Eefje de Visser - Griffioen Amstelveen, 26 oktober 2012

Het is 1983. Het schoolfeest is nog niet zo lang bezig en ik heb ‘Stiekem gedanst’ van Toontje Lager al twee keer voorbij horen komen. Ze zit daar, in een hoekje van het schoolcafé, onopvallend te kletsen met een vriendin. Gestoken in een glittervestje, zwarte pofbroek met hoogwater en gympen er onder. Ze heet Eefje. Ze staat op, kijkt even om zich heen en stapt daadkrachtig het podium op.

De theatertour van Eefje de Visser brengt haar vanavond naar Amstelveen, waarna de komende maanden nog vele theaters door het land gevuld zullen worden met haar muzikale klanken en de in elkaar geknutselde achtergronden die toch wat knullig overkomen. Ze komt op in een glittervestje, zwarte pofbroek met hoogwater en gympen er onder. Ze pakt een gitaar en speelt met haar band drie (nieuwe) liedjes die elkaar opvolgen zonder pauze, in een kabbelend ritme als een fijne kennismaking.

Pas na die drie liedjes is er ruimte om te klappen. Ze ‘verspreekt’ ons toe, dat ze in Almere is, wat ze niet is, waardoor ze in de war raakt en niet meer weet wat ze wilde zeggen. Zeg maar niets, raak ons met je muziek. Dat doet ze, feilloos. Bekende nummers van haar debuut De Koek zijn helemaal ontdaan van hun kleding en in iets nieuws gestoken. Meestal schaars, in basale vorm, intiem, puur en subtiel. In Het Gras krijgt een mineurstemming toebedeelt die indruk achter laat. Genoeg wordt door een stuwend ritme voortgedreven. Verdriet lijkt nog langzamer te gaan dan het origineel, waardoor de tekst en het gevoel nog zwaarder gaan wegen.

Hoe mooi. Hoe mooi zitten we er hier naar te luisteren, op klapstoeltjes, in een niet uitverkochte, maar goed gevulde zaal, met uitstekend geluid dat zonder oordoppen tot ons kan komen, zonder pratende mensen, rammelende koffiekopjes of vallende hardplastic bekers, want consumpties zijn niet toegestaan in de zaal.

Er zit een nadeel aan de opgelegde stilte. Een pauze, van een minuut of twintig, waardoor we uit de flow van het optreden raken en iedereen toch nog naar de bar rent om de inwendige mens te versterken. Wordt die niet al genoeg versterkt met haar klanken en woorden, die ons tot nu toe zo goed wisten te voeden?

Terug in de zaal pakt Eefje ons solo opnieuw bij de strot, met een onbekend nieuw pareltje, dat zo doordacht in elkaar steekt en niets nodig heeft dan haar stem en gitaar. Er volgen nog bekende nummers in herkenbare (Hartslag) en onherkenbare (De Koek) versies. Aan die laatste wordt de geprezen versie van Call Me vastgeplakt, waar het echter een adempauze tussen de nummers verdiende.

Dan eist het verleden haar weer op, als ik het misplaatste laatste nummer hoor, dat eigenlijk in dat schoolcafé thuis hoort, gespeeld door dat schoolbandje dat alle voetjes van de vloer krijgt als ze Blondie’s Hanging On The Telephone op volle kracht het zaaltje instuurt en zelfs die dolle lerares even mee pogoed.

Als ze klaar is, schraap ik al mijn moed bij elkaar en stap ik op haar af, in dat schoolcafé, dwars door de dansende menigte naar de andere kant van het zaaltje en zeg haar dat ze het niet nodig heeft, die bordkartonnen achtergrond en die wilde cover. Dat haar ze haar muziek, háár muziek in alle broosheid kan tonen en juist daarmee het publiek intens kan laten genieten. De woorden komen er hakkelend uit, maar ik zie aan haar ogen dat ze begrijpt wat ik bedoel.

