Gimme The Loot

“Bomb the Apple”! ‘Bomb’ staat voor iets met graffiti onderspuiten en ‘the Apple’ is dan een grote appel die tevoorschijn komt als de New York Mets een homerun slaan in hun eigen stadion. Als je van graffiti spuiten houdt en je bent Yankees fan, is dit het hoogst haalbare.

Sophia en Malcolm willen dit ultieme doel gaan bereiken en hun ‘tag’ op die appel spuiten. Via een contact die in het stadion werkt zouden ze dan naar binnen kunnen, maar dan moeten ze wel $ 500,00 betalen. De film laat voornamelijk zien hoe de twee proberen het geld te bemachtigen. Dat doen ze door wiet te bezorgen, oude schulden te innen, dingen te verkopen. Het zijn schimmige deals en slechte plannetjes, waarvan er geen één loopt zoals gepland. Sophia en Malcolm zijn ‘too good to be bad ass’ en blijven toch een beetje sukkeltjes. Prachtig voorbeeld is als Malcolm samen met een vriend die verstand heeft van sloten wil inbreken, maar dat lukt niet, waarop Malcolm voorstelt: “let’s google how to pick a lock”. Zowel Malcolm als Sophia denken dat ze alles “in the bag” hebben, maar niets blijkt minder waar. Ondertussen zijn we getuige van hun ontmoetingen en gesprekken met mensen onderweg en hun onderlinge relatie die misschien meer inhoudt dan ze zelf willen toegeven.

Hun pogingen zijn schattig, de gesprekken realistisch en relaxed, net als de manier van filmen. We hebben hier wel van doen met kinderen van de straat, dus ‘fuck’, ‘bitch’ en ‘shit’ zijn niet van de lucht. Daarbij leer je nog eens wat over ‘ghetto swimming pools’ (de bekende watertanks op de daken in New York).

Het is een pretentieloze film die zeer sympathiek overkomt. Enkele uren in het leven van…

Black Mirror

(1^e en 2^e seizoen, 3 afleveringen p/s, 45 min, IMDb 8,7)

1984 van George Orwell was het spookbeeld van een dystopie. Vandaag de dag is het niet alleen voor een groot deel werkelijkheid, het wordt door de meeste mensen omarmd. Van hoger hand worden we allemaal in de gaten gehouden, maar we leveren die informatie grotendeels zelf aan in ‘Clouds’, op Facebook, Twitter, Instagram, etc., waar hele levens worden vastgelegd. Black Mirror (geproduceerd door Endemol!) laat zien hoe dit vreselijk mis kan lopen en op welke wijze. De serie houdt ons een zwarte spiegel voor en het is walgelijk om te zien. In de zes afleveringen van nu reeds twee seizoenen krijgen we visies op het heden en de toekomst, waar we zijn en waar we heen zouden kunnen gaan. Dat blijft soms heel dicht bij een mogelijke werkelijkheid en soms gaat het er wat verder vanaf, maar het borduurt altijd voort op wat er technisch mogelijk zou zijn, waarbij het dan eerder de vraag is of we het menselijk gezien zouden aanvaarden. Zijn we dan stille getuigen, of actieve deelnemers? Maakt het wat uit? 

Voor mij is de hedendaagse samenleving eigenlijk al deels een spookbeeld, waar ik dan ook zo min mogelijk mee te maken wil hebben. Ik ben niet actief op sociale media (behalve deze ‘anonieme’ blog), bewaar niets in wolken, heb zelfs geen mobiele telefoon. Aan mijn lijf geen wifi-tracking! Aan de andere kant maak ik gebruik van internet en heb ik een laptop, dus ook ik laat gedragssporen na. Maar ik probeer er in ieder geval bewust mee om te gaan.

Terug naar de serie. Ik geef een korte beschrijving per aflevering.

1. Een hertogin wordt ontvoerd en de premier krijgt een on-inwilligbare eis die hij uit zal moeten voeren wil de jonge dame niet om 16:00 uur worden vermoord. De boodschap gaat ‘global’ via internet en de wereld heeft haar mening klaar en zit voor de TV om alles live te kunnen aanschouwen. Even bizar als angstaanjagend, omdat het op dit moment zou kunnen worden uitgevoerd.
2. Wat als je wereld bijna alleen maar virtueel is en je dagelijkse arbeid bestaat uit fietsen voor punten om gadgets te kopen voor die virtuele omgeving? Een leven in een spelcomputer waar menig jongere waarschijnlijk nog voor zou gaan ook.
3. De Google Glass als een soort van implant, die alles vastlegt wat je ziet. Ieders leven is dus per seconde terug te kijken, als herbeleving, om beter te analyseren, maar ook om elkaar op fouten te betrappen, achter waarheden te komen die verborgen leken. ‘Everything you see can be held against you’!
4. Na de dood voortleven via een computerprogramma dat van alles wat je ooit online hebt gedeeld jouw ‘after life personality’ creëert, waarmee je geliefde dan kan praten alsof je nog leeft. Een soort Her, maar dan van een overledene, waarbij het nog verder gaat richting Real Humans.
5. Wakker worden in een huis, niet weten wie of waar je bent. Eenmaal buiten word je door iedereen met mobieltjes gefilmd en zitten gemaskerde mensen je achterna om je te doden. Deze aflevering doet in eerste instantie denken aan The Signal, maar kent een nog veel zuurdere ontknoping.
6. TV-geilheid via een geanimeerde bully die op zeer populistische wijze aan het schoppen is tegen politici. Een soort doorgevoerde variant op Pownews. Maar welke kant van het verhaal is eigenlijk het ergst? De leugens van een nette politicus of de waarheid van platte bully. Eerlijkheid spreekt de mensen aan boven valse beloftes, ook al staat er niets tegenover.

