The Divide

Regisseur Xavier Gens speelde zich enige jaren geleden in de kijker met Frontières. Hoewel de film minder goed was dan Martyrs, À L’intérieur of trendsetter Haute Tension, werd hij gezien als één van de vele nieuwe beloftes van de extreem harde Franse horror film, die toen korte tijd enkele hoogtijdagen kende. De nieuwe beloftes werden al gauw verleid door het land van mogelijkheden waardoor achtereenvolgens Pascal Laugier Jessica Biel kon dirigeren in The Tall Man, Alexandre Bustillo en Julien Maury de remake van Hellraiser zouden gaan maken die echter in ‘development hell’ is blijven steken en Alexandre Aja uiteindelijk bij Piranha uitkwam.

Xavier Gens kon de verlokking ook niet weerstaan en komt nu met The Devide waarin een nucleaire bom (in ieder geval) een stad in puin legt en een aantal bewoners van een flat binnendringen in het domein van de opzichter van het gebouw, die in de kelder goed blijkt voorbereid op dit soort noodgevallen. Een handvol mensen in een stresssituatie in een besloten ruimte. Dat gaat vast mis.

Waar het echter mis gaat is dat het allemaal zo ongelooflijk onwaarschijnlijk gaat. Op diverse fronten, zullen we maar zeggen. Zo lijkt eigenlijk niemand aangedaan door het feit dat er een atoombom op hun stad is gevallen. De eerste ergernis is dat er alleen bonen te eten zijn. Daarbij zijn er wel erg veel mannen die hun stoere stempel willen drukken, waardoor de meeste stompzinnige acties volgen uit een te hoog testosteron gehalte, of van Rosanne Arquette die in hysterische modus staat.

In eerste instantie gebeurt er niet eens zo veel. Dan volgt het schelden, spugen, dreigen, snijden en schieten. Zeg maar de slimme manier om zo’n situatie te overleven. Naar het einde toe wordt het een soort kermisattractie, een vrijbrief om los te gaan in extreem gedrag, waarvan je je afvraagt waar dat nu eigenlijk op gebaseerd is. De enige normale figuur is Eva en je kunt dan ook wel raden hoe de film zal eindigen. De manier waarop, de kans die gegrepen wordt is er trouwens eentje die niet eens helemaal klopt, maar ik zou te veel weggeven als ik dit benoem.

Kortom, dit is zo’n B-film die je vroeger op een regenachtige avond bij de videotheek uit de schappen trok, omdat je niets anders leuks zag, waarna je jezelf na het kijken er van afvroeg of je niet toch beter een boek had moeten pakken.

Stemoordeel: zozo

The Raid: Redemption (Serbuan Maut)

Deze film heeft nu al een reputatie opgebouwd tijdens de korte duur van het festival. Hij staat namelijk nummer één met de onwaarschijnlijk hoge score van 9.28. Kom maar op!

Tama Riyada is een onderwereld figuur die de scepter zwaait vanuit een grote flat vol met gespuis. Een speciaal team van de politie moet het gebouw innemen.

Afgezien van twee irritaties (iemand die de meest krakende en sterkst ruikende crackers op aarde heeft weten te vinden en die verorbert rechts van mij en iemand die zijn mobiel niet met rust kan laten waardoor er steeds weer een schermpje oplicht links van mij) heb ik maar twee woorden voor deze Indonesische film:

F!!CKING BRUUT

Selamat menyaksikan!

Stemoordeel: zeer goed

Let’s Go (Bao wei zhan dui zhi chu dong la! Peng you!)

Siu Sheung kent een met Batman vergelijkbaar trauma uit zijn verleden. Zijn vader wordt voor zijn ogen neergeschoten als hij nog een kleine jongen is. Alleen de uitwerking is anders. Batman trekt een vleermuispak aan om het kwaad te bestrijden. Siu Sheung was al jaren groot fan van een Transforner-achtige superheld maar zweert vanaf de fatale dag alleen nog maar op zijn eigen vuisten te vertrouwen. De superheld verdwijnt naar de achtergrond. Aardig onderlegd in de gevechtkunst helpt hij op een gegeven moment een jongen die een goede vriend wordt en ideeën heeft voor een superhelden groep: Earth Guard. “Too little good guy, too many bad guy. I have a dream…” zegt de fantast in gebrekkig Engels.