Killer Joe

Fijn om Gina Gershon weer eens in actie te zien. Dat haar eerste shot een close up van haar volle bush is, plaveit de weg naar een clichévolle schets van het white trash milieu waar ze onderdeel van uit maakt. Dit is Texas, met hicks, rednecks, trailer parks, coke, caddillacs, beer, bbq, strippers, girls named Arlene and some good old fashioned country ass whooping. We hebben een vader, stiefmoeder, zoon Chris en dochter Dottie. Chris zit in de nesten, heeft geld nodig en verzint een oplossing waarvan ieder een beetje zinnig mens met een niet eens al te hoog IQ al direct van weg zou rennen. Zo niet deze familie. Joe Cooper, een politieman met een ‘business on the side’, wordt ingeschakeld om de echte moeder te vermoorden, zodat de rest het verzekeringsgeld op kan strijken. Als Joe aan Chris duidelijk maakt dat het geen spelletje is “this is serious business you’re fucking with here boy!” en het probleem van vooruitbetaling wordt opgelost, kan het gedoemde scenario vorm krijgen.  

Naast Gershon als de stiefmoeder treffen we Thomas Hayden Church aan als de vader en Emile Hirsch als zijn zoon. Het acteerwerk van vooral de twee laatsten is niet altijd even goed gedoseerd, maar misschien moet dat gerangschikt worden onder het kopje ‘comedy’, een label dat IMDb aan de film hangt. Niet dat ik dit er in zie overigens. Killer Joe wordt gespeeld door Matthew McConaughey. Als ik aan één acteur een hekel heb is hij het wel. Ideaal voor deze onsympathieke rol, want de hekel die je aan hem moet gaan krijgen is er bij voorbaat. Hij vervult de rol met verve. Ondanks zijn gecontroleerde, bedachtzame en beheerste voordoen kan het de kijker niet ontgaan dat hij een lopend kruitvat is, een vulkaan die op springen staat.

De film loopt iets te veel te koop met z’n sleaziness en het doorzichtige verhaal en de oerdomme familie willen maar niet boeien. Als Killer Joe dan na bijna anderhalf uur zijn kookpunt bereikt en zijn extreem gewelddadige karakter tentoonspreidt, leidt dit tot een uitermate potsierlijk einde dat het laatste sprankje hoop op iets briljants definitief de grond in boort.

Dan haal ik toch vele malen liever de dvd van Red Rock West of Blood Simple weer uit de kast.

Resident Evil: Retribution

Nadat (project) Alice ons via een computerscherm even op de hoogte brengt van wat er in de afgelopen vier films zoal is gebeurd en we daarna even bij de neus worden genomen in een droom scène, is Alice terug waar ze begon, bij de Umbrella Corporation. Als gevangene duurt het niet lang voordat ze zich via strakke bewegingen in een nog strakker sm-pakje een weg naar de vrijheid gaat knokken met de hulp van een mysterieuze Oosterse dame die dit keer het rode jurkje aan heeft.

De weg naar de vrijheid gaat via diverse simulaties die het naargeestige bedrijf heeft ontwikkelt om te zien wat de uitbraak van het virus zoal met mens en dier doet. Na de initiële zombies, krijgen we gemuteerde zombies, reuzen met bijlen, een nazi doodshoofdeskader in lederhosen en een gigantisch hersenhoofdmonster op vier poten. In antwoord daarop krijgen we dus na de initiële trap en slatechnieken die nog altijd vol overtuiging worden uitgevoerd door Alice (Milla Jovovich) een niet aflatende kogelregen door haar en haar bad-ass trawanten, die de originele betekenis weer terug geven aan de term ‘bullet time’.

