Kashmir - Melkweg (oude zaal) Amsterdam, 11 april 2013

Op weg naar het concert kruipen de noten van het nieuwe album van Kashmir genaamd E.A.R mijn oor in. Voor de eerste keer, want aangezien ik erg druk ben met het Imagine Film Festival heb ik nog niet veel tijd gehad. Op het eerste gehoor heeft de band het tempo wat verlaagd, ligt de nadruk op sfeer en komen de dromerige kwaliteiten in gelaagde klanken over je heen als een warme deken. Dat belooft dus voornamelijk een luisterconcert te worden, als ze het album goed gaan promoten.

We hadden ons voorgenomen om op tijd bij de Melkweg aan te komen en dan een plekkie te zoeken op het balkon, zodat ik mijn vermoeide benen (vandaag persoonlijk record trap op en af lopen met stapels zware tijdschriften in mijn handen verbeterd) wat rust kan geven en we een goed uitzicht zouden hebben op het podium. Maar ik zag dat het niet is uitverkocht en dan is het balkon misschien niet eens open. Dus gaan we rustig aan doen, nemen een cocktail in de bar van het hotel waar mijn vrouw werkt en stiefelen we rond tien voor acht naar de concertzaal. Eenmaal binnen horen we het voorprogramma The Vagary, dat bezig is met een nummer van Rod Stewart, Young Turks. Een grappige keuze die wel past bij dit Amsterdamse bandje, die in wel meer nummers de synthesizer met vrolijk simplisme gebruikt. De vier jongens laten pakkende popliedjes horen met een iets nerderig, zeurderig karakter dat me direct aan Fatal Flowers doet denken, waar ik overigens nooit fan van was. Ze zien er verder uit alsof ze zijn weggelopen uit The Strokes. We pikken nog drie, nee vier (de zanger was even in de war) nummers mee en wachten dan op de hoofdact als mijn oog op het balkon valt, dat inderdaad afgesloten was, maar nu open blijkt. We spoedden ons dus alsnog naar boven en nemen een prima plekje in achter het traliewerk.

De Denen van Kashmir beginnen rustig, met de twee openingsnummers van hun nieuwe album. Blood Beach en Piece Of The Sun zetten enigszins de toon voor vanavond, waarin we later nog een handvol nummers van E.A.R te horen krijgen. Wat meer toetsen, wat minder gitaar. Toch gaat direct het hart sneller kloppen als ze vervolgen met Kalifornia van het album No Balance Palace. Het is dit album en het bijzonder The Cynic dat mijn aandacht voor het eerst op deze groep vestigde. De aandacht ligt vanavond op de afgelopen tien jaar, want van de eerste drie albums wordt alleen Lampshade als toegift gespeeld. Maar zo ver zijn we nog niet. De band staat er weer ontspannen bij. Er wordt contact gezocht met het publiek, dat aandachtig luistert en wat minder beweegt, wat dan ook weer logisch is gezien de keuze van de songs. Zanger/gitarist Kasper Eistrup raad ons zelfs aan om even compleet weg te drijven bij Pedestals, vergezeld van een jointje, biertje of wat ook. Het nummer dat experimenteel begint, vol geluidslagen, instrumentaal, maar uiteindelijk uitkristalliseert in een song die je naar hogere sferen brengt. Daar hoeft geen joint aan te pas te komen. Om ‘balance’ in dit ‘palace’ te krijgen worden we net zo goed uitgenodigd om te gaan dansen op Purple Heart, waar de ‘beats per minute’ wat hoger liggen. Alweer een nieuw nummer, net als Peace In The Heart dat Kasper inleidt met een versie van Neil Young’s Captain Kennedy.  Verder nummers van Zitilites, zoals Rocket Brothers, Surfing The Warm Industry (met het gebruik van de Theremin) en Melpomene.

De toegift bestaat zoals gezegd uit Lampshade, waarna Kasper het nummer This Love, This Love van E.A.R opdraagt aan ons, maar in het bijzonder aan een stel dat ergens in het publiek staat en een lange reis hebben afgelegd om hier te zijn. Waarschijnlijk persoonlijke vrienden. Hoewel ik een hoop van mijn favoriete nummers heb moeten missen vanavond, komt er toch nog eentje als toetje voorbij, She’s Made Of Chalk, dat meteen – ondanks het aanhoudende applaus van het publiek – het laatste nummer zal zijn, waarna de gordijnen zich sluiten en we onze weg huiswaarts weer inzetten.

Een fijn concert dat me doet voornemen om het nieuwe album goed en in alle rust te gaan beluisteren.