Black Mirror is ontluisterend, bizar, tragisch en hoogst origineel.

(ps. Grappig dat in elke van de eerste drie afleveringen een acteur uit Downton Abbey zit)

Sherlock

(3e seizoen, 3 afleveringen, 90 min, IMDb 9,3)

Is ie dood? Nee, natuurlijk niet. Seizoen drie met drie films van anderhalf uur.

The Empty Hearse

Na twee jaar maakt Sherlock zijn rentree voor de ogen van zijn beste vriend Watson op een totaal ongepaste wijze natuurlijk. Het duurt dus ook even voordat de twee weer met elkaar aan de slag gaan. Watson doet zijn (saaie) werk als huisarts en Sherlock pakt zijn werk als speurneus weer op. Toch gaan ze elkaar missen en de dreiging van een terroristische aanslag in Londen brengt ze weer samen.

Sherlock is weer even onuitstaanbaar als briljant in zijn gedrag, observaties en deducties en er worden heerlijke mindgames gespeeld. Er zijn fantastische gevisualiseerde theorieën van Sherlocks fans over hoe hij aan de dood is ontsnapt (einde serie 2) die door deze aflevering heen zijn gevlochten. Enige minpuntje is dat de oplossing van de dreiging aan het einde wat simplistisch is.

The Sign Of Three

Dit keer staat het huwelijk van John Watson en Mary Morstan centraal. Sherlock, onze ‘high functioning sociopath’, is de getuige van John, neemt dit heel serieus, maar wel op geheel eigen wijze. In een briljante speech vertelt hij over diverse opmerkelijke zaken uit het verleden. Grappig, maar het lijkt een soort rommelige quilt-deken, bestaande uit verschillende lapjes die bijeen worden gehouden door de stof waaraan ze vast zitten (de bruiloft). Wat een beetje onbevredigend lijkt te gaan worden munt uit in een subliem uitgedachte aflevering waarin niet de bruiloft, maar Sherlock de stof is die alle delen bij elkaar brengt en oplost.

His Last Vow

Weer een totaal andere insteek voor deze aflevering wat op zich al zo voor de serie spreekt. Krantenmagnaat Magnussen heeft een enorme kluis aan kennis die hij gebruikt om mensen te chanteren en zijn macht te vergroten. Via een variant op de Google Glass weet hij die informatie te allen tijde visueel beschikbaar te hebben en kan hij elke aanval pareren c.q. elke bezwarende informatie inzetten. Sherlock en Watson gaan de strijd aan met deze man, hoewel het een probleem is dat hij banden heeft met Sherlock’s broer Mycroft. Sherlock zelf heeft ondertussen een vriendin (de getuige van Mary op diens bruiloft) en moet in tijden van hoge nood dringend gebruik maken van zijn eigen gedachtenpaleis (een plekje in zijn hoofd van waaruit hij bij alle informatie kan die hij ooit in zijn hersenen heeft opgeslagen). Niets is wat het lijkt en zowel de kijker als Sherlock worden bij de neus genomen dit keer. Alleen maakt die laatste een razendsnelle inhaalslag waarbij hij uiteindelijk iedereen voorbij gaat. “That’s the thing with Sherlock, always the unexpected”. Deze laatste aflevering weet dan ook nog eens de losse eindjes uit de vorige afleveringen aan elkaar te binden.

Dit blijft een zeer enerverende, intelligente, fascinerende en aparte serie, van waaruit ondertussen de twee hoofdpersonen een grote internationale carrière tegemoet zijn getreden (Benedict Cumberbatch in o.a. The Hobbit en Star Trek: Into Darkness; Martin Freeman is en in The Hobbit). 

