One Day

Ik zie deze film (geheel toevallig op 14 juli) eigenlijk één dag te vroeg, want One Day laat vanaf de universitaire diploma uitreiking van Emma (Anne Hathaway) en Dexter (Jim Sturgess) op 15 juli 1998 elke keer deze dag uit het leven zien, maar dan een jaar later. Een leuk gegeven dat me besloot deze film te gaan kijken.

De twee belanden na de uitreiking bij elkaar in bed, maar door hun karakters – onhandige en onzekere Emma versus de iets te veel met zichzelf begane Dexter – gebeurt er verder niets. Er is wel degelijk aantrekkingskracht, maar ze besluiten dat het vriendschap moet zijn. Niets mis mee…

Door de jaren heen zien we waar ze op 15 juli dan mee bezig zijn, hoe ze in hun leven staan, wat ze hebben bereikt en vooral, hoe ze in verhouding tot elkaar staan. Hoe leuk dit gegeven ook is, aan de invulling er van schort het, want nergens wordt je het verhaal ingetrokken. Je mist spitsvondige dialogen, situaties die er toe doen. Het is het wat suffige, dagelijkse leven waarin zelfs de vriendschap niet echt goed tot uiting komt, omdat de twee grotendeels langs elkaar heen leven. Beiden maken ook niet zo veel van hun leven, alsof er iets ontbreekt. Als kijker denk je ondertussen: wordt verdorie een stel en maak er wat moois van! Of dat gaat gebeuren laat ik in het midden, maar naar het einde toe gebeurt er na lange tijd eindelijk iets onverwachts, wat echter ook niet de impact heeft die het zou moeten hebben, maar waardoor je als kijker nog meer dan voorheen met een leeg gevoel achter blijft. Een gevoel dat niet leeg had moeten zijn, maar vol van welke andere emotie dan ook. De instrumenten waren aanwezig, maar de juiste toon werd niet gevonden.

The Purge

In de nabije toekomst (in Amerika, where else…) is er geen criminaliteit of geweld meer in de samenleving. Sinds Amerika aan de rand van de afgrond stond heeft men de jaarlijkse zogenaamde ‘purge night’ ingesteld. In die nacht geldt er - onder bepaalde restricties - maar één regel: “any and all crime, including murder will be legal for 12 continuous hours”. Tijdens die 12 uur kan iedereen zijn ziel reinigen van de haat die er het afgelopen jaar is ingeslopen. De rijken sluiten zich op in hun uitstekend beveiligde woningen, de armen en zwakkeren moeten het meestal ontgelden. Daar komen natuurlijk ethische vragen over, maar aangezien de instelling van ‘the purge’ het land heeft gered, de economie enorm floreert en de rijken de macht hebben is er geen noodzaak om dit zuiveringsproces een halt toe te roepen.

James Sandin (Ethan Hawke) heeft goed geboerd de afgelopen jaren. Hij heeft zowat een hele buurt van zijn beveiligingssystemen voorzien en woont nu zelf ook tussen deze welgestelden, met vrouw (Lena Headey) en twee kinderen. Vol zelfvertrouwen laat hij de luiken van zijn huis zakken en zet hij zijn alarmsysteem op ‘armed’. Maar niets is opgewassen tegen het gevaar dat hem en zijn gezin van diverse onverwachte kanten zal besluipen.  

Als je het wat bizarre uitgangspunt voor lief neemt begint de film best goed. “Have a safe night”, wenst men elkaar toe als het aftellen is begonnen. Het doet denken aan de film The Hunger Games die met dezelfde knikkers een iets ander spel speelt en waar men elkaar “may the odds be ever in your favor” toewenst. The Purge zit dichter bij de realiteit in de zin van dat alles normaal is, behalve die nacht. De rampspoed treft de familie op slinkse wijze en verschillende manieren, waarbij loyaliteit, vertrouwen en moraliteit een grote rol gaan spelen in het halve etmaal waarin deze waarden juist op losse schroeven staan. Het wordt natuurlijk vechten voor je leven en de meest zinnige beslissingen zijn niet altijd juiste, moreel gezien. Welke beslissing James ook zal nemen in het duivelse dilemma waar hij mee te maken krijgt, het zorgt hoe dan ook voor fatale gevolgen. 

