TV beleeft weer hoogtijdagen. Zeker in Amerika wordt er
flink geld gestoken in series die zeer succesvol zijn en kunnen wedijveren met
bioscoopfilms. De lijst van series die ik volg wordt steeds langer en ik heb
het dit jaar ook wat beter bijgehouden. Dus hieronder een flink aantal van de
series die ik heb gevolgd, maar nog niet eens alles. Daarbij zijn er nog enkele
waar ik nog aan moet beginnen, of waar ik net aan ben begonnen. Die ga ik vanaf
dit jaar bespreken zodra ik zo’n serie heb gezien.
Het staat hieronder op alfabetische
volgorde en je merkt vanzelf of ik het wat vond.
Arrow (1e
seizoen, 23 afleveringen, 42 min, IMDb 8,1)
Een biljonair playboy-vigilante à la Batman, maar dan zonder
diepgang. Hij spoort slechterikken op en dood ze met een pijl. Het voelt echter
aan als een soap, ‘The Bow And The Beautiful’ of zoiets en de lege huls gaat al
snel vervelen. Na een aflevering of wat afgehaakt.
Bates Motel (1e
seizoen, 10 afleveringen, 60 min, IMDb 8,0)
Norma Louise Bates en haar zoon Norman verhuizen naar een
motel. Je ziet HET hotel met daarachter HET huis. Je denkt dat het zich in de
jaren ’60 afspeelt als je de beginbeelden van deze serie ziet, maar niets is
minder waar. Als de titel van de serie in beeld is geweest zien we Norman, met
oortjes in, luisterend naar muziek. Hij is 17 jaar en onderweg naar school. Het
is een gedurfde zet om het verhaal naar het heden te verplaatsen, ook al is het
gebaseerd op jongere versies van karakters uit de beroemde film Psycho van Hitchcock uit 1960! Een
prequel in de toekomst, die verder weinig met het origineel gemeen heeft.
Norman is een wat nerdige, maar verder redelijk normale jongen die echter last
heeft van ‘episodes’ waarin hij (gewelddadige) dingen doet die hij zich later
niet meer kan herinneren. Hij heeft een vrijgevochten broer die ook in het huis
komt wonen en zich bezig houdt met drugshandel die gedoogd wordt door de
inwoners van het vreemde plaatselijke stadje. Maar de serie draait toch vooral
om moeder Norma, die op formidabele wijze wordt gespeeld door Vera Farmiga.
Slinks, manipulatief, directief, gedesillusioneerd in mensen, een beetje
vreemd, sexy, maar tegelijkertijd ook kinderlijk en naïef. De band tussen Norma
en Norman is stevig en wordt zeer subtiel aangehaald door moeders. Naast het
alledaagse leven van de zorg voor het hotel en het krijgen van relaties, brengt
de historie van de oude eigenaar van het hotel problemen met zich mee, die
ongewild uitmonden in moord en doodslag. De serie kent een oubollig soort van
plattelandsgevoel, alsof de tijd toch wel een beetje heeft stil gestaan. Een
beetje Twin Peaks achtig. Een andere
overeenkomst met die serie van Lynch is de seksuele ondertoon die broeierig
aanwezig is. Het gaat allemaal niet heel erg vlot, maar Vera Farmiga maakt het
een genot om naar te kijken. Om met een mooie uitspraak van haar te eindigen:
“why do crazy people keep gravitating towards me”?
Boardwalk Empire (4e
seizoen, 12 afleveringen, 60 min, IMDb 8,7)
Aan het einde van het derde seizoen kwam de onvermijdelijke
confrontatie met grote gevolgen. Zo schreef ik dat ook bij het tweede seizoen
en ook dit keer is er niets aan gelogen. De confrontatie in seizoen 2 was
echter persoonlijk en in 3 grootser en zakelijk, met een hoop dooien tot
gevolg. Aangezien Nucky Thompson niet van oorlog houdt roept hij de grote bazen
bijeen om rust te verkrijgen. Mijn
favoriete personage Arnold Rothstein weet het mooi samen te vatten: “All of
man’s troubles come from his inability to sit quietly in a room by himself.” Aangename
aanvulling is trouwens Patricia Arquette, als Florida connectie en Jeffrey
Wright in de prachtrol van Dr. Valentin Narcisse, een eloquente man die zich
sterk maakt voor het zwarte volk dat hij steevast Libyans noemt, maar net zo
slecht is als de rest van de gangsters.
Borgen (1e
seizoen, 10 afleveringen, 60 minuten, IMDb 8,0)
Borgen is een veel
geroemde Deense serie over een vrouwelijke politieke leider die premier wordt
en wat dit feit met haar doet en hoe het haar verandert. Het maakt mij eens te
meer duidelijk dat ik niet van politiek hou en al het achterbakse gedoe er
omheen. Macht en misbruik daarvan. Het gesjacher, gesjoemel en geneuzel. Ik
hoef het niet te zien en het boeit me niet. Ander feit is dat ik kennelijk niet
echt aansluiting kan vinden met Deense series. Met veel moeite en op aanraden
heb ik me door The Killing heen
geworsteld. Best goed, maar echt veel te langdradig. Borgen is flauw gezegd The
Killing zonder ‘killing’.