Agents of S.H.I.E.L.D

(1e seizoen, 15 afleveringen, 45 min, IMDb 7,2)

Agent Phil Coulson maakte zijn filmische entree in Iron Man, stond zijn mannetje in Iron Man 2 en Thor en blies zijn laatste adem uit in The Avengers. Dat van die laatste adem vonden veel mensen erg jammer, want hij was een geliefd bijfiguur. Daar valt wel wat uit te slepen, moeten ze bij Marvel gedacht hebben en een serie met hem als hoofdpersoon en ‘agent of S.H.I.E.L.D’ was geboren.

Hoe leuk Coulson ook als bijfiguur in de films was, de serie komt toch een beetje als een slap en simplistisch aftreksel van de superheldenfilms over en de link met de mannen in elastische pakjes is er vooral eentje door het laten vallen van namen (als Tony Stark en de Tesseract). Ondanks wat futuristische gadgets doet de serie denken aan The A-Team (uit de jaren ’80), met Coulson als Hannibal en zijn gekozen kompanen (van wetenschapper tot super-agent) als zijn team. Aan de andere kant moet je het misschien ook niet vergelijken. Het gaat namelijk niet zo zeer om helden met superkrachten, maar om geheim agenten met pistolen. Dus zien we een hoop schieten en vuistgevechten. Toch helpen de platte karakters het geheel niet echt en mis ik ook een interessante verhaallijn.  

Het is me iets te simpele hap-snap om dit te blijven volgen en ik ben dan ook afgehaakt. Daar konden zelfs een paar seconden Samuel L. Jackson als opperbaas Nick Fury niets aan veranderen. 

Broadchurch

(1e seizoen, 8 afleveringen, 45 min, IMDb 8,4)

Misschien iets overdreven wordt in de eerste minuten van deze serie het perfecte stadje Broadchurch (aan de prachtige en imponerende kustlijn van West Dorset) afgeschilderd waar iedereen elkaar kent en elkaar aardig begroet. Het dient om de schok te benadrukken die volgt als de moord op een kind aan het licht komt. Plaatselijke Detective Sergeant Ellie Miller moet werken met buitenstaander Detective Inspector Alec Hardy, die de positie inneemt die zij had willen hebben. Het onderzoek maakt duidelijk dat zaken al snel persoonlijk worden in deze hechte gemeenschap, wat alles extra ingewikkeld maakt. Er zijn mensen die dingen verbergen, mensen die verdacht worden, mensen die liegen. Hoe je tegen je buurman aankijkt kan drastisch veranderen, omdat iedereen verdacht is zolang het tegendeel is bewezen. “I really do pity you”, zegt een verdachte tegen Hardy als die hem verhoord, “seeing depravity in perfectly normal behaviour. I’d hate to be in your mind”. Niet alleen de politie, maar de pers die er lucht van krijgt gaat wroeten in het verleden van enkele inwoners wat de boel alleen nog maar meer op scherp zet. Tel daarbij de roddel en achterklap op en de gemeenschap wordt danig aan het wankelen gebracht. Te meer omdat de toeristen wegblijven (wie wil er pootje baden aan het strand waar een jongetje is gevonden) en de inkomsten dus achter blijven.

Wat de serie prachtig laat zien is de onwetendheid, de angst, het rouw- en verwerkingsproces van de familie van het vermoorde jongetje. Daarbij zien we hoe oppervlakkig de uiterlijke schijn van perfectie binnen die gemeenschap was. Maar bovenal is daar de wrijving en wisselwerking tussen de twee detectives. Hardy is een asociale, eigenzinnige en onhebbelijke man die de mislukking van een vergelijkbare zaak als donkere schaduw boven zijn hoofd heeft hangen. Miller is het tegenovergestelde, innemend, gevoelig, betrokken. Ze stoten elkaar af, maar moeten toch samen tot een oplossing komen. Het geeft heerlijke verbale uitingen zoals wanneer Miller aan Hardy vraagt “are you religious?” hij op geheel eigen wijze antwoordt “yes, I pray nightly you’ll stop asking me questions”. Als laatste pluspunt wil ik noemen dat de serie spannend is tot en met de laatste aflevering, er geen losse eindjes zijn en de ontknoping pijnlijker is dan verwacht.

Misschien een beetje vergelijkbaar met The Killing, maar dan zonder de politiek en het sleept zich gelukkig niet zo voort. Een prima serie!