A Werewolf Boy

Grootmoeder Soon-Yi reist naar het huis waar ze als jong meisje heeft gewoond. Het gebied krijgt een nieuwe bestemming en ze kan het huis verkopen. Vergezeld door haar kleindochter komen de herinneringen aan het huis naar boven.

Het is een groot huis op het platteland waar ze 47 jaar geleden naar toe verhuisde vanwege haar gezondheid. Een longprobleem vraagt om schone lucht die ze hier in volle teugen tot zich kan nemen. Met haar kleinere broertje en zusje en haar moeder neemt ze haar intrek in het huis. Als snel ontdekt Soon-Yi een totaal verwilderde en uitgehongerde jongen die alleen grommende geluidjes maakt. Geschikte opvang blijkt niet zo gemakkelijk te regelen, dus neemt de moeder van Soon-Yi de jongen zolang op in het gezin, na een flinke wasbeurt. Soon-Yi vindt het maar niets dat de jongen er is en dat hij geen manieren heeft. Toch vindt ze een manier om met hem om te gaan door middel van een hondentrainingsboek, dat effectief blijkt. Hij leert snel, krijgt een naam (Chul-Soo) en iedereen kan het goed met hem vinden. Als er echter gevaar dreigt, komt zijn harige aard tevoorschijn.

A Werewolf Boy is een geslaagde variant op het weerwolf verhaal, dat qua basis eigenlijk meer lijkt op een combinatie van Greystoke en The Incredible Hulk. Het civiliseren van een wild mens dat van gedaante veranderd als hij kwaad wordt. De film kent grappige momenten, zoals wanneer de jongen begint te huilen bij volle maan, hij op zijn kop krijgt omdat hij zo veel lawaai maakt. De wisselwerking tussen Soon-Yi en Chul-Soo is uiterst zoet en lief weergegeven. Maar het drama ligt op de loer als al snel duidelijk wordt dat één persoon hem liever ziet verdwijnen. En hoewel één slechterik genoeg ellende kan aanrichten is het verfrissend om te zien dat de meeste betrokkenen een objectieve blik kunnen behouden. Dat neemt niet weg dat de film afstevent op een tragische ontknoping en een zeer ontroerend einde. 

Resolution

Justin Benson en Aaron Moorhead, makers van Resolution zijn aanwezig en danig onder de indruk van de volle zaal filmbezoekers. Hun film. Ze zetten meteen de toon als ze ons bedanken voor het kiezen voor hun film in plaats van Jurassic Park 3D, die in zaal 1 draait. Luid gejoel valt hen ten deel en de handen gaan in de lucht als Aaron een foto van ons maakt.

De film begint hilarisch. Korte shots van een totaal verward man aan de crack met een shotgun in zijn handen midden in de natuur. Geen goede combinatie, maar gelukkig vallen er geen gewonden en is het vooral heel grappig om te zien. Niets is wat het lijkt (zoals wel meer in deze film) want het blijkt een opname te zijn die wordt bekeken door een man op zijn laptop. De twee mannen zijn vrienden. Michael ziet zijn vriend Chris aan de drugs ten onder gaan en besluit nog één drastische poging te wagen om hem er voorgoed vanaf te helpen. Hij zoekt hem op in een ‘cabin in the woods’ (daar is ie weer), ketent hem vast en laat hem ‘cold turkey’ gaan. Michael heeft er een week voor uitgetrokken. Om de tijd te doden maakt hij wandelingetjes in de buurt waarbij hij stuit op vreemde oude foto’s, super 8 films en grammofoonopnames. Het lijken mini verhaaltjes met telkens een slecht einde. Voor wie dit is bedoelt wordt duidelijk als Michael boodschappen op de deurmat vindt en de inhoud persoonlijk wordt.    

  

Het knappe van de film is dat het een tragische situatie (aan drugs verslaafde vriend) heel realistisch en grappig neer weet te zetten en tegelijkertijd een soort van duistere schaduw van geheel andere orde over alles laat komen, die even bizar als naargeestig is. This is some fucked up shit! Dat dit lukt is te danken aan de karakters van de twee hoofdpersonen, die gewoon op de verkeerde plek op het verkeerde tijdstip zijn. Verder geven de makers je constant speldenprikken, hints dat er meer aan de hand is, terwijl je er de vinger niet goed achter kunt krijgen wat het dan is. De boel wordt daarnaast nog opgefleurd door een aantal kleurrijke personages die hier en daar opduiken.