Braquo (1e
en 2e seizoen, 8 afleveringen, 52 min, IMDb 8,0)
Een brute Franse politieserie. Van een groep van vijf
Parijse politiemensen pleegt er eentje zelfmoord omdat hij in de gevangenis
terecht dreigt te komen omdat hij een verdachte heeft mishandeld. De vier
overgebleven maten (drie man en een vrouw) gaan op onderzoek en daarbij gaat
een getuige in de zaak per ongeluk dood. De zaakjes waarbij het team is
betrokken zijn vies en geweld is voor hen de enige manier om de problemen c.q.
de zaken op te lossen. Het gaat echter van kwaad tot erger, waardoor interne
zaken achter ze aan zit en zelfs hun eigen chef het eigenlijk niet meer ziet
zitten met ze. “Ze zijn de beste en iedereen wil daarbij horen. Maar we doen
niets en nemen geen risico en wachten tot mensen die we zo bewonderen een fout
maken. Een fout die ons beter maakt dan onze helden”. De problemen stapelen
zich op, zowel privé als zakelijk en de neerwaartse spiraal waarin de vier
zitten geeft geen hoop op verbetering. De verhalen en de personages zijn
boeiend. Hoewel het wat ongeloofwaardig is hoe deze vier politiemensen als
bijna criminelen door het leven gaan vergoed hun spel en de sympathie die ze
ondanks alles opwekken meer dan genoeg. Een stuk zwart-witter dan tegenhanger Engrenages, maar dat heeft ook wel wat.
Om er nog een mooie Armeense wijsheid uit de serie tegenaan te gooien: “Als er
achter elke baard wijsheid schuilt, zouden alle geiten profeten zijn”.
Breaking Bad (5e
seizoen, 16 afleveringen, 45 min, IMDB
9,5)
Ik voorspelde een noodlottig einde van deze serie. Of dat zo
is ga ik niet verklappen.
Het sublieme van deze serie is het feit dat ze je altijd een
stap voor zijn en blijven. Het is en blijft de beste serie die ik in jaren heb
gezien en ik baal dat het is afgelopen. Maar, om iets te quoten wat ik heb
gelezen op internet: "Don't cry because it's over, smile because it didn't
end like Dexter."
Ik heb die fucking
limited edition bluray barrel box set gewoon in huis gehaald en ga de serie
snel weer herkijken. Bitch!
Charlie (1e
seizoen, 10 afleveringen, 25 min. IMDb 7,2)
Dit is een aparte ziekenhuisserie met goede acteurs.
Hoofdpersoon Charlie (Halina Reijn) werkt op de spoedeisende hulp van een groot
ziekenhuis. Daar neemt ze soms beslissingen die niet altijd helemaal volgens
het boekje zijn. Daarnaast is ze verslaafd aan medicijnen en houdt ze dit
verborgen voor haar man en kindertjes, die ook niet weten dat ze er een affaire
met een collega op na houdt. De serie kent wat aparte (ziekenhuis)typetjes, die
niet allemaal even genietbaar zijn. Zo werkt de stagiaire me heel erg op
zenuwen. Door de iets andere insteek, leuke acteurs en korte afleveringtijd is
het best leuk om deze serie te volgen.
Comic Book Men (2e
seizoen, 8 afleveringen, 21 min, IMDb 7,5)
De vier mannen uit Jay and Silent Bob’s Secret Stash zien
weer heel wat speciale comics en toys aangeboden worden, die ze na veel heen en
weer bieden meestal voor een goed prijsje weten te bemachtigen. Is het niet
voor de winkel, dan wel voor de eigen collectie. Veel (on)gein en passie voor
alles wat met deze pop-culture te maken heeft. De afleveringen zijn korter nu,
maar het blijft leuk voor idioten (zoals ik) die bekend zijn met het wereldje.
Danni Lowinski (1e
seizoen, 13 afleveringen, 40 min, IMDb 7,3)
Danni is een flamboyante advocaat zonder kantoor, met een
goed idee. Ze mag een tafeltje neerzetten in de gemeenschappelijke ruimte van
een winkelcentrum, alwaar ze haar klanten voor één euro per minuut van consult
voorziet. Per aflevering komt een zaak aan bod, waarbij Lowinski niet altijd de
juiste insteek heeft, maar al doende leert ze met vaak goede resultaten. Hulp
en advies krijgt ze van enkele mensen uit winkels om haar heen, zoals de fietsenmaker,
het koffiemeisje en de jongen van de massage stoelen. Zelfs die leuke advocaat
van het dure kantoor boven weet ze op haar geheel eigen wijze voor zich te
winnen. Die geheel eigen wijze is waar het om gaat in deze serie en dat wordt
op innemende wijze gedaan door nieuwkomer Marlijn Weerdenburg. Heerlijke
stoorfactor is Michiel Romeyn die haar aan een rolstoel gekluisterde vader
speelt. Erg leuke serie.
Dexter (8e seizoen,
12 afleveringen, 55 min, IMDb 9,0)
Het achtste en laatste seizoen. Debra zit in haar diepste
dal ooit, Dexter leert nieuwe dingen over zichzelf via een psychiater die op
haar beurt wordt geteisterd door een seriemoordenaar. De serie is toch wel over
het hoogtepunt heen en het is goed dat er een einde aan komt. Het gezeur over
eventuele opvolgers en gelijkgestemden komt ook nu weer om de hoek kijken. Maar
dat willen we niet. Er is maar één Dexter en dat is Dexter. Het feit dat hij
door de jaren heen steeds ‘menselijker’ wordt betekent dat hij steeds meer
invloeden van buitenaf toe laat, wat zowel voor zichzelf als zijn omgeving
alleen maar negatief uitpakt. Op zich een goed gegeven, maar de uitwerking
blijft flink achter bij het idee. De uit het niets opgetrommelde psychiater met
enorme invloedssfeer staat me ook tegen. Het slot laat me achter met gemengde
gevoelens. Deze serie had veel beter verdient.
Doris (1e
seizoen, 8 afleveringen, 30 min, IMDb 7,9)
Doris is net gescheiden en woont met haar twee kinderen in
een benedenwoning in Amsterdam. Met steun van zus Saar en vriend Tim weet ze
zich al multi-taskend door het leven te bewegen, zich continue vragen stellend
over dat leven. Alledaagse situaties krijgen een enorme meerwaarde door het
grote komische talent van Tjitske Reidinga die Doris speelt. Haar mimiek is
buitengewoon treffend. Ze is ook de bedenker van de serie, samen met Roos
Ouwehand (die haar zus speelt). Lekker behapbaar ook, die dertig minuten per
keer.