Orange Is The New Black

(1e seizoen, 13 afleveringen, 60 min, IMDb 8,6)

Piper Chapman neemt een heerlijke warme douche in haar vertrouwde appartement. Maar dat blijkt een herinnering aan betere tijden, want ze staat klaar om de kale douche van de gevangenis binnen te gaan. Ze zit namelijk een straf uit van 15 maanden omdat ze haar (lesbische) vriendin heeft geholpen met het verschepen van drugsgelden. Per aflevering krijgen we meer informatie over haar huidige situatie in het gevang, haar verleden en krijgen we ook meer te zien van het verleden van één van de medegevangenen en zelfs achtergrondverhalen bij de bewakers. De zeer uiteenlopende en aparte delinquenten die rondlopen hebben allemaal een aangrijpende geschiedenis. De Russische kok Galina 'Red' Reznikov, de godsdienstwaanzinnige Tiffany 'Pennsatucky' Doggett, obsessieve Suzanne 'Crazy Eyes' Warren, de latinos, Piper’s ex geliefde Alex Vause, de verlopen yoga lerares Yoga Jones, etc. Daarnaast zijn er de bewakers. Van de op macht en seks beluste George ‘pornosnor’ Mendez tot nieuwkomer Susan Fischer die nog een onbeschreven blad is. Dan is er nog de link met de buitenwereld, Piper’s vriend Larry en haar familie, die op hun eigen wijze met de feiten om proberen te gaan.

In de nor zijn er aparte regels, voor niets gaat de zon op en zelfs die zie je alleen op gezette tijden. Ruilhandel, connecties, kanalen, aanpassen, geen privileges, geen privacy, poepen zonder deur, seksuele driften, mensonterende handelingen.

Piper is naïef, een schichtig vogeltje als ze binnen komt. Misschien daardoor en omdat ze bovenmatig intelligent is weet ze zich redelijk stand te houden. Maar misschien nog het meest omdat ze het goed bedoelt allemaal. Ze merkt echter dat haar wereldje heel klein wordt, alsof ze in een vissenkom leeft en ze staat dagelijks stil bij de ellende van de situatie, zoals uit deze conversatie blijkt waar een medegevangene haar vraagt hoe het met haar mentale gezondheid is gesteld. “I can’t shake the feeling that at the end of the day I’ll be able to go home. And like in the morning, when I wake up, there are these few seconds before I realize where I am. And then I do realize and I can’t breathe and I wanna cry and throw shit and kill myself. When does that end?” “I’ll let you know” is het antwoord. Dat ook Piper haar grenzen leert kennen wordt duidelijk in de schokkende finale van dit eerste seizoen, waarin zelfs het kleinste foutje grote gevolgen kan hebben.

Een zeer interessant, boeiend, aangrijpend en vermakelijk kijkje in een gevangenis zoals ik dat nog niet eerder heb gezien.

HitRECord on TV

(1e seizoen, ? afleveringen, 23 min, IMDb 9,3)

Zoals gezegd ga ik vanaf dit jaar niet wachten met het recenseren van tv-series tot het einde van het jaar in het jaaroverzicht, wat ik tot nu toe altijd deed. Zodra ik een serie heb gezien zal ik er over schrijven. Dat kan aan het einde van de serie (seizoen) zijn, of eerder als ik voortijdig afhaak. Er zit een hoop in de pen: Sophie’s Web, Masters Of Sex, Real Humans S2, Girls S3, True Detectives, The White Queen, Helix, Danni Lowinski S2…

Een aantal series heb ik al afgewerkt en komen er aan.

Als je trouwens op de hoogte wilt blijven van alles wat met TV-series te maken heeft wil ik je verwijzen naar de hoogst informatieve blog The TV-Files. 

HitRECord on TV is een buitenbeentje en gebruik ik nu meer als inleiding voor de aankondiging andere series en gewoon om je er op te wijzen. Het is het ‘brainchild’ van de bekende acteur Joseph Gordon-Levitt (en zijn broer) die enkele jaren geleden begonnen met een website voor hun ‘Open Collaborative Production Company’. De vrolijke en zeer aimabele gastheer van de show legt het zelf even uit. “Open meaning anyone can contribute. Collaborative meaning we use the internet to work on our projects together. Production Company, cause that’s what we do”. Ze brengen namelijk korte films uit, boeken, albums, zijn op tournee geweest en als klap op de vuurpijl zijn ze nu op TV!

Het is dus de bedoeling dat iedereen op de wereld zijn rode RECord knop op aan zet en creatief in de weer gaat. De site is dan waar alles samen komt en van daaruit kan men elkaar aanvullen en worden dingen vervolmaakt. De hoogtepunten zien we nu terug op TV.

Het is een eclectische show die toch iets van eenheid probeert te scheppen door per aflevering een thema te kiezen. Dit keer is dat het getal ‘1’, waar je dan op zich weer alle kanten mee op kan gaan. De show is zowel grappig, informatief (zoals het Pando Forest en de Honey Mushroom) , ‘thought provoking’, creatief, maar toch ook wat onsamenhangend en erg in de tijdgeest: vluchtig en snel, snel, snel.

Joseph is de prima gastheer die ook nog blijkt te kunnen piano spelen en zingen. Het algemene gevoel dat ik na één uitzending had: positiviteit!

Mocht je mee willen doen met dit creatieve proces, leef je dan uit via HitRECord.org. Daar kun je ook clips van de show bekijken.