Dat neemt niet weg dat het leentjebuur spelen bij Dawn Of The Dead (remake), Aliens en ook wel degelijk The Matrix het gevoel geeft dat de ideeën armoede nu echt heeft toegeslagen. Daarnaast keert de film terug naar de basisomgeving van de game, maar doet dat eigenlijk op een zo slechte CGI potpourri manier, dat het oninteressante non-verhaal zelfs geen visueel genot kan geven. Dat Alice & Co aan het einde al weer klaar staan voor het volgende hoofdstuk geeft de kijker de indruk dat hij een slechte vervolg comic aan het lezen is, waar geen einde aan schijnt te komen. Het wordt tijd om dit abonnement stop te zetten, want ook al weet ik niet hoe het af zal lopen, interesseren doet het me allang niet meer. 

End Of Watch

Grimmig, realistisch en hard. Maar ook aangrijpend, gevoelig en ondubbelzinnig. Het zijn woorden waar je een recensie dan meestal mee eindigt, maar ik geef ze vast mee om er daarna wat dieper op in te gaan.

Een buddy-cop-movie. Twee straat agenten die in het minder leuke deel van Los Angeles hun plicht doen door de voorgeschreven regels na te leven en degenen die dat niet doen op te pakken. Dit zijn niet alleen twee collega’s, maar ook vrienden, die voor elkaar door het vuur gaan. Onrustig gefilmde beelden (deels door camera’s die ze zelf dragen, of die in hun auto zit), vaak in spervuur achter elkaar gezet doen misschien wat zenuwachtig aan, maar dragen wel bij aan de beangstigende werkelijkheid die de agenten elke dag weer tegemoet treden en weten in veel gevallen de adrenaline tot een kookpunt te brengen. Hun dagelijkse patrouilles laten de drie voornaamste ingrediënten van de illegale voedselketen zien, zoals ze dat zelf noemen, namelijk drugs, geld en wapens. Met meestal geweld in welke vorm dan ook tot gevolg. Dit woeste wilde westen wordt afgewisseld met beelden van de dienders in hun privé situatie, waarin de Mexicaanse Mike Zavala (Michael Peña) al jaren gelukkig is getrouwd met de vrouw van zijn dromen en een fijn gezin heeft en zijn collega Brian Taylor (Jake Gyllenhaal) de eerste voorzichtige stappen zet richting een nieuwe liefde die niet alleen mooi, maar ook intelligent is. Het geeft ruimte om op adem te komen, maar laat natuurlijk ook zien wat de gevolgen zijn deze idylle als de tijdbom tot ontploffing zal komen.

Die tijdbom wordt duidelijk als de agenten (bij toeval) op zijaders van een groot Mexicaans kartel stuiten en als een ‘pain in the ass’ worden gezien door de criminelen die acties gaan ondernemen om hun handel te beschermen.

David Ayer is de schrijver en regisseur van deze boeiende actiefilm. Je zou hem specialist kunnen noemen op het gebied van politie versus criminelen in Los Angeles, want zijn vier voorgaande scripts gingen daar ook al over, met het intense Training Day als hoogtepunt. Dit keer pakt hij het iets anders aan. Behalve de filmstijl, die je nog dichter op de huid van de personages moet brengen, heeft hij er voor gekozen om de yin en yang in deze film zwart en wit te houden. Mike en Brian zijn goed, de criminelen zijn slecht. Er is eigenlijk geen grijs gebied. Dit heeft voor- en nadelen. Het is op zich wel eens fijn om te zien dat er ook nog (echt) goede agenten zijn, met wie je dan ook helemaal mee kunt leven. Aan de andere kant was dat grijze gebied in bijvoorbeeld Training Day juist zo interessant, omdat het die film een extra laag gaf, waarbij je zelf ook dieper in je geweten moest gaan graven. Door het goede spel, de zenuwslopende acties en de toenemende mate van grimmigheid, heb je echter pas na de film tijd om over dit soort zaken na te denken en ik kan niet zeggen dat ik die grijze laag nu erg heb gemist. 