Downton Abbey (4e
seizoen, 9 afleveringen, 65 min, IMDb 8,7)
Het derde seizoen eindigde hoe we het allemaal graag
hoopten, tot er in de laatste scène iets vreselijks gebeurt. Alweer een dode,
en niet zo maar eentje. Maar ja, ‘life goes on’, ook op dit landgoed. Wederom
spelen de grootse zaken in het leven een rol, maar blijft alles toch op
aristocratische wijze rustig voortkabbelen. Goed fatsoen en orde zorgen daar wel voor. “The business of life is the
acquisition of memories. In the end that’s all there is” weet butler Carson mooi
te formuleren. De heerlijkste uitspraken komen echter nog altijd van de
al bijna tachtig (!) jarige Maggie Smith in haar rol van Lady Crawley. Als haar wordt gezegd “how you hate
to be wrong” repliceert ze op typische wijze: “I wouldn’t know. I’m not
familiar with the sensation”. Heerlijk!
Engrenages (4e
seizoen, 12 afleveringen, 52 min, IMDb 8,3)
Seizoen vier gaat aan de slag met een linkse actiegroep die
opkomt voor illegale vluchtelingen. Hun acties zijn echter extreem en dit geeft
zowel de politie als mijn favoriete advocaat Karlsson weer voldoende om handen.
Advocaat Pierre Clement gaat in zijn nieuwe functie ook voor criminelen werken.
De actie van Laure uit het vorige seizoen hangt als een zwaard van Damocles
boven haar hoofd, aangezien een nieuwkomer binnen haar afdeling als getuige bij
zijn (ware) verhaal blijft, terwijl de oude rotten Laure willen ontzien.
Rechter Roban heeft het zwaar met zijn familie en binnen het gerechtelijk
systeem, als hij steeds meer een eigenwijze outcast wordt die niet volgens de
onzuivere regels wil spelen. En wie hebben we daar? Johan Leysen heeft een
aardige rol weten te bemachtigen! Deze serie blijft zeer vermakelijk, maar dit
vierde seizoen is niet het beste. Misschien daarom dat het cijfer van IMDb van
een 8,3 naar een 7,8 is gegaan?
The Fall (1e
seizoen, 5 afleveringen, 60 min, IMDb 8,1)
Belfast, Noord Ierland. Een stad die zo zijn eigen regels
kent. Alice Monroe is een Detective Superintendant die door de Metropolitan
Police naar deze stad is gestuurd om zich bezig te houden met het onderzoek naar
een moord. Ze is berekenend, doortastend, zakelijk en gaat recht op haar doel
af. Het worden moorden, een seriemoordenaar zo blijkt. Er worden
carrièrevrouwen vermoord, die allemaal hetzelfde profiel hebben. Tegenover
Monroe staat de moordenaar. Een getrouwd man, vader en therapeut. Ook hij is
berekenend, volgt een patroon, neemt de tijd om dit uit te voeren zodat het op
de juiste manier gebeurt. Hij leidt een dubbelleven, want zijn gezin weet van
niets. Het is fascinerend en
angstaanjagend tegelijk. “No one knows what’s going on in someone else’s mind.
Life would be intolerable if we did”. Er zijn mooie parallellen tussen
de detective en de killer, die we door elkaar geweven te zien krijgen. Zoals de
rauwe, haast zakelijke seks die zij heeft in haar hotel en de bijna liefdevolle
manier hoe hij zijn slachtoffers ensceneert. Er is aandacht voor dingen die
(binnen het onderzoek) normaal zijn, maar voor de toeschouwer nieuw (zoals dat
je door de politie ingeschreven wordt in een logboek als je een plaats van
misdrijf gaat betreden) of confronterend omdat je het nog niet eerder zo zag
(zoals de mooie vrouw die in rigor mortis staat van brancard naar tafel wordt
overgebracht). Verder is het fijn om Gillian Anderson na zoveel tijd weer (zie
ook Hannibal) te zien. SPOILER: Het
is wel een beetje jammer dat de zaak niet wordt afgerond en we moeten wachten
op een vervolg. Is het je trouwens ooit opgevallen dat Gillian soms maar met
één oog knippert?
Feuten (3e
seizoen, 10 afleveringen, 25 min, IMDb 7,5)
Na twee seizoenen de ins en outs van de studenthuizen en
wilde populatie meegemaakt te hebben, dachten de schrijvers dat het tijd was om
de horizon te verbreden. Gelijk hebben ze. Dus Bram Wachtmans gaat stage lopen
bij een advocatenkantoor, waar hij wordt opgegeild door nieuwkomer Victoria
Koblenko (als Fleur) en al snel door heeft dat het voor wat hoort wat is. Dat
hoort wat is dan de belangrijkste aanwinst voor de serie in de vorm van Robert
de Hoog (als Vincent Francken) die Ithaka wordt binnengeloodst onder valse voorwendselen
en meteen de aandacht naar zich toetrekt door sterk spel. Maar natuurlijk wordt
ook de titel van de serie niet uit het oog verloren en is er weer een nieuwe
lading sjaarzen die als voetveegjes worden gebruikt. Kortom, volop adolescente
tradities en opportunisme bij het klaarstomen voor de grote mensen maatschappij
vol witte boorden. Met een hoop platitudes, een wat ongeloofwaardig einde en
het uitstellen van de stap naar verantwoordelijk en volwassen gedrag is er maar
één vraag die over blijft: biertje?