Maar als die beslissing dan eenmaal is genomen, verplaatst de psychische druk zich naar een fysieke en verliest de film zijn bijzondere positie door te veel op het laatste nippertje reddingen, de grootse ‘verrassing’ die je al van verre aan ziet komen en een opzichtige moraal die veel te keurig binnen de lijntjes blijft.

Straw Dogs this ain’t…

Filmposters en DVD-hoezen

Aangezien ik al genoeg tijd kwijt ben aan het schrijven van normale filmrecensies, schrijf ik niet zo veel over aanverwante zaken. Toch wil ik je mijn vondsten betreffende filmposters en dvd-hoesjes niet onthouden.

Een flinke tijd terug alweer ben ik op zoek gegaan naar een programma waarbij je je dvd collectie mooi in kunt boeken. Via verschillende sites en evenzovele opties kwam ik terecht bij het fantastische programma EMDB. Eric’s Movie Database is een simpel programma waarmee je op een overzichtelijke en snelle manier je DVD’s kunt inboeken. Door een link met de overbekende filmsite IMDb krijg je al heel veel standaard informatie over de film in beeld en kun je het geheel vervolmaken door aanvullende informatie in te geven. Het visuele resultaat is een soort boekenkast waar je je films in ziet staan. Maar je kunt ook gewoon een overzichtslijst kiezen en sorteren op verschillende manieren. Beschikbaar in verschillende talen (waaronder Nederlands), gratis (ja, GRATIS!) en het wordt nog altijd verbeterd (updates). Het is mij zó goed bevallen dat ik een bedragje heb overgemaakt, waarmee ik mijn versie persoonlijk kon maken (eigen naam i.p.v. Eric).

Het enige nadeel voor een Pietje Precies zoals ik, is dat ik niet tevreden ben met de afbeelding van de DVD/Blu-ray hoes die het systeem er standaard bij zoekt. Dat is namelijk nooit precies het hoesje dat ik in bezit heb en dat ik in die ‘kast’ wil hebben. Dus per item zoek ik er de juiste afbeelding bij. Met het zoeken naar afbeeldingen ben ik een aantal opvallende zaken tegen gekomen die ik graag met je wil delen.

Om maar gelijk met een mooie reeks te beginnen: ik kwam zeer veel verschillende versies van de hoes van Battle In Heaven (Batalla En El Cielo) van Carlos Reygadas tegen.

De Duitse versie laat niets te raden over.

De Nederlandse versie pakt het iets subtieler aan, met de tekstbalk over het lichaam, maar je ziet nog duidelijk de borsten en in ieder geval één tepel.

Voor de Spaanstalige markt is er zowel een met als een zonder censuur.

  

Dan komen we in Engeland, waar distributeur Tartan de film in verschillende versies uitgeeft. Geen idee waarom en welke versie voor welke markt is bedoeld. Ik weet dat ze zowel de Engelse als Amerikaanse markt bedienen.  De eerste laat de borsten gewoon bloot zien. De tweede verbergt de borsten onder de titel van de film en derde heeft wel een heel inventieve oplossing om te censureren: het meisje heeft opeens heel lang haar! In vergelijk met de Duitse en Nederlandse versie zie je trouwens wel meer van haar buik (navel en tattoo).

    

Ook leuk is het verschil in hoesjes van Existenz van David Cronenberg. Waar de Engelstalige markt het beeld krijgt zoals het hoort te zijn…

…denken de Fransen daar heel anders over!

De remake van The Hills Have Eyes van Alexandre Aja laat wat dat betreft ook twee verschillen in dreiging zien. Waar bij de eerste de absolute terror vanaf spat…

…laat de tweede zien dat het toch wel mee valt.

En hoe zit het ondertussen bij The Killer van John Woo. Was die nou rechtshandig…

…of linkshandig? Och, maakt niet zoveel uit, want meester Woo liet zijn helden met twee pistolen tegelijk schieten, dus een kniesoor die daar op let.