Siu krijgt een aanbod om te gaan werken voor de Matsumoto Company, in de beveiliging, om de grote baas te beschermen. Hij komt in contact met de dochter van de baas Annie, die wel van een verzetje houdt en binnen de kortste keren kind aan huis is bij Siu en zijn moeder, zoals een zeer ludieke scène laat zien. Zo gezellig als het daar is, zo slecht gaat het ondertussen bij het bedrijf waar enkele machtswellustige lijfwachten in opstand komen, met een zeer bloederig (messen-)gevecht tot gevolg. De verhoudingen zijn veranderd. Als ook Siu het slachtoffer wordt gaat het plan van zijn goede vriend toch nog vorm krijgen.

Let’s Go is niet alleen komisch, de gevechten zijn best in orde en af en toe nog redelijk grimmig, zoals het messengevecht laat zien. Hier en daar is het melodrama op een lekkere manier aangezet en een explosief einde zorgt voor het nodige spektakel. Maar nergens gaat het echt helemaal los. Dat hoeft ook niet. Dat zou het komische karakter van de film misschien zelfs te veel in de weg staan en juist dat maakt Let’s Go is goed in balans en een fijne kijkervaring.

Mocht de hoofdrolspeler je bekend voorkomen, dan kan dat kloppen. Hij speelde ook al in Revenge: A Love Story (ook te zien op het festival en een aanrader op totaal ander niveau) en Dream Home (zeker ook een aanrader, al moet je die zelf zien op te sporen).

Stemoordeel: goed

Beast

Dit is een verhaal over de liefde. Over geluk, samen zijn, plannen maken, de toekomst, seksuele spanning, grenzen verkennen, een eenheid vormen, in balans met elkaar, de scheurtjes in die balans, twijfel, niet meer willen maar nog geen afscheid kunnen nemen, juist wel willen en daar ook alles voor over hebben, verliefd worden op een ander, pijn, verdriet, discussies, de waarheid, de leugen, vragen die er toe doen, antwoorden die je raken, obsessief gedrag, ‘every breath you take’, niet los willen laten, niet los kunnen laten.

In deze Deense film krijgt dit psychologische drama een ‘fantastisch’ tintje mee (anders zou het niet op dit festival draaien). Hij drinkt haar bloed en dit heeft zijn uitwerking. Zowel Bruno als Maxine gaan gebukt onder hun band. Niet alleen geestelijk, maar er treden ook lichamelijke ongemakken op, die steeds ernstiger worden.

Het maakt de film net even anders, hoewel het daar uiteindelijk dus niet om draait. Het gaat om dat prachtige en uiteindelijk pijnlijke proces dat hier in ongelooflijke mineur eindigt.

Klein minpuntje is de vertolking van Nicolas Bro, die Bruno wat mij betreft net iets te veel aanzet, hoewel het ook niet helpt dat ik de hele tijd Martin Koolhoven voor me zie (waar hij door die bril best op lijkt).

Stemoordeel: goed

Als ik ’s avonds vroeg thuis kom, pakken we de tweede serie van Forbrydelsen(The Killing) weer op waar we gebleven waren, zijnde aflevering twee. En wie loop ik daar tegen het omvangrijke lijf in de rol van Thomas Buch? Nicolas Bro.

European Fantastic Shorts 2012-1

Zoals altijd zitten de shorts in mijn programma. Zoals altijd introduceert Mark van den Tempel zijn vondsten, met de onfortuinlijke mededeling dat één van de films (No Face) niet te zien zal zijn, omdat ze het aangeleverde bestand niet kunnen openen, waarna hij overigens snel de benen neemt om de masterclass van Jim Cornish in zaal 1 bij te kunnen wonen. Hieronder een overzicht van de films en een korte impressie.

Fata Morgana

Een limonadeverkoper in de woestijn met dorst, maar één flesje drinken, klandizie en een zware keuze. Niets is zeker in dit komische filmpje .

La Victoria di Ursula

Roodkapje, een kerkhof, felle regen, een doodgraver. Tim Burton zou verliefd kijken naar dit gothic hoogstandje. Zowel in beeld als door de zeer aparte verrassing aan het einde.

Por que desaparecieron los dinosaurios?

Dit hele korte Spaanse filmpje is een gedicht, een ode aan de fantasie. Het is alleen jammer dat ik geen Spaans spreek, de vele ondertitels nodig heb om te begrijpen wat er gezegd wordt, waardoor ik toch een deel van het beeld aan me voorbij moet laten gaan. Een mooie boodschap, dat wel.

The Backwater Gospel

Een hoogtepunt. Deze aparte animatie (origineel, ietwat grof maar zeer sprekend)geeft een duistere visie op de slechtheid van de mens. Ieder voor zich en God voor ons allen? Wordt er tenminste ook nog wat gehakt deze editie.

