Behind The Candelabra

Dat een aantal Amerikaanse tv zenders het afgelopen jaar goed heeft gescoord met hun series moge duidelijk zijn. Er wordt veel geld verdiend in de business en dat zien we terug op het scherm. Daarnaast worden er films door de zenders geproduceerd, waarvoor soms – net als bij de series – bekende regisseurs worden gevraagd. De eer was aan Steven Soderbergh om een film te maken over Liberace. The original ‘bling ring’ man! De flamboyante pianist/entertainer die in de jaren 50, 60 en 70 één van de best betaalde artiesten op deze planeet was.

Het verhaal spitst zich toe op de periode waarin Liberace (Michael Douglas) en Scott Thorson (Matt Damon) een relatie hadden. De late jaren zeventig, begin jaren tachtig.

Scott is een hondentrainer die via een vriend in contact komt met Liberace. Scott is onder de indruk van het fenomeen, maar ook van de man zelf, die zich op zijn beurt veilig en vertrouwd voelt bij Scott en hem aanbiedt voor hem te komen werken. Er ontstaat een relatie (ook seksueel) die dieper gaat dan verwacht (no pun intended), terwijl er naar de buitenwereld toe wordt ontkent dat Liberace homo is. Het is een liefdevolle relatie die echter toch mis gaat door seks, drugs en jaloezie.

Matt Damon (in glitterstring en met verbouwd hoofd) en zeker ook Michael Douglas (in handdoek zonder haarstukje) hebben hun persoonlijke ijdelheid totaal opzij gezet om deze twee personages gestalte te geven, waarbij Douglas een Oscar-waardige vertolking neerzet als geile, oude, eenzame, liefhebbende, homoseksuele entertainer. Hij wil een “father, lover, brother, best friend” zijn voor de behoeftige Scott, die door omstandigheden nooit een eigen familie heeft gehad. Het kijkje in het leven van deze twee mannen is zo fascinerend, dat je voor lief neemt dat je weinig krijgt te horen over waarom ze zijn wie ze zijn.

Het knappe van de film is dat er boven alle glitter & glamour uit een ontroerende vertelling rijst over twee mensen die heel erg veel van elkaar houden. De fantastische vertolkingen liggen hieraan ten grondslag. 

The Final

The bullies & the bullied. Op een Amerikaanse school waar alle clichés over pesten nog even fijntjes voorbij komen hebben de lijdende voorwerpen er genoeg van en zinnen op wraak. De aankondiging van een gekostumeerd feest lokt de kwelgeesten naar een plek waar het groepje underdogs voorgoed af wil rekenen met de jarenlange tirannie van de pestkoppen.

Helaas wordt er door de onderdrukten zó lang over alle trauma’s geouwehoerd dat men vergeet dat dit een griezelfilm is waarin er zo veel mogelijk slachtoffers gemaakt moeten worden. Je moet het toch ergens van hebben, nietwaar? Het komt in ieder geval niet van het (belachelijk) slechte acteerwerk, of de sporadische martelingen waarbij geen druppel bloed valt. They just bore you to death with their lame talk! Voeg daarbij enkele acties die nergens op slaan, zoals het neersteken van iemand uit de eigen groep, het opeens inschakelen van wilde lichten en muziek tijdens een martelopdracht en een idioot die banjo speelt. Ik bedoel: W.T.F.????

Misschien is dit spannend voor twaalf jarigen, maar iedereen vanaf zestien jaar mag dit wanproduct rustig laten liggen.

The Bling Ring (TV film)

Nee, dit is dus niet de nieuwe film van Sofia Coppola, maar een TV film uit 2011 die wel hetzelfde onderwerp heeft. Met de film van Coppola in het vooruitzicht vond ik het wel leuk om deze eens te bekijken en de films later te vergelijken.

Een kennis van me uit Zwitserland komt vaak zijn verjaardag vieren in Nederland, omdat zijn familie hier vandaan komt en omdat zijn verjaardag samen valt met het Amsterdam Dance Event (ADE), waar hij dan met een groepje vrienden naar toe gaat. En dat doet hij in stijl. De laatste keer huurden ze een limousine en werden ze voor de deur van The Sand afgezet, waar het wachtende publiek meteen dacht dat David Guetta zelf was gearriveerd. Ze huren ook vaak een eigen VIP-ruimte, waar ze dan als koningen worden behandeld. Het kost wel wat, maar dan heb je ook iets. Het is iets dat de meeste Nederlanders er niet voor over hebben. Doe maar gewoon… en ‘ons ben zunig’.

“It’s all about being the most important person in the world” zegt één van de hoofdrolspelers in The Bling Ring. Het gevoel dat je in het middelpunt staat, iedereen je bewondert, is natuurlijk een mooi iets, maar tegen welke prijs wil je dit bereiken?

