Broken

Dit verhaal speelt zich af in Noord Londen, een buitenwijk, een weg die uitmondt op een doodlopende rotonde waarlangs huizen staan die dus op elkaar uitkijken. Binnen deze cirkel gaat het om drie families. Advocaat Archie (Tim Roth) - wiens vrouw er vandoor is gegaan – met twee jonge kinderen en een inwonende vrouwelijke hulp. Het wat oudere echtpaar Buckley met volwassen zoon Rick, die niet helemaal in orde is in de bovenkamer. Asociale vader Bob – wiens vrouw is overleden – met drie asociale dochters. Verder speelt onderwijzer Mike (Cillian Murphy) ook nog een rol van belang. Middelpunt van attentie is echter Emily, ook wel ‘Skunk’ genoemd, de dochter van Archie gespeeld door nieuwkomer Eloise Laurence, een ware vondst.

De film begint prachtig met beelden van de geboorte van Emily, gemixt met beelden van de leeftijd die ze nu heeft, ook in het ziekenhuis. Hierin ligt niet alleen de ziel van de film (de onvoorwaardelijke liefde voor je dochter) maar ook een hint voor het einde, dat daardoor (helaas) voorspelbaar is waardoor het dramatisch effect wat minder wordt. Maar goed, daar zijn we nog niet.

Emily, Skunk dus, is getuige van geweldpleging. Bob slaat Rick het ziekenhuis in waar ze bij staat. Terwijl we ons oordeel al klaar hebben wordt er gekeken naar de beweegreden van Bob en zijn situatie thuis. Er wordt stil gestaan bij Rick, die zeker slachtoffer, maar ook dader is. Daarnaast het gezin van Archie, waar het allemaal redelijk in orde lijkt te zijn, maar ook daar spelen relationele problemen. Er wordt hierbij gebruik gemaakt van sprongen in de tijd, voor dramatisch effect. Tomboy Skunk fladdert tussen alle partijen door als een soort verbindende factor. Haar onschuld wordt aangetast door het gewelddadige voorval, maar ook door tegenvallers in haar eigen relaties met mensen. “Everything always goes wrong” roept ze op een gegeven moment uit.

De hoeveelheid narigheid binnen het hofje met huizen wordt naar gelang de film vordert aardig opgeschroefd. Het culmineert in het feit dat Emily in haar goedheid een slachtoffer wordt van onbedoeld kwaad.

Broken home, broken family, broken relations, broken mind, broken furniture, broken nose…

Eigenlijk heeft het alle ingrediënten om een prachtig sociaal realistisch drama af te kunnen leveren in de trant van de films van Mike Leigh, maar toch weet het dit niveau niet te bereiken. Dat komt voornamelijk doordat de karakters niet genoeg zijn uitgediept. Dit zorgt er voor dat het je wel boeit, maar nergens echt raakt. Er zijn veel acties en reacties, zaken die samen hangen. Maar op de één of andere manier blijven het toch op zichzelf staande zaken waarvan de impact niet genoeg aandacht krijgt. Daarbij komt dus dat het einde al in het begin besloten ligt en de mogelijkheid tot meeleven daardoor wordt beperkt.

Misschien komt het omdat het het speelfilmdebuut is van regisseur Rufus Norris, die lang niet slecht bezig is, maar misschien iets te veel hooi op zijn vork heeft genomen. 

Gutterballs

In een te kort rokje zonder slip gaan bowlen verhit de gemoederen onder een groepje opstandige jongelui met een flinke vechtpartij en een sadistische verkrachting tot gevolg. Toch zal de match tussen de rivaliserende teams plaats moeten vinden en treffen ze elkaar weer de volgende avond. Dat er in bowlingscenter Xcalibur slachtoffers gaan vallen als gevolg van de gebeurtenis van de vorige avond moge duidelijk zijn. Een seriemoordenaar met een omgekeerde bowlingtas op zijn hoofd werkt zich met rasse schreden door de ‘loudmouths and floozies’ heen. Maar wie zit er achter het masker en waarom vallen er ook ‘onschuldigen’ ten prooi aan de klauwen van de killer?

Gutterbals is pure exploitatie. Nudity, violence, gore & profanity. De neontitels en synthrock score geven de liefde voor de slashers uit het tijdperk van de jaren ‘80 aan. De poster voor de film is een rip-off van Maniac, maar heeft er verder niet mee van doen, behalve dat het om een seriemoordenaar gaat.