Captifs

Drie Franse artsen (zonder grenzen) doen hun werk in een hospitaal in Kosovo, voormalig Joegoslavië. Hun werk daar zit er bijna op. De volgende dag vertrekken ze met de auto naar huis. Dit betekent rijden door een gebied waar de impact van oorlog nog steeds voel- en zichtbaar is. Ze stuiten op een wegversperring van het leger en kiezen er voor een andere weg te nemen i.p.v. te wachten tot de normale route veilig is. Een foute beslissing natuurlijk, want ze raken verdwaald en worden op een afgelegen bosweg ontvoerd door een groep gemaskerde mannen.

De drie worden opgesloten, verzorgd, krijgen te eten en vermoeden dat het misschien om losgeld te doen is. De werkelijkheid wordt al snel duidelijk en is een stuk gruwelijker.

Ondanks het feit dat deze film slechts 79 minuten duurt, krijg je het gevoel dat het een lange zit gaat worden, simpelweg omdat er nauwelijks vaart in zit, waardoor het soms zelfs wat saai wordt. Dit heeft ook te maken dat je weinig binding voelt met de drie Fransen, wat toch een voorwaarde is om een film als deze te laten slagen. Zonder opsmuk of al te veel verrassingen, maar met ongepolijst realisme en een snufje psychologie weet de film na verloop van tijd de aandacht toch nog naar zich toe te trekken en doet het appèl op oergevoelens zijn werk. Ren voor je leven!

Alleen Maar Nette Mensen

Voor de hoofdfilm zie ik de trailer van Cloud Atlas, een groots opgezet spektakel met een boodschap die misschien niet helemaal duidelijk overkomt, maar het zal in de film ongetwijfeld helder worden. Door de maker van Lola Rennt en de makers van The Matrix Trilogy. Tom Tykwer en de gebroeders Wachowski. Of nee, dat is waar ook, Larry is Lana geworden! Ik ben benieuwd hoe dit is aangepast op IMDb. Met de zoekterm Larry Wachowski krijg je Lana Wachowski in beeld, met in kleinere letters zijn vorige naam er onder. Ook de foto’s zijn ge-update. Het is toch een vreemde gewaarwording, maar ik hoop dat het hem gelukkig heeft gemaakt dat hij een haar is geworden.

Alleen Maar Nette Mensen is de film naar het boek van Robert Vuijsje. De titel komt van een uitspraak van de moeder van hoofdpersoon David, die hij wat onbeholpen herhaalt als men vraagt waar hij vandaan komt: “Oud Zuid, daar wonen alleen maar nette mensen”. David is Joods, zoon van rijke welgemanierde ouders, heeft een zevenjarige relatie met een net blond meisje en begeeft zich in een upper class omgeving, waarin al zijn vrienden al vanaf hun geboorte weten wat ze zullen/moeten gaan worden in de toekomst. David is anders. Hij voelt het kriebelen en het zijn zwarte vrouwen met grote borsten en konten die de kriebels teweeg brengen. Hij gaat erg naïef op zijn nieuwe doel af zonder na te denken over mogelijke gevolgen.

Het leuke aan de film is dat vele (voor)oordelen tussen diverse bevolkingsgroepen aan bod komen. Niemand wordt gespaard. David zelf is dus Joods, maar iedereen denkt dat hij een Marokkaan is, door zijn getinte uiterlijk, zwart haar en kleding keuze. Hij krijgt al snel door dat de negroïde vrouwen waar hij op valt ook weer onder te verdelen zijn. Zo heb je Surinamers die dan weer bonje hebben met Antillianen... Maar ondertussen krijgen ook Ghanezen, Javanen en Turken er van langs. Plat en fout, maar erg aanstekelijk omdat de toon uitermate licht wordt gehouden.