Het regisseursduo uit Los Angeles weet een knappe film af te leveren, die sterk is in eenvoud, boeit door de vertolkingen en intrigeert door het onverklaarbare. Resolution is opgenomen in slechts 18 dagen (met nog vele weekenden werk aan de ‘found footage’), vertellen ze na afloop. En of we nog een keertje willen poseren voor de foto, die is mislukt omdat hij voor de film te zenuwachtig was. Geen probleem, de handjes gaan opnieuw in de lucht. Of er nog vragen uit het publiek zijn. Als het na één vraag stopt vraagt Aaron zich hardop af hoe we na het zien van deze film geen vragen kunnen hebben en hij wijst iemand uit het publiek aan waarvan hij vermoed dat die een vraag op zijn lever heeft. De verraste persoon wordt gered door een ander, met een vraag over de locatie. Blijkt dat het script is uitgeschreven rond deze locatie, waar alles inderdaad binnen loopafstand te vinden was. Nog een vraag? Justin loopt naar de eerste rij, gaat zitten en steekt zijn hand op. Hij heeft nog twee vragen. "Are you still single"? "Yes I Am"!  Het onderstreept de grappige karakters van beider mannen, waarvan ze waarschijnlijk een groot deel in hun filmische hoofdfiguren hebben gestoken. Hun bezoek aan Amsterdam is te volgen via Twitter (Justin en Aaron).

Stemoordeel: goed

Among Friends

Een moordmysterie. Het was één van de mindere uitjes die mijn vroegere werkgever had verzonnen. In het gezelschap van collega’s loopt er eentje rond die een moord heeft begaan. Wie, met welk wapen, op welke plek, etcetera, daar moest je dan achter komen door iedereen te ondervragen. Levend Cluedo. Ik had daar niet veel zin in en vond het maar een suffe bedoening.

Zo suf als toen is Among Friends zeker niet, maar of je van een geslaagd feestje kunt spreken?

Prom night 1984! Het thema van de avond. Een aantal goede vrienden komt geheel in stijl samen op een feestje waar Bernadette een ‘who dunnit’ heeft georganiseerd. Volgens opgave zoeken ze in paren door het huis naar aanwijzingen die al snel zijn gevonden, waarna ze aan tafel verder spelen. Dan blijkt dat er is geknoeid met de cocktails en neemt iemand de regie over in een geheel ander spel dat je schuld en boete zou kunnen noemen. Er komen zaken aan het licht over iedere aanwezige die vervolgens bloedig gestraft wordt voor zijn of haar daden, waarbij schaar, hamer en mes nuttige werktuigen blijken.

De film is eigenlijk net zo banaal als de groep vrienden. Het doet je dus geen reet wie schuld heeft en wie er boete krijgt. Daarnaast is iedereen schuldig aan dezelfde zonde, wat het er nu ook niet direct interessanter op maakt. Als de martelingen zelf dan ook nog eens weinig schokkend zijn wordt de anderhalf uur wel erg saai.

Een gemiste kans, want het idee dat vriendschap kan veranderen als er geheimen boven tafel komen is interessant. Jammer dat het zo kortzichtig, slecht onderbouwd en eentonig is ingevuld.

Byzantium

“There comes a time in life when secrets should be told”, zegt de oude man. Hij heeft de verhalen die Eleanor (Saoirse Ronan) aan papier en vervolgens aan de wind heeft toevertrouwd gevonden. Ze wordt zijn engel des doods. Eleanor is een vampier van meer dan 200 jaar oud en zal altijd 16 jaar blijven. Samen met haar moeder Clara (Gemma Arterton) is ze constant op de vlucht, van onderdak naar onderdak. Een leven gehuld in leugens. Terwijl Clara alles op zeer praktische wijze aanpakt en zich heeft neergelegd bij de situatie, is Eleanor spiritueler ingesteld en de eenzaamheid en afzondering weegt haar zwaar. Ze moet haar verhaal kwijt, al is het dus aan de wind. De zoveelste verhuizing, het feit dat haar moeder maar geen andere manier zoekt om aan geld te komen dan de hoer te spelen en haar ontmoeting met een jonge man genaamd Frank (Caleb Landry Jones, tevens hoofdrolspeler uit Antiviral), zorgen er voor dat ze haar geheim niet langer voor zich kan houden, met alle gevolgen van dien.