De moorden zijn lang niet slecht gedaan en komen dicht in de buurt van de groezelige sfeer van slashers uit die jaren van weleer. Ik wil veel op de koop toenemen, zoals een flutverhaal, over-acterende amateurs en een gebrek aan logica, maar wat echt enorm tegen gaat staan, en waar het leeuwendeel van de film mee is gevuld, zijn de niet aflatende scheldpartijen en ‘stoere’ teksten die de irritante jongeren spuien. Met een gemiddelde van 6,51 keer per minuut staat Gutterballs op de tweede plaats van films waarin het woord ‘fuck’ het meest wordt gebezigd. Je begrijpt dat er niet veel plaats meer over blijft om er een zinnig woord tussen te krijgen. Dood moe wordt je er van. En dat is zonde, want met wat meer inventiviteit en slechts een tiende van de ‘fucks’ had dit een waardig eerbetoon kunnen zijn.   

The Impossible

The Impossible is het verhaal van wat een Spaanse familie is overkomen tijdens de tsunami van 2004. Voor de film is het vertaald naar een Engelse familie.

Deze film geeft inzage in wat er voor, tijdens en na de verschrikkelijke natuurramp is gebeurd. Dit werkt uitstekend door het grootse te vertalen naar het kleine. De ramp te beleven aan de hand van een handvol karakters. De familie, met vader, moeder en drie jonge zoons. Door deze karakters levensecht te maken (met dank aan voortreffelijke acteurs, zoals Naomi Watts, Tom Holland en Ewen McGregor), door emoties te doseren en invoelbaar te maken.

De vijf zijn op vakantie in Thailand als ze worden overspoeld door de enorme vloedgolf. De familie wordt uit elkaar geslagen. De camera blijft bij Maria en haar oudste zoon Lucas. Het gevecht tegen het water. Het gevecht om bij elkaar te komen en blijven. De vloedgolf is angstaanjagend realistisch in beeld gebracht. Maar zeker ook het geluid van het water is huiveringwekkend.  In een griezelfilm draai ik er mijn hoofd niet meer voor om, maar het is een gruwelijk gezicht als Lucas de zware beenwond ziet die Maria heeft. Een lijdensweg volgt. Een veilig onderkomen vinden, de angst dat er nog een golf komt, de gevolgen van de wond, het zoeken naar de rest van de familie, de onzekerheid of ze nog in leven zijn...

Rond de kern van de familie zien we een veel groter plaatje, van de algehele verwoesting, de hulpverlening, misverstanden, (wan)hoop, ongeloof, pijn en veel verdriet. De fysieke pijn van Maria door haar wonden is vreselijk. Hartverscheurend is het als Henry (Ewen McGregor) eindelijk breekt en in tranen uitbarst op een zo herkenbaar moment. En ja, het wordt wat melodramatisch naar het einde toe, waar de muziek het op de spits gedreven lot nog even flink ondersteund. Maar ik zit er niet mee, omdat de rest zo zorgvuldig is gedaan.

Doemdenker als ik ben had ik misschien een zwaarder einde van de film verwacht, ook omdat het verhaal van dit gezin misschien eerder een uitzondering dan een regel is, maar een kniesoor die daar op let. Voor een goede documentaire over de tsunami, kijk hier.

Chained

Hij is misbruikt in zijn jeugd door zijn totaal verknipte vader. Het heeft hem gemaakt tot wat hij nu is, een net zo gestoorde seriemoordenaar. Is hij verantwoordelijk voor zijn daden? De gedachten schieten door mijn hoofd als je de terugblikken van misbruik ziet in het hoofd van Bob (Vincent D’Onofrio), waarmee regisseur Jennifer Lynch zijn gedrag lijkt te voorzien van een oorsprong, welhaast een verklaring. Het is aan de ene kant jammer, want een verklaring is niet altijd zinvol, of doeltreffend. Aan de andere kant wil Lynch meer met dit verhaal, een opvolging van daden, actie en reactie, die dus niet altijd hetzelfde hoeft te zijn.