Zack Garvey is een jongen die op zijn nieuwe school de aandacht trekt van Natalie, die sowieso altijd al het bitchy middelpunt is, maar dit op grotere schaal wil zijn. Zack kan haar daarbij helpen, want zijn vader werkt voor een filmstudio en kent de beste roddels over de sterren. Waar ze naar toe gaan, welke geheime feestjes er zijn… De mooie Natalie palmt Zack in en met zijn kennis en haar even slinkse als dubieuze methodes lopen ze al gauw tussen de sterren rond.

Bij toeval komen ze op een avond bij het huis van Paris Hilton, waar een afterparty zou zijn. Er is echter niemand thuis, maar de deur is open en Zack en Natalie gaan naar binnen, plunderen de kledingkasten, leggen alles vast op foto en film en beginnen een lucratieve handel in het doorverkopen van de kleding.

Het duo groeit al snel uit tot een kleine groep als enkele vriendinnen zich er bij aansluiten en ze huizen van ‘the rich and famous’ afstruinen met hun ‘shopping club’, zoals ze het zelf noemen. De politie is ondertussen bezig met een onderzoek naar de criminelen en de pers noemt de groep al snel ‘The Bling Ring’. Natalie heeft haar doel bereikt: “It’s exactly what we wanted: we’re famous!”

De politie zit ondertussen niet stil en de opzettelijke nonchalance waarmee de groep de visuele bewijzen van hun capriolen op facebook en twitter zet maakt het de wet een stuk gemakkelijker om ze op te sporen. Zack krijgt een reality check, maar Natalie laat het er niet bij zitten…

Je zou de film kunnen zien als een waarneming van de jonge moderne mens, die via sociale media zoveel mogelijk ‘geliked’ wil worden (zonder door te hebben wat de consequenties kunnen zijn). Gebaseerd op echte gebeurtenissen komt deze versie van het verhaal echter over als één grote soap. Van het onderwerp tot het acteerwerk. De leeghoofdigheid van de personages vindt zich als het ware terug in de gekozen vorm. De vorm is dan misschien passend, maar het maakt de film er niet interessanter door. Als het hersenloze vermaak van de ‘bling ring’ op gelijke wijze wordt bekeken is er echter niets aan de hand en heb je anderhalf uur prima vermaak.

Maar ik ben dus wel benieuwd naar wat Coppola met ditzelfde onderwerp heeft gedaan.

Whispering, Indistinct pt. 4

Dit keer in een tv-serie die ik volg. De spannende Franse politieserie Braquo over vier politieagenten die zich niet echt aan de regels houden om de boeven te pakken, maar alles voor elkaar over hebben eindigt in seizoen twee met een knal. Vlak voor deze knal loopt Théo Vachewski nog even naar zijn maat Eddy Caplan en fluistert hem iets in het oor. Wat het geweest is zullen we nooit weten, want het is… ‘indistinct’.

Une Vie Meilleure

Yann (Guillaume Canet) is een kok die onder zijn niveau werkt op een school omdat er nergens anders een goede baan te vinden is. De zoveelste afwijzing krijgt hij in het restaurant waar Nadia (Leïla Bekhti) als serveerster werkt. Ze vallen voor elkaar, krijgen een relatie en vormen een gezinnetje waar Nadia’s zoontje ook deel van uit maakt. Bij toeval stuiten ze op een leegstaand gebouw waardoor hun dromen over een eigen restaurant vlucht krijgen. Met veel moeite krijgen ze de deal rond en begint niet alleen de verbouwing, maar ook een lange lijst van tegenvallers die hun relatie danig onder druk zet.

Wat een mooie film. Het is overtuigend in beeld gebracht hoe de zeer aannemelijke tegenvallers hun effect hebben op Yann, Nadia en zoontje Slimane, die zowel als individuen alsook onderling veranderen door de omstandigheden. Je leeft enorm mee met Yann, die zijn ideaal niet waar lijkt te kunnen maken, terwijl duidelijk wordt dat het een totaal plausibele droom is die hij heeft. Van opgeven kan dus geen sprake zijn, maar tot welke prijs? Er volgen nog andere desillusies die het bestaan van de drie nog veel meer op de proef stellen, terwijl je ze zó het geluk gunt.

Une Vie Meilleure laat het leven niet op poëtische, maar op menselijke wijze zien, waarbij mensen fouten maken, lelijk doen, verantwoordelijkheid nemen of ontduiken, hoop behouden, door zetten,  falen. Met drie prachtige rollen om alles gestalte te geven.

Je zou dit kunnen zien als een soort ‘light’ versie van het werk van de gebroeders Dardenne , omdat in hun films er meestal weinig sporen van hoop en dromen te vinden zijn en de grauwe ellende er meestal hardere slagen uitdeelt. De tegenslag in Une Vie Meilleure is er niet zozeer minder om, maar er zit een algemeen gevoel van goedheid en liefde in het trio verankerd, dat het ondraaglijke dragelijk maakt. In ieder geval voor de kijker dan.