Geen knoflook, kruizen, spiegels, staken. Probleemloos in het daglicht lopen. Geen scherpe hoektanden, maar een rap groeiende duimnagel zorgt voor een wond om uit te zuigen. Niets van de rijkdom, weelde, aristocratie, verfijning die ik aanhaalde in de recensie van Kiss Of The Damned. Clara weet te overleven als prostituee in sexy lingerie met een plat Engels accent door te liegen en bedriegen. Ze leeft volgens een code om haar kind te beschermen.

Het is weer eens een andere invalshoek en die bevalt prima. De verklaring voor het gedrag van alle belangrijke personages in de film wordt langzaam maar zeker duidelijk, veelal door middel van flashbacks. Het verhaal achter het geheim is interessant genoeg, maar de tragiek van het bewaren er van geeft het een meerwaarde. Een fantastisch verhaal dat je nooit mag vertellen. En wie zou het ooit geloven? De beste momenten uit de film zijn dan ook als het verhaal naar buiten komt, waarbij je ongeloof langzaam ziet veranderen in angst.

Een enerverend begin (met een heerlijk spelende en uitziende Gemma Arterton), een rustiger middenstuk en een laatste deel dat opbouwt naar een dramatische climax die op het moment suprême wat voorspelbaar is. Het is een kleine smet op de voor de rest goed geslaagde film.

Stemoordeel: goed

Neil Jordan Masterclass

Imagine in Eye. Hoe krijg je de Imagine sfeer (van weleer) in dit hagelwitte museum waar de film Antiviral opgenomen had kunnen worden. Wit, afstandelijk, kil, modern, Jan des Bouvrie. Ik zit op de grandioze trap met uitzicht op het café-restaurant, daarachter de boten op het IJ en de ‘skyline’ van Amsterdam. Een prachtige plek, een mooi gebouw, maar ideaal voor Imagine? Ik zie verrijdbare infoborden, uittrekbare zaalversperringen, schone wc’s, microfoons die het doen, perfect ingelijste posters… Ik zie Erik Kriek lopen, daar beneden, en wat verdwijnt die indrukwekkende tekenaar in het niet in deze immense locatie. Ik zie iemand geheel alleen aan een tafel met zeven lege stoelen zitten die bezig is een fucking breiwerkje op te zetten!! Zijn het zaken waar ik dit festival mee verbind? Niet echt. Nieuw artistiek directeur Chris Oosterom (die alom aanwezig is en op deze dag alle interviews doet en alle films aankondigt) laat ons weten dat er wat sfeer is gecreëerd naast zaal 1, met wat tafeltjes en stoeltjes en daghappen. Goed bedoeld, aardige geste, maar een druppel op die grote witte gloeiende plaat. De bezoekersaantallen zijn door de jaren heen gegroeid. Er was meer ruimte nodig. Dat heeft Eye te bieden. Uit de groezelige sfeer naar hip & happening? Ik hou van die groezelige sfeer. Daar waar het festival is ontstaan. De basis van het W.O.T.. Ik mis de kleinere aantallen, de intieme sfeer, een illegale filmvertoning (Angst), de passe-partout, het underground gevoel. Ik word oud.

Gelukkig is er één troost: alles is vergeten als het licht in de zaal uit gaat en de film begint. En dat is toch de belangrijkste reden dat ik hier ben.

Nog iets over de masterclass dan. Neil Jordan maakte in 1984 diepe indruk op me met zijn film The Company Of Wolves. Zijn nieuwe film, Byzantium, zal na deze masterclass zal worden getoond. Chris Oosterom volgt het chronologische pad. Jordan antwoordt uitgebreid en verliest daarin vaak de weg door zijpaden in te slaan en een verhaal te vertellen dat niet veel meer met de vraag van doen heeft. Geeft niets, Oosterom houdt koers en we horen Jordan praten over de digitale revolutie, die met de komst van een nieuwe camera nu eindelijk volwassen is geworden, hoewel het digitaal opnemen op het moment zelf gemakzucht uitnodigt, omdat al het materiaal zo gemakkelijk na te bewerken is. Hij vertelt over het werken in Hollywood, met sterren (Tom Cruise, Brad Pitt) en een groot budget, wat beide geen extra druk voor hem gaf. Het hele apparaat beweegt zich enkel wat logger. Het duurt alleen al enkele uren voordat er überhaupt iets is opgezet en uitgelicht. Er volgen vragen uit het publiek. Veel vragen (wat meestal wel anders is -> zie Resolution), o.a. over de serie The Borgias waaraan hij meewerkt (schrijver, regisseur) en wat hem uitermate goed bevalt. Omdat je dieper kunt ingaan op de zaken. Daarbij geeft het werken voor kabelstations (als HBO en AMC) het gevoel van vroeger, qua vrijheid en mogelijkheden. Natuurlijk vertelt hij over zijn nieuwe film, gebaseerd op een toneelstuk en in tegenstelling tot vele andere films, een ‘historisch getrouwe’ weergave van twee vrouwelijke vampiers.