Flashpoint (1e
t/m 6e seizoen, 9 - 22 afleveringen, 41 minuten, IMDb 7,5)
Alweer een inhaalslag, want deze Canadese serie is al afgelopen
en kent totaal vijf seizoenen! Een speciale eenheid van de politie, de
S(trategic) R(esponse) U(nit) wordt ingezet om direct te handelen in
problematische situaties (gijzeling, huiselijk geweld, e.d.) die aan de gang
zijn. Elke aflevering begint met een dramatisch hoogtepunt, waarna we enkele
uren terug in de tijd gaan om te zien hoe het zover heeft kunnen komen. Aan het
einde volgt een mooi rustig liedje waarbij we de afloop kunnen overzien. Uitgaande
van het principe ‘connect, respect, protect’ zijn het zeer menselijke en
emotionele verhalen die vaak zonder dat er een schot wordt gelost tot een
‘goed’ einde komen. Dit en het feit dat er wel degelijk dingen (vreselijk) mis
kunnen gaan, maakt het een boeiende serie, waarbij de focus op het team en de
mensen in een benarde situatie ligt. Privé perikelen van de politiemensen
worden slechts zeer zijdelings belicht, maar dat is op zich geen gemis. De
serie kent een hoge constante kwaliteit, is heerlijk spannend en stevent af op
een explosieve dubbele eindaflevering in het laatste seizoen met een zeer
bevredigend einde. Hier in huis zijn een aantal vaste uitdrukkingen (zoals
‘stealth approach’, ‘no joy’ en ‘I’ve got the solution’) uit de serie in ieder
geval gemeengoed geworden. Ik ga deze serie echt missen. “Copy that”!
The Following (1e
seizoen, 15 afleveringen, 43 min, IMDb 7,6)
Ryan Hardy (Kevin Bacon) weet seriemoordenaar Joe Carroll
(James Purefoy) in het gevang te krijgen. Als deze 9 jaar lang zit te brommen,
werkt hij een briljant plan uit, dat hem een heel leger van gelijkgestemden
oplevert, die alles voor hem zullen doen. Dit niet geheel geloofwaardige maar
interessante gegeven wordt spannend uitgewerkt, maar wel erg Amerikaans. Zo
glippen wel erg veel dingen door de vingers van Hardy, eindigt elke scène met
dezelfde over-dramatische muziek, gaat elke moordenaar eindeloos ouwehoeren
voordat ze tot moorden overgaan (wat dan dus vaak niet meer lukt) en zijn veel
confrontaties in het tè donker. Enkele malen dacht ik er de brui aan te geven,
maar dat had de serie kennelijk ingecalculeerd, want dan gebeurde er iets dat
toch wel weer interessant was, waardoor ik weer bleef hangen.
Game of Thrones (3e seizoen, 10
afleveringen, 60 min, IMDb 9,4)
The Rains of Castamere. De negende aflevering van
het derde seizoen. Dat is een aflevering die ik niet snel zal vergeten. Zelden
heb ik dat ik tijdens een serie met mijn mond vol tanden sta, maar dat was nu
zeker het geval. Na heel veel woorden komt het tot daden die dan ook direct in
de overtreffende trap gaan. Sprakeloos. In de Posthoornkerk te Amsterdam was er
een tentoonstelling dit
jaar over deze serie die duizenden bewonderaars trok en lange rijen en wachttijden
veroorzaakte. Het was gratis (hulde!) en ik had het geluk op een rustig
tijdstip te komen waardoor ik zo door kon lopen naar binnen en zonder
tijdslimiet alles kon bewonderen. En heel, heel eventjes voelde ik mij een
koning toen ik op de beruchte troon kon plaatsnemen.
Girls (2e
seizoen, 10 afleveringen, 30 minuten, IMDb 7,2)
Nadat het eerste seizoen me wist te boeien, weet het tweede
seizoen met helemaal in te pakken. Het duurde even voordat ik in de flow van de
serie kwam, maar de alledaagse en toch buitengewone personages weten op hoogst
originele wijze een kijkje te geven in hun bestaan. Seksueel gaat de serie ook
best ver, op een vaak zeer pijnlijke manier. Wat echter de meeste indruk achter
laat zijn de dialogen en woordvondsten. Vandaar enkele voorbeelden.
Dialoog tussen Hannah en Jenna die in bad zitten:
“O my God
Jenna”.
– “What?”
“You just snot rocketed in the tub.”
– “That was
gross?”
“That was
so gross.”
Monoloog van Adam tegen Hannah:
“Hannah, I
hear where you stand. And as an outsider looking in I’m impressed and I applaud
how mature you’ve handled your resolve to end this. But as a man living my man
life my desire for you cannot be repressed. And to quit this pursuit would be
to shirk self-respect and abandon my own manhood, and that’s not going to
happen.”
Mooie uitdrukking van Hannah als ze op een feest snel van de
een naar de ander gaat:
“Excuse my
social butterfly-ness”
Of als iemand te dichtbij komt heeft ze het over ‘spacerape’.
Hannibal (1e
seizoen, 13 afleveringen, 43 min. IMDb 8,4)
Gebaseerd op de karakters uit het boek van Thomas Harris.
Drie mannen vormen de kern van de serie. Will Graham (Hugh Dancy) is een
briljante, getormenteerde, in zichzelf gekeerde leraar, die door de FBI (waarvoor
hij werkte) ingezet wordt als specialist bij moordzaken. Hij heeft het unieke empatisch
vermogen om op de plek van een moord als het ware terug te spoelen en te zien
wat er is gebeurd door zich te identificeren met de dader. Door zijn gave is
hij wat contactgestoord en wordt hij door nachtmerries getergd. Jack Crawford
(Laurence Fishburn) is de man van de FBI die met hem samen werkt, hem
‘gebruikt’ om zaken op te lossen. Zeer resultaatgericht, waardoor hij soms de
menselijke kant niet ziet. Fishburne brengt de rol met enorme gravitas. Als
laatste is daar Dr. Hannibal Lector (Mads Mikkelsen in een weergaloze rol), de
psychiater van Will, die de touwtjes in handen heeft, uiterst berekend en
manipulatief kan zijn en zeer begaafd is. Liefhebber van ‘haute cuisine’ zet
hij vriend en vijand de meest exquise gerechten voor. Hij wordt ook door Jack
gebruikt als ‘sparring partner’. Gedrieën zijn ze bezig met het onderzoek naar
de Chesapeake Ripper, die zeer originele, morbide en extreme moordtableaus als
een soort kunstwerk achter laat, waarbij de slachtoffers op gruwelijke maar
uiterst professionele manier zijn ontdaan van hun organen. Dit is een uiterst intelligente
psychologische thriller serie, waarbij de meeste moorden alleen als eindproduct
te zien zijn, wat dan wel zeer grafisch is gedaan. Dit gaat onder je huid gaat
zitten, zwaar, depressief, intellectueel uitdagend. Een ware delicatesse!