David gaat achter de temperamentvolle Rowanda aan (die haar naam op haar twee gouden voortanden heeft staan), duikt al snel tussen haar grote borsten (de scène met een trillende pokkie er tussen is hilarisch) en ontdekt al gauw een geheel andere wereld, waarin hij zich vol laat lopen met indrukken en adviezen. Dat de adviezen niet allemaal goed uitpakken blijkt als Rowanda hem de deur wijst omdat hij te veel een speculaas (blanke die slechte gewoontes van zwarte heeft overgenomen) is geworden. Dan laat de film ons ook een wat minder plezierige kant van het leven zien, zoals seks in ruil voor goederen en ongewenste zwangerschappen. Lang wordt er niet bij stil gestaan, want dit is toch vooral een komedie waarin de opzichtige boodschap vooral in grappen wordt verpakt. En dat pakt eigenlijk heel goed uit. De goede vertolkingen van o.a. Imanuelle Grives (die voor deze rol maar liefst 15 kilo aan kwam), Jeroen Krabbé en Annet Malherbe maken het af.

Je zou dus op heel wat slakken zout kunnen gaan leggen, maar dan mis je de humor. Ik zeg: schudden met die billen!

Bellicher: CEL (en ik dus niet)

Na de redelijk spannende en in ieder geval onderhoudende tv-serie Bellicher, mocht Daan Schuurman nog eens aantreden in zijn (titel)rol in een filmversie. Peter de Baan, die al eens een aflevering van de serie had gedaan, nam de regie in handen. Productiemaatschappij is Pupkin film, die ook al zo goed aan de weg timmert met de serie Van God Los. Deze serie had dan weer één van de mooiste leader muziekjes gemaakt door Paleis van Boem, die Bellicher: CEL ook weer van zeer fraaie muziek voorziet.

Het verhaal dan. Na een korte schets van Michael Bellicher’s privéleven (gescheiden, ex gaat met hun kinderen en nieuwe man voorgoed naar Amerika) komt hij al gauw terecht in een vreemdsoortig web, waarin hij wordt opgepakt door de politie, die hem beticht van een zeer ernstig delict, dat hij zeker niet heeft gepleegd. Het lijkt wel of iemand met zijn identiteit aan de haal is gegaan, waarna de eerst nog verwonderde, maar al gauw verbeten Bellicher op zoek gaat naar de dader(s). Het web blijkt groter en meer omvattend dan verwacht.

Schuurmans rent constant voor zijn leven, zowel criminelen als de AIVD kruisen zijn pad, hij pikt onderweg twee handige hulpjes op en probeert ondertussen ook nog een goede vader te zijn. Over multitasken gesproken. Met Daan zit het wel goed. Zijn reacties zijn over het algemeen natuurlijk en menselijk. Hij vecht om te overleven, maar is geen actieheld en laat het letterlijke vechten aan zijn handige hulpje over. Precies iemand waar we ons mee kunnen vereenzelvigen dus. De hulpjes overtuigen minder, omdat zowel Richard (gered door Michael na een aanslag) als Guusje (advocate) geen eigen verhaal of diepgang hebben, maar puur in dienst staan van Bellicher en zijn acties. Het zelfde geldt voor alle kwaaie en minder kwaaie pieren van wie de drijfveren vaak in het midden worden gelaten. Doordat het verhaal te dicht aan de hoofdpersoon blijft kleven, komt de uiteindelijke nationale dreiging ook niet echt over.

Het verhaal zit in grote lijnen wel goed in elkaar, het zijn de kleinere dingen waar het af en toe mis gaat. Zoals wanneer Michael en Richard in een auto zitten en hun achtervolgers zo goed als kwijt zijn, als Richard roept dat ze op moeten splitsen, waarna Michael de auto verlaat, en al rennend alsnog boeven achter zich aan krijgt. Wat volgt is een aardige scène op een Hollandse locatie (tomatenkwekerij), maar die had beter ingeluid kunnen worden. Ook vervelend is de veel te makkelijke manier waarop Richard, Guusje en Michael elkaar steeds weer vinden en hoe Bellicher in hemelsnaam precies weet vanaf welke plek de boeven willen ontsnappen. Het zijn zaken die de vaart van de film goed doen, maar de geloofwaardigheid zeker niet. Andere grote doorn in het oog is een cruciale scène, waarin Bellicher thuis via een spiegel naar iemand kijkt en zo blijft kijken als er iets verschrikkelijks gebeurt. Visueel misschien een leuk plaatje, maar redelijk belachelijk qua realiteit.