Bob is taxichauffeur die vrouwelijke klanten oppikt en ze ontvoert naar zijn huis waar hij ze vermoord. Je ziet overigens nooit of hij ze ook seksueel misbruikt en je ziet zelden hoe hij ze ombrengt. Op een dag ontvoerd hij een moeder en zoon. De zoon van negen jaar oud wordt zijn slaaf aan de ketting, die moet zorgen voor de huishoudelijke zaken, de deur moet openen als hij met een nieuw slachtoffer binnen komt. Lynch doorbreekt hier meteen een patroon en zet de situatie op extra scherp. Een kind betrekken bij het afslachten van vrouwen. Maar ook het feit dat het kind niet seksueel wordt misbruikt (geen Fritzl of Dutroux dus) maar een heel andere functie krijgt, maakt dit op zich al een aparte film. Bob voedt Rabbit namelijk op als zijn zoon. Laat hem lezen over het menselijk lichaam, wil hem leren hoe de mens in elkaar zit. Wordt hij klaar gestoomd voor opvolging? “You got me and no one else” bijt Bob hem toe. Rabbit mist dus jarenlang invloeden van buitenaf, invloeden die aan zijn vorming hadden kunnen werken. De enige – met harde hand opgelegde – invloed is van Bob. In hoeverre pas je je aan? Treedt er gewenning op? Volgt er overgave?

Het zijn interessante vragen die gedeeltelijk worden beantwoord. Of misschien moet ik zeggen, in dit geval worden beantwoord. Want elk geval zal anders zijn. Ieder mens is anders. Het heeft niet alleen te maken met slecht voorbeeld doet slecht volgen.

Lynch pakt het prototype van de seriemoordenaar (vergelijk het eens met het karakter uit de film Henry: Portrait of a Serial Killer) maar voegt er een element aan toe. En hoewel de benauwde, grimmige sfeer wel heel voelbaar is, is het jammer dat het seriemoordenaars-deel onderbelicht blijft en het nieuwe element te weinig oplevert. Een regelrechte miskleun is echter de staart van het verhaal, dat veel te ver gezocht is en af doet aan wat is opgebouwd.

Zero Dark Thirty

Getallen. 9/11. 0030. Het begin en het einde van de film. 9/11, oftewel 9 september 2001, de aanslag op het WTC NY. De film begint er mee. Beeld op zwart, alleen audio, van mensen die bellen vanuit de Twin Towers, paniek, angst. 0030, oftewel Zero Dark Thirty, half een ’s nachts, het tijdstip waarop Amerikaanse elitetroepen op 2 mei 2011 het huis binnen vallen waar Osama Bin Laden zich bevindt. De film eindigt er mee. Daartussen zien we de onafgebroken zoektocht naar informatie die uiteindelijk kan leiden naar dat huis.

 

De zoektocht wordt ondernomen door Maya (Jessica Chastain), net klaar met haar opleiding tot CIA-agent, die zich op ongelooflijke manier vastbijt in haar opdracht. Ze is er getuige van als gevangenen op vreselijke wijze worden gemarteld om aan informatie te komen. Werkt zich door stapels op dvd vastgelegde verhoren heen om links te kunnen leggen, om namen te horen van contactpersonen van Bin Laden. Dit duurt jaren. Daarbij zijn er de prioriteiten van de top van de CIA, die meer bezig is om informatie te krijgen zodat ze volgende aanslagen kunnen voorkomen. Want de terroristische aanslagen gaan gewoon door. Madrid 2004, Londen 2005, Bombay 2008, Islamabad 2008. Toch heeft Maya maar één doel voor ogen en dat is het doden van Bin Laden.

We krijgen op overtuigende manier inzicht in hoe de zoektocht is verlopen. Chronologisch. Zonder oordeel. Maar wel met de harde feiten van de martelingen, terwijl in één scène tijdens een gesprek op kantoor Obama op de achtergrond op de tv de woorden uitspreekt “America doesn’t torture”. Het zoeken naar de naald in de hooiberg. Het eindeloze engelengeduld, maar ook zelfvertrouwen dat Maya heeft. “To big breaks and the little people that make it happen”, proost een college van haar, als er een doorbraak lijkt te komen.

Uiteindelijk komt het moment waarop de beslissing over de inval moet worden genomen, op basis van niet eens zo sterke bewijzen die Maya heeft verzameld. Waar hoge omes hun oordeel samen vatten, in een percentage van waarschijnlijkheid, in plaats van de 100% zekerheid die Maya voelt. “How do you evaluate the risk of not doing something”, is een belangrijke vraag die wordt gesteld.