Hemlock Grove (1e
seizoen, 13 afleveringen, 50 min, IMDb 7,0)
De aankondiging van deze serie deed me watertanden. Eli Roth (executive producer), Famke
Janssen, horrorserie, weerwolf… What’s not to like? Nou, de serie zelf.
Ook weer een kleine stad waar dan twee jonge meisjes vermoord worden
aangetroffen. Twee jongens (waarvan eentje een weerwolf) gaan op onderzoek. Het
komt me allemaal erg onvolwassen en rommelig over. Een recensent schreef over
deze serie: "corny and emphatically less profound than it thinks it
is", waarbij ik me geheel wil aansluiten. Netflix kwam met een aparte
actie. Ze hebben het hele eerste seizoen in één keer aangeboden. Je kon dus
meteen alles kijken. Ik ben echter niet ver gekomen.
House Of Cards (1e
seizoen, 13 afleveringen, 60 min, IMDb 8,8)
Francis Underwood (Kevin Spacey) krijgt niet de positie
binnen het Witte Huis bij de Democraten die hij dacht te krijgen nadat door
(o.a.) zijn toedoen partijgenoot Garrett Walker tot president wordt verkozen.
Hij likt ogenschijnlijk zijn wonden, doet alsof hij zich schikt in het lot maar
gaat wraak nemen door iedereen te piepelen op de meest vileine, slinkse en
meedogenloze wijze, waarbij hij zelf ondertussen zijn positie alleen maar
versterkt. Zijn vrouw (Robin Wright) staat aan de top van het bedrijf dat zich
bezig houdt met ‘schoon water’, maar lijkt al net zo ‘cold hearted’ als haar
man. Hun huwelijk is een zakelijke overeenkomst waarin ze beiden gedijen. Normaliter
houd ik niet zo van politiek geneuzel (zie Borgen),
maar hier is het geneuzel slechts een middel om de slechtheid van een individu
te laten schitteren. En Kevin Spacey weet dit als geen ander te
bewerkstelligen. Extra dimensie geeft het doorbreken van de vierde wand.
Underwood ziet jou als kijker namelijk als een soort vertrouweling met wie hij
zijn (ware) gedachten deelt. Hij kijkt dan recht in de camera. Het maakt je
zonder dat je er voor gekozen hebt een soort handlanger in kwade zaken, wat
best lekker voelt af en toe. Tenslotte heeft niemand schone handen op dit
niveau. Soms heeft hij niet meer dan een briljante blik in die camera nodig om
een momentje met je te hebben. Geniaal.
In The Flesh (1e
seizoen, 3 afleveringen, 60 min, IMDb 7,6)
PDS. Partially Deceased Syndrom. Zo heet de aandoening.
Eigenlijk gaat het om zombies die door middel van medicijnen, praatgroepen en
psychiaters weer geschikt worden gemaakt om terug te keren in de maatschappij.
Daar zit echter niet iedereen op te wachten, want de ondoden hebben heel wat
dood en verderf op hun geweten. Heel wat dierbaren zijn heen gegaan. Kieran
Walker (goede achternaam – denk aan The Walking Dead) is zo’n herstellende
zombie. Zijn terugkeer bij zijn gezin kan niet op positieve bijval rekenen van
zijn zus Jem, die bij de HVF (Human Voluntary Force) zit, die bestaat uit
veteranen uit de tijd dat er nog geen remedie was tegen de gedeeltelijk
overledenen. Onder het mom “a rotter is a rotter” voeren ze nu nog steeds anti-
zombie activiteiten uit. De mensen die PDS hebben zullen inderdaad nooit meer
echt levend worden. De serie sluit aan bij een film als Warm Bodies, waarin goed wordt
gedaan ook al klopt je hart niet meer. In
The Flesh brengt het nog een stap verder en gaat in op de gevolgen van het
PDS fenomeen, zowel voor de drager als voor de mensen om hem heen. Zo heeft
Kieran last van een identiteitscrisis, bestaat er een speciale drug om de
zorgen te vergeten, helpen sociale werkers hem en het gezin met ondersteuning
en zorgen de onderlinge relaties en de andere spelregels binnen het genre voor
de nodige verrassingen en emotionele diepgang. Dit ‘probeersel’ van de BBC
krijgt gelukkig een vervolg in 2014.
Love Hurts (1e
seizoen, 6 afleveringen, 42 minuten, IMDb ??)
Gebaseerd op de columns van Corine Koole in de LINDA
geregisseerd door Will Koopman en met in de voornaamste rol Susan Visser. Een
hoop onderdelen die maken dat je denkt dat dit iets zou kunnen worden. Helaas
is dat niet het geval. Susan speelt een relatietherapeut die binnen één sessie
van 10 minuten televisietijd het hele verhaal van haar patiënt krijgt
opgebiecht, waarna ze in de camera kijkt (die befaamde vierde wand doorbreekt)
en ons nog even op lijzige wijze met een wat belerend toontje vertelt hoe het
zit. Alsof we in haar klas zitten en les krijgen. Tijdens de sessie worden er
nauwelijks vragen gesteld noch zijn er veel opmerkingen om de patiënt te
helpen. Het dient puur om het verhaal te horen. Dit verhaal wordt droogjes uit
de doeken gedaan en je ziet het vertelde dan letterlijk in beelden voorbij
komen. Het is simplistisch en soms zelfs vrij plat. Vier verhalen per keer
waarin vooral veel overspel en lust. De laatste case vertelt de
relatietherapeut helemaal zelf, alsof ze een doktersroman voorleest die ze zelf
n.a.v. een zaak heeft opgetekend. “Overspel is een kunst op zich”, laat ze ons
weten. Het lijkt wel een promotiefilm voor buiten de deur neuken. De serie is
lachwekkend slecht. En dan heb ik het nog niet eens over ondoordachte scènes, zoals
het uitgebreid gaan praten in een stilte coupé in de trein.