Dan eentje waarbij de censuur juist lijkt te zijn toegepast voor de lol, om kopers te kietelen. Want in dit tweeluik zie je dat bij de rechter de opzichtige stickers niet alleen over een deel van de cleavage, maar ook over het woord ‘lesbian’ zijn geplakt. Het lijkt een aardige grap voor de Lesbian Vampire Killers van Phil Claydon, maar de werkelijkheid is te triest voor woorden.

Hollands glorie dan. De Lift van Dick Maas. Niet zo heel bijzonder deze verschillen, waarbij er weer met spiegelbeeld is gewerkt. Maar gewoon omdat het zo leuk klinkt in een andere taal. ‘L’Ascenseur: Prenez Les Escaliers!’ of nog mooier: ‘Fahrstuhl Des Grauens’.

   

Om in de horror modus te blijven, er bestaan ‘reversible’ covers. Ik was laatst in Duitsland waar ik tegen Claustrofobia van Bobby Boermans aanliep. Veel horrorfilms hebben daar het zogenaamde FSK 18 label. Op Claustrofobia zit dus ook zo’n label, maar ik kwam er achter dat veel van die hoezen tegenwoordig omkeerbaar zijn. Op de andere kant staat dan precies dezelfde afbeelding, maar zonder dat verdammte rote label.

 

Het zelfde geldt voor Rabies van Aharon Keshales en Navot Papushado.

 

In Duitsland is er trouwens nog wel degelijk censuur en kun je bedrogen uitkomen als je een griezelfilm koopt. Mijn versie van Katiebird was bijvoorbeeld niet ongeschonden op het schijfje terecht gekomen.

Een heftigere versie van ‘reversible’ covers kun je vinden bij Aftermath , de gruwelijke korte film van Nacho Verdà. De publieksvriendelijke kant laat een tekening zien van een chirurg en een dode vrouw…

…de gorehound versie laat een realistische versie van een opengesneden lijk van een man zien. Geen afbeelding voor gevoelige zieltjes.

Dan heb je nog een hoop gerommel met leeftijdsindicatie. Het komt meermaals voor dat hoezen voor dezelfde film in hetzelfde land met verschillende leeftijdsaanduidingen komen, of dat de hoes een andere indicatie geeft dan de DVD zelf. Hier een aantal op een rijtje, waarbij sommige hoezen van elkaar verschillen (heruitgaves), eentje precies hetzelfde is op de indicatie na (!) en bij de Franse arthouse film de meningen wel erg uiteen lopen voor welke leeftijd het nu geschikt is.   

  

 

 

 

Dan twee stuks die heel toevallig van toepassing zijn op de laatste twee filmrecensies die ik heb geschreven, waardoor ik het ook wel tijd vond om dit artikel eens te schrijven.

Allereerst World War Z van Marc Forster. Gewoon een kwestie van niet kunnen kiezen. Zat Brad Pitt nu in een vliegtuig…

…of stond hij op een wolkenkrabber?

Het toetje is dan Tower Block van James Nunn en Ronnie Thompson. In mijn recensie van deze film refereerde ik aan de tagline die op de DVD-hoes staat: ’15 Tenants. One Sniper. No Escape’. Duidelijk zou je denken…

…maar er zijn toch mensen die de tel duidelijk zijn kwijtgeraakt!

Ik hou mijn ogen open voor dit soort grappige verschillen en als ik er genoeg heb opgespaard komt er misschien wel een deel twee.

Whispering, Indistinct pt. 3

In de niet aflatende reeks over woorden die worden uitgesproken, maar die je als filmkijker nooit te horen krijgt, hier de tweede aanvulling die ik zag tijdens het kijken naar World War Z.

