen met slechts acht afleveringen, waarin een zeer slimme en goed werkende kunstgreep is toegepast. Naast het doorlopende verhaal van Nucky’s volwassen leven wordt het verhaal van zijn verleden verteld, waardoor je een prachtig ‘rise and fall’ verhaal krijgt dat deze serie op zeer waardige wijze afsluit.

“They’re not so special, all they have is money”. Een quote uit het verleden waarin Nucky eerst als arme kleine jongen en later als man van enig aanzien zijn diensten trouw inzet voor één van de belangrijkste mannen van Atlantic City. Wie zien waar Nucky vandaan komt, wat zijn familie situatie was en hoe hij zich langzaam opwerkt aan de juiste kant van de wet die niet altijd zuiver en goed blijkt te zijn. Het geeft nog beter inzicht in wie Nucky Thompson nu eigenlijk is, geeft nog meer diepte aan zijn karakter, dat hem ondanks zijn criminele acties toch zo innemend maakt.

“Different dogs, same fucking bone”. Een quote uit het heden waarin Nucky de adem van de nieuwe garde in zijn nek voelt. De oude versus de nieuwe generatie, met beruchte namen, als Meyer Lansky, Lucky Luciano, Salvatore Maranzano, Benny Siegel, Al Capone, Johnny Torrio en Joe Masseria. De connectie met Cuba, waar de Baracadi rum vandaan moet komen, met Sally Wheet (Patricia Arquette). De connectie met de wereld van aandelen, via Arnold Rothstein (die we helaas niet meer terug zien) en Margaret Thompson, Nucky’s vrouw wiens aandeel nog van betekenis blijkt.

De serie komt ten einde, net als menig hoofdpersoon, als gevolg van bloederige afrekeningen. Een cirkel wordt rond gemaakt, op indringende en verrassende wijze. Het is jammer dat er een einde komt aan deze fantastische serie die van constant hoog niveau was.  

Nog even speciale vermelding voor de twee acteurs die jongere versies van Nucky spelen. De kind versie door Nolan Lyons, die dat uiterst volwassen en op indrukwekkende wijze doet en de jongeman versie door Marc Pickering, die onwerkelijk dichtbij Steve Buscemi’s versie zit.

“To the lost” (James 'Jimmy' Darmody)