Luther (3e
seizoen, 4 afleveringen, 60 min, IMDb 8,5)
Hij ziet er wat ouder en vermoeider uit. Zijn eigenzinnige
maar doeltreffende methodes om tot resultaten te komen zijn een doorn in het
oog van Interne Zaken, die hem willen pakken en zelfs zijn collega Ripley voor
hun karretje gaan spannen. Want Detective Chief Inspector Luther is nog steeds
een bom die kan uitbarsten. De vier afleveringen zijn in tweeën gesplitst, met
elk een moordzaak. Hoe moeilijk blijkt het om moordenaars te pakken als je geen
wapen op zak hebt (dat hebben detectives in Engeland namelijk niet). Gelukkig
dat ook mijn favoriete personage aan het eind van het seizoen nog even
terugkomt!
Modern Family (4e
seizoen, 24 afleveringen, 22 min, IMDb 8,6)
Na vorig jaar drie seizoenen te hebben ingehaald met heel
veel plezier, blijft deze serie er eentje om heerlijk met het hele gezin te
kijken. Ook dit keer weer volop hilarische en herkenbare situaties binnen de
verschillende gezinnen van de familie. Wat me wel op gaat vallen is dat die
lieve baby Lily uitgegroeid is tot een beetje akelig kind. Dat trekt in seizoen
5 gelukkig weer wat bij…
De Ontmaskering Van
De Vastgoedfraude (miniserie, 4 afleveringen, 60 min, IMDb 6,6)
Vastgoed. Iets dat SNS de das om heeft gedaan. In deze
miniserie zien we hoe onder leiding van twee mensen met grootse plannen een
hele hoop stuk is gegaan. Ger van Woerkom durft risico te nemen, groot te
denken. M.b.v. van coach en inspirator Theo Frijn komen ze tot grote hoogte en
weten Philips Pensioenfonds, Fortis en het Bouwfonds met zich mee te krijgen.
Kosten die niet worden gemaakt, rekeningen zonder tegenprestatie, connecties,
bluffen, pamperen met snelle auto’s, boten, horloges, coke… GELD!!! Goede adviezen
worden in de wind geslagen. “Als hebzucht het wint van bedachtzaamheid, dan
loop je vanzelf een keer tegen de lamp”, wordt er een keer geopperd. Er wordt
steeds geschakeld tussen het ‘nu’ (in de greep van het Openbaar Ministerie) en
het verleden en dat werkt bijzonder goed. Een prachtige rol van Jeroen Willems
als extravagante coach, vol bravoure, uitbundig en irritant, maar
tegelijkertijd iemand die je stiekem bewondert. Maar vlak Ian Bok (Ger van
Woerkom) niet uit, de opportunist die een rotsvast vertrouwen heeft in zichzelf,
eindeloos blijft geloven dat alles goed
zal komen, maar uiteindelijk niemand nog kan vertrouwen.
Overspel (2e
seizoen, 10 afleveringen, 50 min, IMDb ??)
Het overspel is klaar, gedaan, over en uit. Gezinnen zijn
gespleten. Wat blijft is het onderzoek naar Couwenberg’s criminele activiteiten
en ook naar diens advocaat Steenhouwer die opeens verdwijnt. Zijn geliefde
gelooft niets van zijn achtergebleven briefje en gaat op zoek. We zien nog wel
emoties als gevolg van het overspel, maar het thriller element neemt de
overhand en dat pakt op zich niet verkeerd uit, want het wordt een stuk
spannender dan de eerste serie. Goed spel, zeker door Kees Prins die als
centrale figuur zakelijke, eigen en familiebelangen constant moet afwegen. Maar
na lange tijd in spanning te hebben gezeten, is de ontknoping dan toch wel erg
doorzichtig.
Penoza III (3e
seizoen, 10 afleveringen, 45 min, IMDb 8,1)
Carmen raakt steeds dieper verstrikt in het criminele
wereldje, hoewel de leiderspositie haar goed af gaat. Maar het is niet langer
alleen haar eigen gezin dat er mee om moet gaan, ook haar nieuwe man John en
diens zoon worden langzaam maar zeker meegezogen. De drugstransporten krijgen
een steeds groter en zelfs internationaal belang, waardoor Carmen in contact
komt met grote spelers. Ondertussen bijt gekrenkte officier van Justitie
Justine de Heer zich vast in de zaak en zet alles op alles om Carmen in de cel
te krijgen. Hoewel de serie nog altijd boeit, door spel en ruige karakter,
vallen er wat zaken op die vragen oproepen (Justine zou Carmen redelijk
makkelijk aan de criminaliteit kunnen linken door een telefoon tap en Carmen zou
redelijk makkelijk de mol kunnen achterhalen door hem te schaduwen als hij naar
het politiebureau gaat) en de manier waarop Carmen haar noodlot iedere keer
ontloopt is ook niet altijd even geloofwaardig. Daarbij lijkt ze er voor elk
opgelost probleem twee terug te krijgen. Speciale vermelding voor de mooie
manier waarop aan elk begin van een aflevering het verhaal gewoon begint, maar tegelijkertijd
op slimme wijze toch weet te vertellen wat er in de vorige afleveringen is
gebeurd. De muziek die onder de serie zit is echter niet goed te pruimen. Weinig
inventief, veel standaard vet aangezet melodramatisch.