Als onze held Gerry Lane (Brad Pitt) zijn familie in veiligheid heeft gebracht aan boord van een vliegdekschip, neemt hij afscheid van zijn vrouw en kinderen. Zijn oudste dochter ligt op bed en hij aait haar over het hoofd. Hij buigt naar haar toe en fluistert dan (waarschijnlijk wat geruststellende) woorden in haar oor die je als toeschouwer echter nooit te horen krijgt…

World War Z

De aankondiging dat er een zombiefilm aan ging komen met Brad Pitt en een ongelooflijk budget was op zich geen verkeerde. Het stug verlopen filmproces en de trailer die vooral veel digitale klimzombies liet zien deed mijn vertrouwen al heel wat slinken. Toch maar proberen, want een doorgewinterde zombievreter laat zo’n dis niet liggen.

World War Z is eigenlijk gewoon een Hollywood rampenfilm, met megabudget, waarbij het aan de ene kant heel erg groot (wereldwijd, steden, militairen, CIA, UN) en de andere kant heel erg klein (één man en zijn familie) is gehouden, zodat we aan die ene kant overdondert worden door de grootsheid van de ramp en aan die andere kant worden geraakt door de herkenbare intieme sfeer van het individu. Dat de ramp dit keer bestaat uit zombies is een leuke bijkomstigheid.

Die ramp breekt uit door een aan hondsdolheid gelinkt virus, dat binnen tien seconden van de ene op de andere mens kan overslaan door een beet. De wereldbevolking neemt dan ook in razendsnel tempo af en alle hoop is gevestigd op een geleerde die naar de ontstaansplek moet gaan om de oorsprong van het virus vast te stellen en een remedie te verzinnen. Ex Verenigde Naties specialist Gerry Lane (Brad Pitt) wordt opgetrommeld om de geleerde te vergezellen, maar je begrijpt dat al gauw het lot van de wereld op zijn schouders komt te rusten. En dan komt ook de veiligheid van zijn familie nog in gevaar…

Alsof we naar een alternatieve James Bond film kijken worden we meegesleept van de ene locatie naar de andere, waarbij Gerry maar al te menselijk blijkt door zijn feilbaarheid, de hoeveelheid actie de lange speelduur geheel doet vergeten en er ook van ‘live action’ zombies valt te genieten. Voor een Hollywood blockbuster zitten er wat opvallende dingetjes in verstopt, zoals het feit dat de ‘held’ zonder blikken of blozen mensen opoffert om te overleven (c.q. zichzelf als mogelijke redder van de mensheid een meerwaarde geeft) of het feit dat Joodse religieuze gezangen de ondergang van het betreffende volk in kan luiden, om maar eens wat te noemen. Frappant, op zijn zachtst gezegd. Er hangen ook wat losse eindjes aan de film. Zo zullen we nooit weten waar en waarom het virus is ontstaan (voer voor deel 2?), mag God weten waarom de militairen de zombies ‘zekes’ noemen  en vraag je je af waarom de incubatietijd van het virus zo drastisch is verkort in de periode tussen het eerste en de huidige slachtoffers. Je hebt er echter nauwelijks de tijd voor om bij stil te staan, want snelheid, actie en spanning houden je nagenoeg continue bezig. Voeg daarbij een aardige vondst om de rampspoed te keren waardoor World War Z dan toch nog boven verwachting weet te presteren. 

Tower Block

In een afbraakbuurt is er één verdieping van een flatgebouw waar nog mensen wonen, die binnenkort ook zullen moeten vertrekken. Opnieuw zijn er faceless ‘hoodiegans’ die de buurt onveilig maken, waarbij er zelfs een dode valt. Niemand heeft iets gezien of gehoord, want het is ieder voor zich in deze buurt.  

Dat verandert als uit het niets en zeer onverwacht op de mensen in de flat wordt geschoten door een scherpschutter. Er vallen direct doden en gewonden. De frictie – of zelfs apathie – tussen de bewoners moet worden omgezet in samenwerking, willen ze een kans hebben om dit te overleven.

’15 Tenants. One Sniper. No Escape.’ De tagline die op de DVD staat vat het beknopt samen.