Sudd

Regie: Erik Rosenlund. Laat dat nu de naam zijn van mijn beste vriend, die overigens niet de maker van deze film is. Het vechten tegen het onvermijdelijke. Gummen om niet uitgevlakt te worden. Bestaat het individu nog? Erg mooi gedaan.

Jump

In knallende stijl, snel en spetterend. De politie valt een drugshuis binnen. Hoe het afloopt kom ik niet te weten, want op het beslissende moment valt het beeld weg, dat pas terugkeert bij de aftiteling. Erg jammer. Gelukkig blijkt het filmpje gewoon op Vimeo beschikbaar te zijn.

The Yellow Ribbon

Soms kan kennis een nadeel zijn. Dit is namelijk een prachtige film, maar zodra ik zie waar het over gaat, komt een herinnering van lang geleden in mij op, waardoor ik de clou van het verhaal direct weet. De herinnering stamt uit de beginjaren tachtig. Mijn liefde voor horror vindt zijn weg naar het stripblad Macabre, ‘sinistere en lugubere gruwelstrips’, ‘een selectie uit het blad Creepy’,’bloed, zweet en tranen’, zo staat te lezen op het exemplaar dat ik er net even bij heb gepakt. In deze uitgave staat een verhaal genaamd Het Avontuur Van De Duitse Student, getekend door Jerry Grandenetti en bewerkt door Archie Goodwin. Hierin staat de clou van de film in een ander jasje. Maar Goodwin had dit verhaal dus ook niet verzonnen. (Ik begin me een beetje Leo Blokhuis te voelen ;-). Het originele verhaal stamt uit de 19^e eeuw. The Adventure Of The German Student is geschreven door Washington Irving (1783-1859) en kun je hier lezen. Wees er wel van bewust dat als je dit doet, je de clou van de film ook weet. Een film die, zoals gezegd, heel mooi gemaakt is.

En dan zou het gedaan moeten zijn. De op siliconen borsten lijkende lampen in zaal 2 lichten weer lichtjes op, zoals ze na elke korte film steeds even doen, maar al snel wordt het weer donker en mogen we alsnog genieten van…

No Face

Ook weer een prachtig filmpje over identiteit, of het gebrek daaraan en de gevolgen daarvan. Triest en akelig tegelijk. Heeft de maker zich misschien laten inspireren door David Bowie (uit 1997!)?

Een vooral mooie verzameling shorts, zonder een enkel dieptepunt. 

Crawl

Sponsor Spits maakt je altijd weer even aan het schrikken met hun trailer. Niet vanwege het beeld, maar vanwege het keiharde geluid dat vanuit het niets opeens op je wordt losgelaten. Daarna volgt een reclamespot van een andere sponsor, Syfy, met de aanprijzing van hun vele series. Dan de film. Een auto rijdt het beeld in, stopt bij een benzinestation. We horen alleen filmmuziek. Een man stapt uit en gaat naar binnen. Je ziet de bel bij de voordeur in beweging komen, maar je hoort alleen maar de filmmuziek. Apart, denk ik nog. Maar zo apart blijkt deze film nou ook weer niet, want als de man van de auto gaat praten met de man van het benzinestation horen we niets van hun dialoog. Er is dus wat mis met het geluidsspoor. Dat wordt ook opgemerkt door de zaaldienst. Het licht gaat weer aan. Ondertussen is het beeld verdwenen en horen we alleen nog de filmmuziek. Er wordt ons begrip gevraagd door productieleider Kelly Willemse die zegt dat men met versterking aan de slag is gegaan om het euvel te verhelpen.

Een nieuwe poging volgt. We beginnen weer helemaal opnieuw, dus inclusief reclames en dan volgt de film zonder beeld met geluid! Een nieuwe ervaring. Opnieuw excuses (wat een amateurisme, hoor ik achter mij) en de boodschap wordt uitgesproken dat we de film graag helemaal vanaf het begin willen zien, zonder de reclames voegt iemand er nog snel aan toe. Kelly zal het doorgeven. Het licht gaat voor de derde keer uit en… ja hoor, daar zijn ze weer, de reclames! De sponsors mogen zich verheugen deze avond want de boodschap is er ondertussen wel ingeramd. Nu zijn de reclames zonder geluid, maar dat wordt snel gecorrigeerd en vol van verwachting wachten we op de deurbel van de benzinepomp. Hoera!