Als speelfilm blijft Bellicher: CEL toch een beetje in de polderklei steken. De toevallige ellende die de hoofdpersoon overkomt dient een groter belang, dat door gebrek aan tijd niet goed uit de verf komt. De vier delen van de tv-serie gaven daar beter de ruimte voor.

(en ik dus niet)

In het voorjaar van 2012 zag ik een oproep op het internet dat Pupkin op zoek was naar figuranten voor de speelfilm Bellicher II: CEL (wat toen nog de officiële titel was). Ik heb mij aangemeld, foto ingestuurd en kreeg te horen dat er zeker wat voor me in het verschiet lag. Na wat heen en weer gemail (en gebel) kreeg ik te horen dat ik op zondag 10 juni bij een kerk in de Prinses Irenestraat te Amsterdam moest zijn. Ik kreeg een persoonlijke brief met daarin informatie over de locatie, kleding, catering, quitclaim (was bijgesloten) en de scène die zou worden opgenomen. Over de scène stond het volgende: “Zondag gaan we de hele middag draaien in een controlekamer tijdens de Herdenkingsdienst van Wolbert Allaart (Marc Klein Essink). Jullie (2) zijn AIVD mannen die de monitoren in de gaten houden. Er is een belangrijke politicus overleden. Kerk is zwaar bewaakt en streng gecontroleerd. Niemand komt zonder ID binnen. Tijdens de herdenkingsdienst gebeuren er heel veel acties achter elkaar. Het wordt heel spannend… einde film. Op de set worden de scènes doorgenomen en krijgen jullie aanwijzingen van de opnameleider. Luister goed naar hem, zodat de opnames snel en goed gaan!”

Het leek me altijd al leuk om eens een dagje op de set van een speelfilm rond te lopen en al helemaal om daarin een piep klein rolletje in te spelen, ergens op de achtergrond. Nu heb ik ooit eerder meegedaan aan opnames voor een trailer en ik was me bewust van het feit dat het voornamelijk wachten, wachten en nog eens wachten is; en dat je maar moet afwachten of je überhaupt ooit in beeld komt, c.q. blijft. Maar met deze brief in handen leek het werkelijkheid te gaan worden. Het zou daarnaast een leuk verhaal voor mijn blog op kunnen leveren. Het liep toch even anders…

Ik werd een dag van tevoren gebeld door degene die zich met de figuranten bezig hield. Helaas ging de shoot niet door die bewuste zondag, maar niet getreurd, het zou op een andere dag plaats gaan vinden. Ook daar kreeg ik bericht over. Alweer een zondag, zelfde plaats en tijd. De zondagochtend van de opnames word ik gebeld. De opnames in Den Haag lopen uit en de shoot van die middag zullen ze niet gaan halen. Excuses. Je hoort van ons.

Niet dus. Ik heb de aangewezen persoon in de loop van de week nog twee keer gemaild, om te vragen of het nog door zou gaan en op welke dag, maar mijn mails konden niet rekenen op een antwoord.

Ik weet genoeg van het filmproces om te weten dat sommige dingen niet volgens schema gaan. Dat stoort me ook niet. Wat ik niet netjes vind is dat ik helemaal niets meer hoorde en dat er niet werd gereageerd op mijn mails.

Jammer maar helaas dus, al heb ik er alsnog een klein verhaaltje uitgeperst, over net niet die ene man in dat zwarte pak van de AIVD.