The Thermals - Patronaat (kleine zaal) Haarlem, 18 juli 2013

Mijn dochter was tien jaar toen ze voor het eerst mee ging naar een concert. Dat was Tracy Bonham in het bovenzaaltje van Paradiso. Bij mijn zoon heeft het wat langer geduurd voordat hij zin had om mee te gaan – ik had het al bijna opgegeven - maar tot mijn verbazing zei hij dat hij wel mee wilde naar The Thermals. Hij vindt de muziek van Wavves leuk en dit zit een beetje in hetzelfde straatje. Ik heb de band al een paar keer gezien en het is meestal lekker kort en krachtig, dus leuk als primeur voor hem. Beide kinderen hebben overigens een andere smaak wat muziek betreft, dus het is ook niet zo gek dat ze zo kieskeurig zijn als ik ze mee vraag.

Vorige keer heb ik in Patronaat (kleine zaal) Tim Christensen gezien. Toen stonden we op het balkon dat een mooi uitzicht op het podium geeft, dat niet zo ver weg is, want het zaaltje is klein. Deze keer hetzelfde recept.

Van het voorprogramma had ik nog nooit gehoord. Young Rival bestaat uit drie man en ze komen uit Canada. Vanaf het eerste nummer ben ik blij verrast en de blijheid neemt toe naarmate de rest van de nummers ook heel erg leuk is. Ze grasduinen in de zestiger jaren maar zeker ook The Strokes (Nothing You Know Well) komen terug in hun veelal opgewekte nummers en feilloze samenzang die zich moeiteloos in je brein nestelen om er niet meer uit te gaan. Luister maar eens naar hun single Two Reasons (met leuke clip!) en je zult het de rest van de dag meezingen. Het komt niet vaak voor dat een voorprogramma aanzet tot het verder beluisteren van de muziek, maar dat heb ik de dag erna gedaan en ben daarin zeker niet teleurgesteld! Wat voorbeelden van hun optreden in Haarlem: Let It Go,  Authentic en een cover van een nummer van The Deadly Snakes uit Canada getiteld I Can’t Sleep At Night.

Na dit leuke optreden mogen The Thermals hun werk doen en dat doen ze zoals gewoonlijk goed, grondig en bondig. Met een aantal nummers dat nauwelijks op een A4-tje past omdat de gemiddelde song niet meer dan 3 minuten duurt storten ze vol overgave een dwarsdoorsnede van hun verschillende albums over ons heen, waarbij het heerlijke laatste album Desperate Ground natuurlijk ook vertegenwoordigd is met songs als Where I Stand (opener concert) en Born To Kill (waarin Hutch Harris zich weer eens van zijn cynische kant laat horen). Het is een fijne set die de toeschouwers in het niet uitverkochte zaaltje naar het einde toe zeker nog aan het dansen krijgt, als er dan alleen nog maar snelle hoogtepunten worden gespeeld, zoals A Pillar Of Salt, Here’s Your Future, Overgrown, Overblown en de toegift The Sword By My Side en No Culture Icons. En die songs worden dan vaak nog sneller gespeeld dan de in de studio opgenomen versie! Wat dat betreft hebben Hutch, Kathy en Westin nog niets van hun enthousiasme en gedrevenheid verloren. Gelukkig maar.

The Loneliest Planet

Nica (Hani Furstenberg) en Alex (Gael Garcia Bernal) trekken rond met hun rugzak door het Kaukasus gebergte. Het mooie, speelse, lieve, verliefde stel neemt een gids in de hand om ze door de bergen te loodsen. Ze lopen veel door het niet al te interessante landschap, praten zo nu en dan, leggen een kampvuurtje aan en slapen in hun tentjes. Als er onderweg iets ergs gebeurt, slaat de stemming om als een blad aan de boom.

Hani en Gael spelen de rollen zeer naturel en geloofwaardig. De gids is op zijn manier uiterst vermakelijk. Maar de film is echt veel te langdradig. Aan het eind heb je echt het idee dat je de eindeloze wandelroutes zelf hebt gelopen, en daar had je toch echt geen zin in. Regisseur Julia Loktev wil voornamelijk een stemming overbrengen en dat lukt uitstekend. Maar er zijn eigenlijk maar twee stemmingen te tellen, eentje vóór en eentje na de gebeurtenis. Dan hou je toch wat weinig over, behalve de ellenlange overzichtsscènes, waarin we de drie in de verre verte links het beeld in zien lopen en vijf minuten later rechts het beeld weer uit, of omgekeerd. Daarbij komt het vervelende voorval op zichzelf ook nog wat ongeloofwaardig over en denk je vervolgens: communiceer toch met elkaar!! Misschien zit daarin de crux: het communiceren tussen Nica en Alex gaat voornamelijk fysiek, woordeloos. Als je verliefd bent kun je eindeloos van elkaar genieten zonder dat er woorden nodig zijn, maar als het tegen zit is het toch wel handig om iets uit te praten, wat dus niet gebeurt. Beide situaties bieden de kijker te weinig om bijna twee uur lang de aandacht vast te kunnen houden.