De Australische film gaat over een Kroatische huurmoordenaar die per toeval een jonge barmeid op zijn pad tegen komt, die thuis op de terugkomst van haar geliefde zit te wachten. Net als in Lovely Molly bewoont Marilyn het huis van haar overleden ouders, alwaar ze waxinelichtjes aansteekt om de sfeer te verhogen. Haar geliefde is op weg naar huis en ze verwacht eindelijk een aanzoek van hem. ‘Love is in the air’ zou je denken. 

Tot die Kroaat roet in het eten gooit. Ook nu gaat het weer van piep en kraak en wat hoor ik daar…

‘So far so good’, zou je opnieuw denken. Nou, niet dus. Probleem van de film is dat de scènes in het huis, waar alles om draait, spannend zouden moeten zijn en dat niet worden omdat alles extreem langzaam gaat. De handeling, de camerabeweging, het shot. Het opbouwen van spanning kan zijn effectiviteit ook verliezen. Als het te lang duurt is het als een elastiekje dat te ver uitgerekt wordt en daardoor niet terugveert, maar er slap bij gaat hangen. Dat gebeurt in deze film, die zijn naam eer aandoet. Staat er dan visueel gezien misschien nog iets tegenover? Ook daar mist de film een boeiende insteek en één van de weinige aparte shots is regelrecht gejat uit The Shining. Hoewel de kroegbaas aan de zijlijn - in niet echt ter zake doende scènes - nog voor enig vermaak zorgt sleept de film haar logge lijf tergend langzaam naar de finale, die allang geen emotionele reactie meer op kan rakelen. Ook al doet de irritant opdringerige score nog zo zijn best om de spanning die er niet is alsnog muzikaal door je strot te douwen.

Stemoordeel: slecht

Extraterrestre

Als je de site van Imagine bekijkt en je leest de recensies van de films, gaat het van juweeltje tot instant klassieker. Natuurlijk zal men er alles aan doen om het programma goed aan de man te brengen om zoveel mogelijk kaartjes te verkopen en dat is ze natuurlijk meer dan gegund. Voor een objectiever oordeel zoek ik het dan ook via andere bronnen op het internet, om zodoende tot een besluit te komen, van wat ik wel en wat ik niet wil zien. Soms is het ook wel genoeg om je gevoel te volgen.

Ondanks dat gevoel zit ik toch bij de openingsfilm van het festival. Waarom? Misschien omdat het de openingsfilm is en ik hoop dat ze die beslissing niet zomaar nemen. Dus zit ik naast vrijwilligster Flappie en zeg haar dat dit een film wordt met een ‘alien invasion’ zonder ‘alien invasion’. Vorig jaar had je ook al zo’n film en die was niet zo goed, antwoordt ze. Ik weet precies wat ze bedoelt en bereid me voor op een lange zit.

Die film vorig jaar was Fase 7, met een ander uitgangspunt (uitbraak van virus), maar bijna precies dezelfde invulling. Ik schreef daar o.a. dit over: “Het is niet eens duidelijk om wat voor virus het gaat en wat de gevolgen zijn. Het interesseert Coco en Pipi niet veel. Ze vervolgen hun leven, kibbelen een beetje, ergeren zich aan het feit dat een derde gloeilamp het begeeft en overleggen zo nu en dan wat met de buren, die ook maar wat verstrooit rondlopen. (…).Het normale leven in bijzondere omstandigheden die je eigenlijk niet ziet. Het idee kan in het begin nog redelijk verhullen hoe saai dit eigenlijk is (…). Maar dat duurt niet lang. Vijf stoelen naast mij ligt er al iemand te ronken en ik begin me te ergeren aan het oeverloze overleg en gekibbel, de ‘nietsigheid’ van dit alles dat zo traag als dikke stront voorbij glijdt. Tegen de tijd dat er eindelijk bloed vloeit, mag van mij de hele zouteloze bende zo snel mogelijk aan gort worden geschoten, zodat ik de zaal kan verlaten.”

Ik zou nu dezelfde recensie kunnen schrijven. Alleen dit keer is het geen virus, maar een vliegende schotel die boven Madrid hangt en is de vraag niet ben je besmet, maar ben je een alien. Neem daarbij in overweging dat er geen druppel bloed vloeit en je het idee krijgt dat je naar een klucht van John Lanting zit te kijken. Niets ten nadele van die man en als je er van houdt, be my guest.

Misschien had ik de aanprijzing van Imagine beter moeten lezen. “Vooral Carlos Areces (…) als buurman Ángel is van een buitenaardse grappigheid”. Helaas ben ik geen alien.

Stemoordeel: hopeloos