De Prooi (miniserie,
3 afleveringen, 50 min, IMDb 7,7)
Een serie over hoe de ambitieuze topman Rijkman Groenink de
ABN-AMRO aan de rand van de afgrond bracht. De serie probeert een kijkje te
geven in deze financiële wereld aan de hand van Groenink, die door en ondanks
wie hij is zo ver is gekomen en er ook aan ten onder gaat. Hij gaat voor de
knikkers, alles of niets. Maar door het gemis aan empathie, het maken van foute
grappen op verkeerde momenten en een misplaatste air van superioriteit en
vanzelfsprekendheid kunnen hele belangrijke zaken (fusie met ING) ook mis gaan.
Een wereld vol grote ego’s die snel gekwetst zijn. De figuur Groenink komt over
als tragisch en weet weinig empathie op te wekken bij de kijker. Maar het is
het fantastische spel van Pierre Bokma dat veel goed maakt. Toch vond ik de
vergelijkbare serie De Ontmaskering Van
De Vastgoedfraude interessanter.
Real Humans (1e
seizoen, 10 afleveringen, 60 min, IMDb 7,8)
Hubots heten ze. Zelfdenkende robots die er uitzien als
mensen. Ze worden ingezet als hulp in huis. Ze kunnen geen geweld gebruiken, of
liegen. Er blijkt echter een aparte groep van deze hubots te zijn, die niet
langer als slaaf door het leven willen gaan. Aangezien een robot is
geprogrammeerd, kun je dit ook aanpassen. Het leidt tot een clash. De serie is
top. Alles grijpt mooi in elkaar, het is spannend, onvoorspelbaar en
verrassend. De acteurs die de robots spelen doen dit zeer knap. Ze zien er uit
als ‘real life dolls’ met een USB-poort in hun nek. Een soort übermenschen met
helblauwe ogen. Er zitten goede ideeën in, zoals de hubot junk, die constant
100% opgeladen wil zijn en de onderwereld die de hubots misbruikt en er seksrobots
van maakt. Omdat de hubots zo echt overkomen kan de eigenaar zich er emotioneel
aan hechten, wat geloofwaardig is. Knap is ook, dat je als kijker mee gaat
voelen met de robots, terwijl je weet dat het maar machines zijn. Ben zeer benieuwd
naar het volgende seizoen van deze Zweedse serie.
Les Revenants (The Returned) (1e
seizoen, 8 afleveringen, 52 min, IMDb 8,2)
Er vindt een busongeluk plaats waarbij 38 (voornamelijk)
studenten het leven laten. Het dorp waar ze vandaan komen is in rouw. Men gaat
een verwerkingsproces door, er wordt gepraat over het oprichten van een
monument, de eerste stappen worden gezet om te leven zonder hen die ontvallen
zijn. En dan staat er ineens zo’n overledene voor je neus. Ze herinneren zich
niets, werden wakker in de bergen en liepen naar huis. Het gaat niet alleen om
die groep van het busongeluk, maar ook anderen, die 4 jaar, 7 jaar, 10 jaar
geleden zijn omgekomen. Voor wie is dit vreemder? Voor degene die een geliefde
weer in de armen kan sluiten na zoveel tijd, of voor de terug gekomenen die een
lange periode hebben gemist terwijl ze dat zelf pas voelen door de nieuwe
omstandigheden. Wie ben je? Wie ben ik? Er wordt verschillend gereageerd op de
herrijzenis. Mensen zien hun gebeden verhoord, anderen voelen angst bij deze
onnatuurlijke gebeurtenis. Extreme reacties volgen. Het gegeven is op zich al
intrigerend genoeg, maar het geheel zit ook nog eens erg goed in elkaar en
wordt aangevuld met geheimen die het dorp herbergt, zoal de seriemoordenaar,
het geheimzinnige jongetje en het waterpeil dat maar blijft stijgen. Er zijn
prachtige vondsten over het gegeven en wat er in bijvoorbeeld vier jaar tijd kan
gebeuren en wat dat betekent voor degene die die vier jaar mist. Het heden en
verleden wordt afgewisseld, per aflevering wordt er ingezoomd op één persoon en
de stemmige muziek van Mogwai draagt prima bij aan de sfeer. Je zit constant op
het puntje van je stoel doordat de serie verrassend, emotioneel, raadselachtig,
verontrustend is en psychologisch uitstekend in elkaar zit.
Under The Dome (1e
seizoen, 13 afleveringen, 42 min, IMDb 7,3)
Gebaseerd op een boek van Stephen King dat in 2009 uitkwam.
Een kleine stad wordt afgesloten door de buitenwereld door een enorme
doorzichtige koepel. We volgen de bewoners en toevallige voorbijgangers die
onder de koepel gevangen zitten en die het al gauw met elkaar aan de stok
krijgen. Natuurlijk zijn er geheimen die langzaam aan het licht komen en stukje
bij beetje leren we meer over de vreemde koepel. Al in 2005 kwamen de Luna
Brothers met een comic op de markt die Girls
heet en gaat over een dorp dat afgesloten wordt van de buitenwereld door een
enorme doorzichtige koepel. Daarnaast ging het ook over naakte, vleesetende,
eieren leggende vrouwen, dus waarschijnlijk zal die film- of tv-versie er niet
zo snel komen. Ook bij The Simpsons Movie
uit 2007 komt hetzelfde gegeven voor trouwens. Bij Under The Dome is niet alles even geloofwaardig of consequent
doorgevoerd. Als er een tekort aan water dreigt te komen, gaan de dorpelingen
de winkels plunderen en met elkaar vechten op leven en dood. Geloofwaardigheid
wordt een rekbaar begrip als er dan onverwachts (duh) regen valt (dat kan
kennelijk) en iedereen elkaar opeens weer in de armen valt. Niet consequent is
het feit dat op een gegeven moment alles om de koepel met de grond is
gelijkgemaakt, maar dan in latere scènes men dit weer is vergeten door te
voeren, zodat alles weer is begroeid. Er zijn genoeg personages om te volgen,
hoewel je ook het gevoel krijgt dat de boel wat wordt gerekt, zonder dat er nu
zoveel gebeurt. De interactie tussen de mensen onderling is niet heel boeiend,
maar ik ben benieuwd of er een interessante verklaring wordt gegeven voor de
koepel. Een tweede seizoen is in de maak, wat betekent dat het mysterie
voorlopig nog niet zal worden opgelost. Zo lang zal dit me echter niet blijven boeien.