Er is een diversiteit aan overgeblevenen. Een ouder echtpaar, een gezin met gamende zoon, een alleenstaande vrouw, een stuk tuig dat de rest afperst, een jonge aso moeder die haar kinderen slaat, een teruggetrokken zuiplap en twee opgeschoten sukkels. De sniper maakt geen onderscheid en niemand is veilig. Dit maakt het tot op zekere hoogte spannend, want je hebt geen idee wie de volgende zal zijn. De ‘wie’ en ‘waarom’ vraag blijft lange tijd onbeantwoord en zet de bewoners en je eigen hersenen aan het werk wat de reden van dit alles is. Maar er spelen meer kwesties. Zoals of het mogelijk is dat een slechterik de juiste beslissing neemt, hoe cru die ook moge zijn. Met dit alles opgeteld heb je een spannende thriller, die bij vlagen nog best bruut is, maar ook zijn minpuntjes kent. Mobieltjes die niet meer werken? De snelheid waarmee de schutter schiet? En moet die schutter niet af en toe een tukkie doen, of naar de wc gaan? Voor de hand liggende oplossingen (zoals naar de eerste etage aan de achterzijde gaan en dan uit het raam klimmen) die niet worden benut? De wat vergezochte clou? En die toch wel gedoodverfde overlevende?

De film doet qua locatie denken aan Citadel , maar waar die film een psychologische insteek had, houdt Tower Block het wat simpeler. Het is jammer dat men daarbij niet iets meer aandacht heeft besteed aan de minpuntjes die de geloofwaardigheid van het verhaal wat ondermijnen. 

Kapringen

Op een groot Deens vrachtschip op weg naar Bombay maken we kennis met Mikkel (Pilou Asbaek, bekend van R en Borgen), de scheepskok, die zijn vrouw en dochter laat weten dat hij iets later thuis komt omdat hij een nieuwe kok in moet werken. Aan de andere zijde van de wereld maken we kennis met Peter (Søren Malling, bekend van The Killing en Borgen), de directeur van Orion Seaways, die een zeer strakke onderhandeling voert met Japanners.

Dan komt het bericht binnen dat het vrachtschip van Orion Seaways is gekaapt door Somalische piraten. Er wordt een specialist in de arm genomen die Peter adviseert een objectieve onderhandelaar aan te stellen om niet emotioneel betrokken te raken, maar Peter wil het zelf doen. Op de boot zit ook een onderhandelaar, de enige die Engels spreekt. De eis is 15 miljoen. Het eerste tegenbod 250.000. Het is het begin van keiharde en eindeloze onderhandelingen, een soort psychologische oorlogsvoering waarbij de piraten in proberen te spelen op de emoties van het Deense thuisfront en de directeur dit af probeert te houden. Het is een levensgevaarlijk spel met idiote regels.

Op het schip wordt ingezoemd op drie man, waaronder de kok. Hun omstandigheden zijn erbarmelijk. Opgesloten in een klein vertrek, plassen in flessen, poepen in emmers, geen frisse buitenlucht, weinig voedsel en vooral heel veel onbegrip over waarom alles zo lang moet duren (namelijk maanden!) en er niet gewoon wordt betaald.

De film blijft heen en weer gaan tussen de boot en het hoofdkantoor. Omdat de film focust op de zakelijke onderhandelingen, komen er vragen in me op waarom de piraten de druk niet sneller opvoeren door met geweld te dreigen, c.q. dit toe te passen. Ook zie je bijvoorbeeld niets van hoe ze aan voedsel en brandstof komen, terwijl ze rond blijven varen op zee en duurt het lang voordat duidelijk is wat er met de overige vier bemanningsleden is gebeurd. De keuze voor deze nauwe blik werkt wat afstandelijk, bevreemdend. De korte stukjes die we zien van wat Mikkel moet ondergaan tijdens zijn gevangenschap is natuurlijk verschrikkelijk. Maar dit komt eerder verstandelijk beredeneerd over, dan dat het echt emotioneel binnen komt.

Het is daardoor een ‘plot driven’ film geworden, waarbij de karakters niet de aandacht en uitdieping krijgen die ze hadden verdiend, waardoor je minder geraakt wordt dan je misschien verwachtte. De sobere benadering van het onderwerp lijkt nu haast een demonstratiefilm van hoe je als bedrijf moet marchanderen met piraten.