Gedurende het hele interview haalt Jordan constant de ring van zijn linker ringvinger, draait er dan fanatiek rondjes mee rond zijn wijsvinger en doet de ring weer terug op de plek waar die hoort. Een grappige tic, waarvan ik me afvraag of het zenuwen zijn, verveling is of dat hij snakt naar een sigaret. Wie zal het zeggen.

Na de masterclass verlaten we de zaal want de film begint pas over twintig minuten. Als ik op de balie bij de garderobe zit te wachten zie ik Neil Jordan uit de wc komen. Het kind in mij komt naar boven en ik spreek hem aan, of hij mijn favoriete film van hem wil signeren (het kind kwam voorbereid). Ik trek een Engelse special edition steelcase van The Company Of Wolves uit mijn tas en hij vraagt waar ik de handtekening wil hebben. “With red, yeah?”, vraagt hij terwijl hij de rode stift pakt en de zwarte laat liggen. Ik bedank hem, wens hem veel plezier hier en zeg hem dat ik benieuwd ben naar zijn nieuwe film. Hij zegt dat die me wel zal bevallen, aangezien ik Company goed vind. Dan loopt hij weg, met zijn wandelstok in zijn hand. Als ik mijn spullen opberg zie ik een catalogus van het festival liggen. Maar, die had ik toch niet uit mijn tas gehaald? Shit, die is van Neil. Maar die is al weg en die zie ik op de korte introductie bij de film na niet meer terug.

Call Girl

Iris is 14 jaar, van school getrapt en door een apathische moeder in een jeugdopvang gestopt. De vrijheid blijheid aanpak die daar heerst geeft Iris en haar nichtje Sonja alle gelegenheid om er elke avond tussenuit te glippen en in Stockholm te gaan feesten. Via twee andere meisjes komen ze in contact met Dagmar Glans (Pernilla August) die zichzelf ‘moeder’ noemt, hoerenmadam is en de meisjes op slinkse wijze de prostitutie in weet te trekken. Ze voelt feilloos aan hoe ze de jonge meisjes moet inpalmen, met geld, luxe en complimentjes. “Maar ik ben toch niet speciaal”, zegt Iris op een gegeven moment. Dan moet het zeer fijn zijn om iemand te ontmoeten die dat juist wel beweerd.

De tweede kant van het verhaal is van de hooggeplaatste personen, ministers, met een dubbele moraal. In het zicht van het publiek roepen om sociale gelijkheid en gelijke kansen voor vrouwen, terwijl ze wetten aanpassen om seksuele misdrijven lichter te bestraffen en zelf in bed liggen met de nieuwe aanwinsten van moeder Glans.

Een derde zijde belicht het onderzoek dat staatsveiligheid heeft lopen tegen Glans, waarmee ook het reilen en zeilen van de politici wordt gemonitord. Men zal maar net de verkeerde uitspraak doen in een staat van opwinding die het landsbelang kan schaden.

De jaren zeventig. Bruin en oranje als modekleur, jeans met wijde pijpen, George McCrae, bandrecorders, typemachines, plateauzolen, heel veel roken en weelderige haardossen onder de oksels en tussen de benen. De film is een gedramatiseerde vertelling van een politiek schandaal in Zweden dat bekend staat als ‘Bordellhärvan’. Dat speelde in 1976. De sfeer van die tijd ademt de film perfect door de fantastische aankleding. Het verhaal laat niet alleen zien dat macht corrumpeert, maar ook dat macht dicteert. Achter de schermen wordt alles gedaan om de hoge piefen te beschermen, ten koste van alles. De gekozen vorm is passend. Tussen de drie pijlers van het verhaal wordt vloeiend gewisseld, waarbij elke zijde steeds wat verder wordt uitgediept. De lengte van de film werkt soms wat tegen, als er weinig nieuws wordt verteld. Daarbij voelt de film haast documentair aan en mis ik soms de schokkende dramatiek van het veel intensere Lilya 4-ever. Maar het feit dat het schandalige misbruik in een groter verband wordt getoond, dat ook nog eens op ware gebeurtenissen berust, maakt Call Girl toch zeker de moeite waard, waarbij het extra pijnlijk is dat geen enkele knappe kop een meisje van 14 de hulp kan bieden die ze nodig heeft.