Vikings (1e
seizoen, 9 afleveringen, 60 min, IMDb 8,5)
Ragnar Lothrok is een jonge Viking die intelligent is en
nieuwsgierig. Hij wil richting het Westen varen (Engeland) om te ontdekken of
daar nog meer te stelen valt, maar dat heeft nog nooit iemand gedaan en zijn
koning is er ook op tegen. Ragnar is ook eigenzinnig en de combinatie met zijn
slimheid zorgt er voor dat zijn positie steeds belangrijker wordt. Maar dit
gaat niet vanzelf. Vikings levert wat
je bij de titel van deze serie zelf bedacht had: veel woestigheid! Woeste
zeeën, wilde wieven, ruige kerels, een agressieve leider, dierlijke seks,
ongetemde strijdlust, bruut geweld, etc. Dit zijn geen lieverdjes. Je krijgt
een aardige blik in het wel en wee van deze Noormannen, waarbij historische
authenticiteit in ieder geval een rol heeft gespeeld. Spil van de serie is
Ragnar (Travis Fimmel) die met zijn nobele inborst en onverschrokkenheid
bewondering opwekt, ook al moordt hij er op los als ze op rooftocht gaan. Bij
Thor! Bij Odin! Bijvoorbeeld! (om Asterix en de Noormannen te quoten).
Volgens Robert (1e
seizoen, 8 afleveringen, 25 min, IMDb 7,4)
Huisarts Robert hikt tegen een midlifecrisis aan en duikt
daar ten volle in als hij zijn vrouw een klap geeft en tijdens zijn verblijf in
het appartement van zijn vriend het aantrekkelijke jonge buurmeisje Jasmijn
ontmoet, die hem zijn hoofd geheel doet verliezen. Peter Blok weet wel raad met
het verschijnsel van overspel (zie ook Leef!,
Evelien, Steekspel) en met de rest van de uitstekende cast en wederom een
fantastisch script van schrijfster Maria Goos steekt deze serie al gauw weer
met kop en schouders boven de rest van de Nederlandse series uit. Er zijn twee
zeer gewaagde, maar evenzo geslaagde zetten. Robert ziet zichzelf als kleine
jongen, die hem van ‘advies’ bedient. Daarnaast zien we als hij bij zijn
therapeut (mooie rol van Tjitske Reidinga) aan het praten is over wat hem is
overkomen, ook in beeld komen wat hem is overkomen, maar als gedachtengang
tussen Robert en Tjitske, die ook allebei aanwezig zijn in hetgeen is gebeurd.
Dit werkt soms hilarisch, zoals als Robert vertelt dat hij in bed lag met zijn
vrouw en we zien de therapeut daartussen liggen, luisterend naar wat hij zegt,
maar het is vooral een briljante manier om de herinneringen beeldend te maken
en meteen van commentaar te voorzien, wat ook iets melancholieks heeft. Het is
moeilijk uit te leggen en je moet deze serie gewoon gaan kijken. Ik hoop van
harte dat er een tweede seizoen gaat komen.
The Walking Dead (3e
seizoen, 13 afleveringen, 45 min, IMDb
8,7)
Seizoen 2 had wat tijd nodig om op gang te komen. Daar heeft
dit derde seizoen geen last van. In de eerste aflevering zien we meer zombies
over de kling gejaagd worden dan in het hele 2e seizoen het geval
was. En dan is daar Michonne. En dan is daar de gevangenis als toevluchtsoord.
En dan is daar de Governor… Mijn God, als iemand zijn stempel drukt op een
naargeestige wijze is hij het wel. Zijn stripversie werd door Wizard magazine
uitgeroepen tot ‘villain of the year’ en de invulling die acteur David
Morrissey aan de rol geeft is niet minder dan adembenemend. Wat heb je een
gloeiende pesthekel aan die man. De hoeveelheid gore is dus opgeschroefd
(zombie curbjob!!!), maar de diepgang van de karakters is er niet minder om.
Vandaar dat dit nog altijd een fantastische serie is, waarvan ik voorlopig nog
geen genoeg heb. Het eerste deel van het derde seizoen is ook al ‘in the
pocket’, met een heerlijke ‘midseason finale’.
Zusjes (1e
seizoen, 9 afleveringen, 25 min, IMDb 7,4)
Het is een beetje vreemd om maar liefst twee acteurs aan het
werk te zien in deze serie die dit jaar zijn overleden. Jeroen Willems en Marc
van Uchelen. Een laatste kleine ode. Zusjes is het verhaal van Mitzi (Charlie
Chan Dagelet) en Eefje (Chloé Leenheer) Evers. Maar ook van hun vader Rob (Loek
Peters) en moeder Winnie (Terence Schreurs). De meiden gaan op kamers in
Amsterdam, maar Eefje is een onhandelbaar kind dat totaal geen
verantwoordelijkheden neemt. Lieve Mitzi draait overal voor op terwijl het
huwelijk van de ouders ook niet helemaal goed gaat. Terwijl ze juist het leven
wil gaan ontdekken, wordt ze tegengehouden door de omstandigheden. O.a. gemaakt
door Dana Nechustan, die met Dunya &
Desi al heeft laten zien goed uit de voeten te kunnen met het realistisch
in beeld brengen van het alledaagse leven van jonge meiden en de problemen die
ze op hun weg tegenkomen. Een lieve serie, goed geschreven. Vragen die in je
hoofd opkomen worden vaak direct beantwoord. Er is goed over nagedacht om het
logisch en realistisch over te laten komen. Wat wel een vraagteken oproept is
het continue gebruik van een soort soft focus, die de randen van het beeld
onscherp maken.
maniac.jpg)