Na alle mentale inspanning komt de fysieke actie in het laatste half uur. De inval in het zwaar beveiligde huis, waar het doelwit moet zitten. De adrenaline gaat stromen, ook al is bekend hoe het afloopt. Voor Maya echter nog niet. Maar op het moment dat ze te horen krijgt dat het die avond gaat gebeuren geeft regisseur Kathryn Bigelow twee kleine hints die Maya zeggen dat het doel zal worden geraakt en de militairen elkaar zullen beschermen.

Met een lange speelduur van ruim tweeënhalf uur is het knap dat de film, die zich haast als documentaire laat aanzien, geen moment verveelt. Dat is voornamelijk te danken aan het personage Maya en de invulling er van door Jessica Chastain. Ze is een eenling, die ons boeit door haar eindeloos observeren, volhouden en vertrouwen in haar zelf. Het idee dat één iemand het verschil kan maken is inspirerend. 

This Is 40

Een vervolg op Knocked Up, zoveel jaar later als Pete (Paul Rudd) en Debbie (Leslie Mann) allebei veertig worden en we een kijkje krijgen in het feit hoe dat is rond die leeftijd. Hier en daar herkenbaar, maar lang niet zo grappig als Modern Family of diepgaand als Thirtysomething.

Daardoor wordt het een lange, niet al te vermakelijke zit met weinig geïnspireerde dialogen waarbij het gevoel je bekruipt dat het maar doorgaat en doorgaat…

Apatow geeft nog wat zijlijnrollen weg aan bekenden als Jason Siegel, Megan Fox, Lena Dunham, Chris O’ Dowd en Melissa McCarthy, waarbij laatstgenoemde nog een staaltje Bridesmaids humor ten beste geeft, die er in deze film echter als een wormvormig aanhangsel bijhangt.

Nu scheelt het ook dat de films van Judd Apatow me niet aanspreken en dat ik niets op heb met Paul Rudd en Jason Siegel, zodat ik de conclusie die ik voor I Love You, Man trok, ook hier weer kan neerschijven: Alles wat het had kunnen zijn is het niet.

Ben wel benieuwd of de ‘talking monkey app’ hier nog zal worden opgepikt.

Arbitrage

Arbitrage: het gelijktijdig op verschillende markten kopen en verkopen van effecten (of andere activa) om gebruik te maken van koersverschillen.

Richard Gere speelt Robert Miller, een steenrijke investeerder die richting het einde van zijn loopbaan gaat, maar juist nu voor enkele grote problemen komt te staan. Zakelijk is hij bezig met een mega deal die maar op goedkeuring laat wachten van de tegenpartij, terwijl er een limiet is aan de tijd dat hij geleend geld van een zakenpartner kan gebruiken om een ‘gat’ van een flink aantal miljoenen in de boekhouding te verdoezelen. Privé lijkt alles koek en ei, maar de relatie met zijn vrouw lijkt een puur zakelijke overeenkomst te worden, zijn dochter speelt een belangrijke rol in de firma en komt er achter dat niet alles zo netjes wordt afgehandeld en zijn maîtresse voelt dat ze niet genoeg aandacht krijgt. Om alles nog even op scherp te zetten begaat Miller een onopzettelijke fout waardoor alles aan duigen lijkt te gaan en neemt hij beslissingen die op zijn minst onkies zijn te noemen. Er ontstaat een web van leugens terwijl de klok genadeloos verder tikt.

Het is fijn om Gere weer eens goed aan het werk te zien. Inclusief zijn eigenzinnig knipperen met de ogen ™ en het snuifje ™ dat hij laat horen als hij licht geïrriteerd is, weet hij een onweerstaanbare ‘smooth talker’ neer te zetten, met een zijden tong en dito pak. Ondanks het feit dat hij zo verkeerd bezig is, heb je toch ook met hem te doen en snap je waarom hij het in deze situatie doet, omdat het in zijn ogen de juiste beslissingen zijn voor het bedrijf en zijn familie. Het is duidelijk dat het slechts een kwestie van tijd is voordat het net zich gaat sluiten en het is mooi te zien hoe Miller jongleert met meer ballen in de lucht dan hij eigenlijk aankan. Of het een verloren zaak is zal blijken. Dat er aan elke actie haken en ogen zitten moge duidelijk zijn.

Verhaaltechnisch misschien niet echt een hoogstandje, maar de wijze waarop Gere invulling geeft aan zijn karakter is meer dan de moeite waard.